PG 151, col. 1252
των τῶν συλλογιομῶν, οὓς ἂκτίθινται σι Animi,
περὶ τῆς ἱκτωριύσιως τοῦ ἁγίου Πνιύμαοτος. ΑΔ
oratores; communis refittatio omnium sg'logismorum,
quos adferunt Latini de processione Spiritussancti.
Ρ. Πᾶς ὀρθῶς ἔχων συλλογισμὸς, ἢ ἀποδεικτικδς
τυγχάνει ὥνι
XIV. Πρὸς τοὺς πρὲσδεις ἀπόδειξις · δτι καὶ οι
μετὰ τοὺς ἀποστόλους θεῖοι Πατὲρες ἡμῶν tu μόνης
τῆς πρώτης αίτίας, καὶ ἄμφω τὰ αίτιατὰ εχέιν τὸ
εἶναι ὑπελάμϐανον. Ad oratores, demonstratio, san-
ctos Patres nostros, qui apostolos subsecuti sunt, ex
sola prima causa causata habere esse existimasse.
P. Ἐκεῖνο-ὁὶ πάντως οὐκ ἀγνοούμενον, ὃτι καὶ οί
μετὰ τοὺς is ρούς.
κν. _ ᾎπάντηοις (ιιι) ιρις τὰ ιπικιιιρήματα, ἃ
πρὸς αὑτὸν τίπιν ὁ ἃρχιοπίακοπος πέρι
τῆςοὲκπομύοσως τοῦ ἁγίου ηναῠματος. Responsio
aii argumenta qud ad ipsum protulit ’Bospori ar-
chiepiscopus depromsione Spiritus sancti. ί Ρ. 4⁸ης,
ὃτι. ηατρδς καὶ mo θέλημα sv.
XVI. Λόγος συντιθειμᾷνος lu διαφόρων τμη-
,μάτων τῶν τοῦ οιολότου ⁸λόγων, ἔτι ’δδ καὶ τοῦ *μο-
γά).ου Βασιλιίουο ἁρμόδιος καὶ πρὸς τοὺς σοφοὺς
τῶν Λατίνιον -λὲγτσοαι (o). Oratio, composita ex
diuersis orationum theologisectienibus, nec non nsa-
gni Basilii ;o‘pportnne etiam ad sapientes Latino-
οὖν C rum 'recitobitnr. 2P. tamet; -τδ animati
γον τῆς θείας ἡμῶν.
XVII. ῐῐρδς τοὺς ἀντιλογικοῦς τῶν Λατίνων. “On
ἀδύνατόν ἐστιν αὐτοῖς πρὸς Γραικοὺς διαλεγομένους
διὰ συλλογιιζμῶνάποδετξαι, ὅτι οὑ μόνος *Πατὴρ
ἁρχὴ καὶ πηγὴ τῆς θεότητος. Διί contradictores La-
tinos , impossibile esse,dum ipsi cunt Grecis ser-
monem conferunt, per syllogismos demonstrare non
esse solum Patrem principium et fontem deitatis.
Ρ. Ὀτι μιν οὖν ὑμετέρα ὑπόθεσις πολλοῖς τῶν ἁγίων
ῥητοῖς ἑναντίως Ἕκα.
Χν111.“Πρδς τὰς κυριωτέρας τῶν Λατίνων ὑποθέ-
σεις, ἐξ ὧν οῐονται δεικνύναι, ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ
ιγιον καὶ ὲκ τοῦ Υίοῦ εχιι τὴν ὕπαρξιν. Ad princi-
D pun Latinorum argumenta, quibus se demonstrare
existimant, Spiritum sanciunt etiam es Filio exsi-
stentiam habere. Ρ. Ἐπὶ μὲν τῶν ἄλλων τῶν κατᾶ
τὸν βίον ἀγώνων.
XlX.-flspi. si; τοῦ nam ἀρχῆς. De principatu
pape,-advcrsu=3 Frauciscutnsliqucm. Incipit : Οἱ nep!
τὰς interflua; δεινοί. Cum Joannis Luydi versione
prodiit primum Oxon. 159%, ι, ct ad calcem Νιῐί
οτιίιίερ. Thessalonicensis, De primatu ρορω Romani,
cum Saimasii quindeoonnis castigationibus. Ha-
ῧῖἓῇῧπο docet Iriarte 1. ο.. p. 282, in nou.
(ii) ‘Boivinns p. 774. sd Grcam-nm.
(υ) ί.;ιιιιυοε. ν, p. 185.-[P. 383 [inflata]
περὶ τῆς ἱκτωριύσιως τοῦ ἁγίου Πνιύμαοτος. ΑΔ
oratores; communis refittatio omnium sg'logismorum,
quos adferunt Latini de processione Spiritussancti.
Ρ. Πᾶς ὀρθῶς ἔχων συλλογισμὸς, ἢ ἀποδεικτικδς
τυγχάνει ὥνι
XIV. Πρὸς τοὺς πρὲσδεις ἀπόδειξις · δτι καὶ οι
μετὰ τοὺς ἀποστόλους θεῖοι Πατὲρες ἡμῶν tu μόνης
τῆς πρώτης αίτίας, καὶ ἄμφω τὰ αίτιατὰ εχέιν τὸ
εἶναι ὑπελάμϐανον. Ad oratores, demonstratio, san-
ctos Patres nostros, qui apostolos subsecuti sunt, ex
sola prima causa causata habere esse existimasse.
P. Ἐκεῖνο-ὁὶ πάντως οὐκ ἀγνοούμενον, ὃτι καὶ οί
μετὰ τοὺς is ρούς.
κν. _ ᾎπάντηοις (ιιι) ιρις τὰ ιπικιιιρήματα, ἃ
πρὸς αὑτὸν τίπιν ὁ ἃρχιοπίακοπος πέρι
τῆςοὲκπομύοσως τοῦ ἁγίου ηναῠματος. Responsio
aii argumenta qud ad ipsum protulit ’Bospori ar-
chiepiscopus depromsione Spiritus sancti. ί Ρ. 4⁸ης,
ὃτι. ηατρδς καὶ mo θέλημα sv.
XVI. Λόγος συντιθειμᾷνος lu διαφόρων τμη-
,μάτων τῶν τοῦ οιολότου ⁸λόγων, ἔτι ’δδ καὶ τοῦ *μο-
γά).ου Βασιλιίουο ἁρμόδιος καὶ πρὸς τοὺς σοφοὺς
τῶν Λατίνιον -λὲγτσοαι (o). Oratio, composita ex
diuersis orationum theologisectienibus, nec non nsa-
gni Basilii ;o‘pportnne etiam ad sapientes Latino-
οὖν C rum 'recitobitnr. 2P. tamet; -τδ animati
γον τῆς θείας ἡμῶν.
XVII. ῐῐρδς τοὺς ἀντιλογικοῦς τῶν Λατίνων. “On
ἀδύνατόν ἐστιν αὐτοῖς πρὸς Γραικοὺς διαλεγομένους
διὰ συλλογιιζμῶνάποδετξαι, ὅτι οὑ μόνος *Πατὴρ
ἁρχὴ καὶ πηγὴ τῆς θεότητος. Διί contradictores La-
tinos , impossibile esse,dum ipsi cunt Grecis ser-
monem conferunt, per syllogismos demonstrare non
esse solum Patrem principium et fontem deitatis.
Ρ. Ὀτι μιν οὖν ὑμετέρα ὑπόθεσις πολλοῖς τῶν ἁγίων
ῥητοῖς ἑναντίως Ἕκα.
Χν111.“Πρδς τὰς κυριωτέρας τῶν Λατίνων ὑποθέ-
σεις, ἐξ ὧν οῐονται δεικνύναι, ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ
ιγιον καὶ ὲκ τοῦ Υίοῦ εχιι τὴν ὕπαρξιν. Ad princi-
D pun Latinorum argumenta, quibus se demonstrare
existimant, Spiritum sanciunt etiam es Filio exsi-
stentiam habere. Ρ. Ἐπὶ μὲν τῶν ἄλλων τῶν κατᾶ
τὸν βίον ἀγώνων.
XlX.-flspi. si; τοῦ nam ἀρχῆς. De principatu
pape,-advcrsu=3 Frauciscutnsliqucm. Incipit : Οἱ nep!
τὰς interflua; δεινοί. Cum Joannis Luydi versione
prodiit primum Oxon. 159%, ι, ct ad calcem Νιῐί
οτιίιίερ. Thessalonicensis, De primatu ρορω Romani,
cum Saimasii quindeoonnis castigationibus. Ha-
ῧῖἓῇῧπο docet Iriarte 1. ο.. p. 282, in nou.
(ii) ‘Boivinns p. 774. sd Grcam-nm.
(υ) ί.;ιιιιυοε. ν, p. 185.-[P. 383 [inflata]