PG 150, col. 854
Κὰν ἡ Παλαμᾶ δυσσεβεστάτη πλάνη
Μανεῖσα δεινῶς οὐδὲ τοῦθʼ δπεστάλη.
Ἀκτιστον ἢ φῶς φησιν οὐ βλέπειν μόνον,.
Ἀλλʼ αὐτὸν εἶναι καὶ Θεὸν παρὰ κτίσιν.
Εἰ 8 αὖ καταῤῥεῖν φασὶ, καὶ χεῖσθαι κάτω
Θεοῦ λόγον πάνταρχον, ἢ πνεῦμα κράτους,
Οὐ προσφυῶς λέγουσιν, οὐδὲ κυρίως.
Ἀλʼ ὡς ἔθος ἔχουσιν ἡμῖν πανσόφως
Ἐκ τών παρʼ ἡμῖν καὶ γενητῶν πραγμάτων
ῶν οὐ γενητῶν ἐξομιλοῦσι πέρι.
Ἐππείπερ οὐκ ἦν οὐδαμῶς ἄλλως λέγειν
Aὐτῆς ἐκείνης τῆς θεαρχίας πέρι.
Ὁλως γάρ φασιν αὐτὴν ἐξῃρημένην-
Εἰδους, ἀφῆς, νοῦ, μυσταγωγοῦντος λόγου,
Τὸ γοῦν καθʼ αὐτὴν οἱ σοφοὶ μυστοπόλοι,
Καίτοι παρεῖναι πανταχοῦ ταύτην λόγος
Οὐκ ἐκ μέρους δήπουθεν, ἀλλʼ δλην ὅλοις.
Οὕτως ὑπερθαύμαστον ἡ θεία φύσις,
Καὶ πάνθʼ ὑπὲρ νοῦν, καὶ λογισμὸν,
καὶ λόγον,
Μάλλον σιωπῇ τοῦ λόγου τιμωμένη,
Εἰ ἐʼ αὖ δοκεῖ νοεῖν τις, οὐ νοουμένη.
νῶσις γὰρ αὐτῆς ἐστιν ἀγνοίας βάθος,
Ἡν ἀκριβοῦν τις τὴν θεοπτίαν θέλῃ.
Οὐ γὰρ δίδωσιν οὐδαμῶς οὕτως ἴχνος
ἘἘν τῷ νοεῖσθαι τῷ νοεῖν πειρωμένῳ.
Ὁ νῦν δὲ καινὸς, καὶ κενὸς θεηγόρος
Ἐκ τῶν κατʼ αὐτὴν φησὶν αὐτὴν εἰδέναι
Τῶν οὐσιωδῶν, ὡς ὑπερκόμπως λέγει.
Τὰ γὰρ κατʼ αὐτὴν, εἴγε ταυτί μοι λέγῃς,
Τt ταῦτʼ ἐρεῖς τε, καὶ προσείποις, γεννάδα,
Ταύτας δʼ ὑφεῖσθαι, καὶ καταῤῥεῖν κυρίως,
tem minime tribuat. Hic vero, ipse seipsum aperte
talem prædicans, increatum quidem ac veluti pri-
mam hominis sementem; et noctis funs, et mortis
opus naturæ, et triste pabulum temporis edacis
dentibus videtur, etsi immortalitatis donum sorti-
tus sit, etsi superbire audest mox dissolvandus,
uhima vocante tuba. Quis talia dicens recte saperes
videatur? Nonne ita hæc ? Quare non ita? Quo-
modo? lta cunctorum malorum in profundum deve-
nit; imo, se non peccare putans ac dicens, Deunx
se adorari minime indigere, tonitrua voce cla-
mitare ausus est. Attamen divinis inspiratorunv
hominum sermonibus humiles spiritu madidos dict,
et horum etiam participes fieri, minime vero eodens
modo quo primam naturam participem dicunt; e
enim minime particeps quoad humiles partes. Sit«
autem gratiarum dona generata dicunt, minime
vcro increatam Dcitatem. Quare? Immota namque
permanet non generata Dcitas. Quo enim movere-
tue? Hbinam absit? Loquere. Non eadem sane di-
gnitate præstat homo, qua creator ac omnium
fundatrix potentia, etsi Palamæ scelestissimus er-
ror, rabiei impar illud asserere non crubuerit.
lncreatum enim lumen non tantum sc cernere dicit,
sed etimm ipsum esse et Deum juxta creaturam;,
si aliunde procedere, inltaque delucre dicunt Dei
vebum, supremum Domiuum, sive virtutis spiἐ-
Μανεῖσα δεινῶς οὐδὲ τοῦθʼ δπεστάλη.
Ἀκτιστον ἢ φῶς φησιν οὐ βλέπειν μόνον,.
Ἀλλʼ αὐτὸν εἶναι καὶ Θεὸν παρὰ κτίσιν.
Εἰ 8 αὖ καταῤῥεῖν φασὶ, καὶ χεῖσθαι κάτω
Θεοῦ λόγον πάνταρχον, ἢ πνεῦμα κράτους,
Οὐ προσφυῶς λέγουσιν, οὐδὲ κυρίως.
Ἀλʼ ὡς ἔθος ἔχουσιν ἡμῖν πανσόφως
Ἐκ τών παρʼ ἡμῖν καὶ γενητῶν πραγμάτων
ῶν οὐ γενητῶν ἐξομιλοῦσι πέρι.
Ἐππείπερ οὐκ ἦν οὐδαμῶς ἄλλως λέγειν
Aὐτῆς ἐκείνης τῆς θεαρχίας πέρι.
Ὁλως γάρ φασιν αὐτὴν ἐξῃρημένην-
Εἰδους, ἀφῆς, νοῦ, μυσταγωγοῦντος λόγου,
Τὸ γοῦν καθʼ αὐτὴν οἱ σοφοὶ μυστοπόλοι,
Καίτοι παρεῖναι πανταχοῦ ταύτην λόγος
Οὐκ ἐκ μέρους δήπουθεν, ἀλλʼ δλην ὅλοις.
Οὕτως ὑπερθαύμαστον ἡ θεία φύσις,
Καὶ πάνθʼ ὑπὲρ νοῦν, καὶ λογισμὸν,
καὶ λόγον,
Μάλλον σιωπῇ τοῦ λόγου τιμωμένη,
Εἰ ἐʼ αὖ δοκεῖ νοεῖν τις, οὐ νοουμένη.
νῶσις γὰρ αὐτῆς ἐστιν ἀγνοίας βάθος,
Ἡν ἀκριβοῦν τις τὴν θεοπτίαν θέλῃ.
Οὐ γὰρ δίδωσιν οὐδαμῶς οὕτως ἴχνος
ἘἘν τῷ νοεῖσθαι τῷ νοεῖν πειρωμένῳ.
Ὁ νῦν δὲ καινὸς, καὶ κενὸς θεηγόρος
Ἐκ τῶν κατʼ αὐτὴν φησὶν αὐτὴν εἰδέναι
Τῶν οὐσιωδῶν, ὡς ὑπερκόμπως λέγει.
Τὰ γὰρ κατʼ αὐτὴν, εἴγε ταυτί μοι λέγῃς,
Τt ταῦτʼ ἐρεῖς τε, καὶ προσείποις, γεννάδα,
Ταύτας δʼ ὑφεῖσθαι, καὶ καταῤῥεῖν κυρίως,
tem minime tribuat. Hic vero, ipse seipsum aperte
talem prædicans, increatum quidem ac veluti pri-
mam hominis sementem; et noctis funs, et mortis
opus naturæ, et triste pabulum temporis edacis
dentibus videtur, etsi immortalitatis donum sorti-
tus sit, etsi superbire audest mox dissolvandus,
uhima vocante tuba. Quis talia dicens recte saperes
videatur? Nonne ita hæc ? Quare non ita? Quo-
modo? lta cunctorum malorum in profundum deve-
nit; imo, se non peccare putans ac dicens, Deunx
se adorari minime indigere, tonitrua voce cla-
mitare ausus est. Attamen divinis inspiratorunv
hominum sermonibus humiles spiritu madidos dict,
et horum etiam participes fieri, minime vero eodens
modo quo primam naturam participem dicunt; e
enim minime particeps quoad humiles partes. Sit«
autem gratiarum dona generata dicunt, minime
vcro increatam Dcitatem. Quare? Immota namque
permanet non generata Dcitas. Quo enim movere-
tue? Hbinam absit? Loquere. Non eadem sane di-
gnitate præstat homo, qua creator ac omnium
fundatrix potentia, etsi Palamæ scelestissimus er-
ror, rabiei impar illud asserere non crubuerit.
lncreatum enim lumen non tantum sc cernere dicit,
sed etimm ipsum esse et Deum juxta creaturam;,
si aliunde procedere, inltaque delucre dicunt Dei
vebum, supremum Domiuum, sive virtutis spiἐ-