PG 151, col. 1251
ὕμῶν. [ὡς ἐγὼ καθ’ ὑμῶν it) cod. lamin]
ν. Ὅτι ὑποκειμένου καὶ tu τοῦ Υἱοῦ tumoris-
σθαι τὸ Πνεῦμα τὸ αγιονη πολλὰ τῶν ὁμολογουμέ-
νων ἁναιρεῐται, καὶ πολλοῖς ῥητοῖς τῶν ἁγίων ἔναν-
τία τίη ὴ τοιαύτη ὑπόθεσις. Supposito, etiam ex'Filio
procedere Spiritum unctum . multa ex iis, qucc con-
fitentur, tolluntur, et multis dictis Sanctorum aituer-
satur hoc argumentum. 'P. Ὅταν εἰς λόγους alii-
λοις ἐρχόμιθα.
Η. Ὅτι ὑποκιιμένου tu μόνου [iurpr ἐκπορεύε-
σθαι τδ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, οὑέὲν δλως ἀδύνατον επι-
ται, οὐδὲ τι τῶν ὁμολογουμένων τῆς lassitudini; ἀν-
αιροῖται δογμάτων. Supposito,e:c sole Patre pro-
cedere Spiritum sanctum, nullum omnino absurdum
sequitur, neque aliquid ex iis, qua: confitetur Eccle-
sia. dogmatibus desii-nitur. P. Ὁ Gaio; ἀπόστολος
ιν τῇ πρὸς Γαλάτας ἐπιστολῇ.
ΠΙ. Ὀτι οὐχ-ἅπλῶς ὐπῦθεσις ⁴ιίιιιυινομίζιιιν tiu μό-
νου τοῦ [ἰατρὸς-ἐκπορεύεσθαι τδΊινεῦμα τὸ ιᾶγιον,
ἀλλ’ ἀνάγκη πᾶσα τοῖς ιῠαεσείν αἱρουμένοις iu μό-
νον τοῦ,πρώτου αίτίου προάγειν“τὰ ικεῑθτν ἁχρὸνως
ἐκλάμψαντα, καὶ κεφαλαιώδης ἔκθεσις τοῦ-ἡμετέρου
δόγματος. Non es-sesintpiex argumentum, existima-
re, ea: solo Putre pmoe'dere'Spiritunt sanctum. sed
necesse esse, qui 'pius'dici vult, (τιτθία prima causa
educere, queinde-sinc tempore eluxerunt, et sons-
pcndiosa nostri dogmatis traditio. P. ὀτι μδν οὖν ο fit!
ὐποαειμένου· ὲκ μόνηςιτῆς πρώτης αίτίας.
VIII. Δόγμα Λατίνων γραφὲν ὑπδτῶν πριασεων
’τοῦ nam, εἶτα τοῦ αἰοτοῦεή τούτου ἀνασκιυή. Do-
gma Latinorum,scriptarum oratoribus papa: τὶ- ⁷
quitur ejusdem confutatio. P. '0 Πατὴρ καὶὸ Tib;
μία εἰσὶννάρχὴτοῦ ἁγίου Πνεὺιματος.
ΙΧΛίγατος, ῆ περὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Legatus
sive ἀιδνὴ-ξω S. Ρ.-Τεθιεασαι τὴν ἐπιστολὴν, ἢν
ἔναγχος τῷ τι πατριάρχῃ.
Χμίὶατὰ Θωμᾶ λέγοντος, ὅτι οὐ κατὰ μόνα τὰ
πρός τι διαφέρουσινάλλήλων tanta. πρόσωπα. Con-
tra Thomam, dicentem, non per solam relationem
difl'erreinterse divinas personas. 3P. Θωμᾶς μὲν οὑ-
δὲνα τρόπον διαφορᾶς ὲνλτῇιτριὰδι δίεται εἶναι.
XI. Πρὸς τοὺς λέγοντας, ὅτι μόνη·ἠ πατρότης
ουστατικόν ἐστι τῆς ὑποστάσεως τοῦ πρώτου αίτίου
’τὸδὲ ἀγέννητον οὐδαμῶς .‘Ad eos, qui dicunt, solans
poteruitatem constitution»: esse hypostaseos prime
«causc, ingenitum sero nequaquam. Ρ. Οἱ περὶ τὸν
θυμᾶν κατὰ μόνην τὴν τῶν πρόςιτι ’διαφορὰν δια-
αφίνουσιν.
ΙΙΙ. Πρὸς τοὺς πρέσϐεις, ὅτι ἐναντίαις περιπί-
πτουσι δόξαις. Διί oratores (pontificis) contrariis eos
(ξ.) ᾎΙζνςντίως ’ἕχει in ςριΙ. Mosq. 45. (BNL)
(l)_fl_po&'{et;,_i_ll θεοιίηξίροςιηειικῖ 15 (οηανι.)
(νηλιοιιώεοίν, p. 182. [ρ. δεδι Koltar. in cod.
ῒὶιιιιιὼ. ct latnt: legitur? Λέγοντος ὅτι καξᾷ
μόνα, omissa negatione οὐ · quod senta-utin Thoma
ν. Ὅτι ὑποκειμένου καὶ tu τοῦ Υἱοῦ tumoris-
σθαι τὸ Πνεῦμα τὸ αγιονη πολλὰ τῶν ὁμολογουμέ-
νων ἁναιρεῐται, καὶ πολλοῖς ῥητοῖς τῶν ἁγίων ἔναν-
τία τίη ὴ τοιαύτη ὑπόθεσις. Supposito, etiam ex'Filio
procedere Spiritum unctum . multa ex iis, qucc con-
fitentur, tolluntur, et multis dictis Sanctorum aituer-
satur hoc argumentum. 'P. Ὅταν εἰς λόγους alii-
λοις ἐρχόμιθα.
Η. Ὅτι ὑποκιιμένου tu μόνου [iurpr ἐκπορεύε-
σθαι τδ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, οὑέὲν δλως ἀδύνατον επι-
ται, οὐδὲ τι τῶν ὁμολογουμένων τῆς lassitudini; ἀν-
αιροῖται δογμάτων. Supposito,e:c sole Patre pro-
cedere Spiritum sanctum, nullum omnino absurdum
sequitur, neque aliquid ex iis, qua: confitetur Eccle-
sia. dogmatibus desii-nitur. P. Ὁ Gaio; ἀπόστολος
ιν τῇ πρὸς Γαλάτας ἐπιστολῇ.
ΠΙ. Ὀτι οὐχ-ἅπλῶς ὐπῦθεσις ⁴ιίιιιυινομίζιιιν tiu μό-
νου τοῦ [ἰατρὸς-ἐκπορεύεσθαι τδΊινεῦμα τὸ ιᾶγιον,
ἀλλ’ ἀνάγκη πᾶσα τοῖς ιῠαεσείν αἱρουμένοις iu μό-
νον τοῦ,πρώτου αίτίου προάγειν“τὰ ικεῑθτν ἁχρὸνως
ἐκλάμψαντα, καὶ κεφαλαιώδης ἔκθεσις τοῦ-ἡμετέρου
δόγματος. Non es-sesintpiex argumentum, existima-
re, ea: solo Putre pmoe'dere'Spiritunt sanctum. sed
necesse esse, qui 'pius'dici vult, (τιτθία prima causa
educere, queinde-sinc tempore eluxerunt, et sons-
pcndiosa nostri dogmatis traditio. P. ὀτι μδν οὖν ο fit!
ὐποαειμένου· ὲκ μόνηςιτῆς πρώτης αίτίας.
VIII. Δόγμα Λατίνων γραφὲν ὑπδτῶν πριασεων
’τοῦ nam, εἶτα τοῦ αἰοτοῦεή τούτου ἀνασκιυή. Do-
gma Latinorum,scriptarum oratoribus papa: τὶ- ⁷
quitur ejusdem confutatio. P. '0 Πατὴρ καὶὸ Tib;
μία εἰσὶννάρχὴτοῦ ἁγίου Πνεὺιματος.
ΙΧΛίγατος, ῆ περὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Legatus
sive ἀιδνὴ-ξω S. Ρ.-Τεθιεασαι τὴν ἐπιστολὴν, ἢν
ἔναγχος τῷ τι πατριάρχῃ.
Χμίὶατὰ Θωμᾶ λέγοντος, ὅτι οὐ κατὰ μόνα τὰ
πρός τι διαφέρουσινάλλήλων tanta. πρόσωπα. Con-
tra Thomam, dicentem, non per solam relationem
difl'erreinterse divinas personas. 3P. Θωμᾶς μὲν οὑ-
δὲνα τρόπον διαφορᾶς ὲνλτῇιτριὰδι δίεται εἶναι.
XI. Πρὸς τοὺς λέγοντας, ὅτι μόνη·ἠ πατρότης
ουστατικόν ἐστι τῆς ὑποστάσεως τοῦ πρώτου αίτίου
’τὸδὲ ἀγέννητον οὐδαμῶς .‘Ad eos, qui dicunt, solans
poteruitatem constitution»: esse hypostaseos prime
«causc, ingenitum sero nequaquam. Ρ. Οἱ περὶ τὸν
θυμᾶν κατὰ μόνην τὴν τῶν πρόςιτι ’διαφορὰν δια-
αφίνουσιν.
ΙΙΙ. Πρὸς τοὺς πρέσϐεις, ὅτι ἐναντίαις περιπί-
πτουσι δόξαις. Διί oratores (pontificis) contrariis eos
(ξ.) ᾎΙζνςντίως ’ἕχει in ςριΙ. Mosq. 45. (BNL)
(l)_fl_po&'{et;,_i_ll θεοιίηξίροςιηειικῖ 15 (οηανι.)
(νηλιοιιώεοίν, p. 182. [ρ. δεδι Koltar. in cod.
ῒὶιιιιιὼ. ct latnt: legitur? Λέγοντος ὅτι καξᾷ
μόνα, omissa negatione οὐ · quod senta-utin Thoma