PG 151, col. 684
φυσικὴν ἀκτῖνα ἄναρχον κέκτηται τῆς θεότητος,καὶ
ή τῆς θεότητος δόξα τοῦ σώματος γίνεται.
ις’. Ἀλλ’ ἀφανὴς ή δόξα ὑπάρχουσα ὲν τῷ φαι-
νομένῳ σώματι τοῖς μὴ χωροῦσι τὰ κάἰ. ἀγγέλ·)ις
ἀθέατα, τοῖς σαρκὸς δεσμίοις ἀόρατος ἐχρημάτιζε.
Μεταμορφοῦται τοίνυν, οὐχ δ οὐκ ἦν προσλαϐόμεει
νος, οὐδὲ είς ὅπερ οὐκ ἦν μεταϐαλλόμενος, ἀλλ’ ὅπερ
ἧν τοῖς οἰκείοις μαθηταῖς ἐκφαινόμενος, διανοίγων
τούτων τὰ ὄμματα, καὶ ὲκ τυφλῶν ἐργαζόμενος βλέ-
ποντας. Καὶ τοῦτό ἐστι τδ, Μετεμορφώθη ἐμπρο-
σθεν αὐτῶν. Μένων γὰρ αὐτὸς ὲν ταυτότητι, παρ’
δτδ πρὶν ἐφαίνετο, ἔτερος νῦν τοῖς μαθηταῖς ἐω-
B ρᾶτο φαινόμενος, καὶ ἔλαμψε, φησὶν, ὡς 6 ἣλιος.
οὐχ ὅτι μὴ τοῦ ἡλίου λαμπρότερον, ἀμήχανον γὰρ
ἀπαραλείπτως ὲν τῇ κτίσει τδ ἄκτιστον εἰκονίζεο
σθαι, ἀλλ’ ὅσον ἐχώρουν καθορᾷν οἱ βλέποντες.
ιζ’. Θεὸν μὲν γὰρ οὐδεὶς ἑώρακε πώποτε, καθά
πέφυκε φύσεως. Καὶ 6 δὲ ἑώρακεν, ὲν Πνεῦματι
τοῦτο τεθέαται. Λῦτη ή ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς τοῦ
Ὑψίστου. Ταῦτά ἐστιν ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε, καί
οὖς οὐκ ἤκουσε, καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀιθρώπου οὐκ
ἁνέὅη πώποτε. Οὕτως ἐν τῷ αίῶνι τῷ μέλλοντι
πάντοτε σὺν Θεῷ έσόμεθ 1, Χριστὸν ὁρῶντες τῷ φωτὶ
ἀστράπτοντα τῆς θεότητος. Τοῦτο τδ φῶς κατὰ πά-
σης φύσεως ἔχει τὰ νικτιτῆριαν “an”? ζωὴ ἡ τδν
κόσμον νικήσασα. Ἀλλ’ 6 Πέτρος, ι Καλόν ἐστιν
ὧδε ἡμᾶς εἶναι. Καὶ ἐντεῦθεν νεφέλη, οὑ γνόφου,
νων καὶ ἀπὸ τῶν γενεῶν μυστήριον ὲκκιλὲπτεται.
Φωνὴ τοῦ Πατρός ἐκ νεφέλης τοῦ Πνεύματος γέγονε,
καὶ δόξα διηνεκὴς καὶ διαιωνίζουσα δείκνυται. ι
ιη’. '0 δὲ Κρήτης θεσπέσιος Ἀνδρέας, Ἐπί τδ
ὅρος, φησ’;ν,άνάγει τὸ ὑψηλίῖν τοὺς μαθητάς ὁ Σωδ
τὴρ, τί ποιήσωνς ἢ τί διδάξωνς τὴν ὑπεραστρά-
πτουσαν πιραδείξων τῆς οἰκείας θεότηοος δόξαν τε
καὶ λαμπρότητα.
ιθ’. Ἰὀῦτο τ’,ἱν·.ιν ἑορτάζομεν σήμερον, τὴν τῆς
φύσεως θέωσιν, τὴν εἰς τό κρεῖττον ἀλλοίωσιν, τὴν
ἐπὶ τὰ ὑπὲρ φύσιν ἔκστασιν καὶ ἀνάϐασιν, καθ’ ἦν
καὶ τοῦ κρείττονος ἡ ὲκνίκησις, ἢ τόγε κυριώτερον
είπείν, ή ἀνεκλάλητος θέωσις.
κ’. Τοῦτο θαυμάζουσιν ἄγγελοι. Τοῦτο δοξολογοῦ-
D
σιν ἀρχάγγελοι.
κα’. Τοῦτο πᾶσα τῶν ὑπερκοσμίων ἡ νοητὴ δια-
κόσμησις ἀῢλως ἑστιωμένῃ. τεκμήριον ἐναργέστα-
τόν τε καὶ ἀψευδέστατον τίθεται τῆς περὶ ημᾶς τοῦ
Λόγου φιλανθ ρωπίας.
κ6¹.υὺκ ἐστι τῶν ὲν τῇ κτίσει θεωρουμένων, ὃ χωρή-
σει τοῦτου τὴν ὑπερὸολὴν τῆς λαμπρότητος. 'U γαρ
ὑπερούσιος εἰς οὐσίαν οὐσιωθεὶς διὰ σαρκὶς ἡμῖν
πεπολίτευται, ὃς δὴ καὶ ὑπερϐαλλόντων, ἐπι τοῦ
ὅρους ἐξήστραψεν.
κγ’. Οὐ τότε γενόμενος ἑαυτοῦ διαυγέστερος,
ἢ ὑψηλότερος. ἄπαγε ! ἀλλ’ ὅπερ και πρ’.τ;ρον τοῖς
τελουμένοις τῶν μαθητῶν καὶ μυουμένοις τὰ ὑψη-
λότερα, κατὰ ἀλήθειαν θειιιριιύμενος. ’ίίξω 7.2;; ’.παρ⁶
ή τῆς θεότητος δόξα τοῦ σώματος γίνεται.
ις’. Ἀλλ’ ἀφανὴς ή δόξα ὑπάρχουσα ὲν τῷ φαι-
νομένῳ σώματι τοῖς μὴ χωροῦσι τὰ κάἰ. ἀγγέλ·)ις
ἀθέατα, τοῖς σαρκὸς δεσμίοις ἀόρατος ἐχρημάτιζε.
Μεταμορφοῦται τοίνυν, οὐχ δ οὐκ ἦν προσλαϐόμεει
νος, οὐδὲ είς ὅπερ οὐκ ἦν μεταϐαλλόμενος, ἀλλ’ ὅπερ
ἧν τοῖς οἰκείοις μαθηταῖς ἐκφαινόμενος, διανοίγων
τούτων τὰ ὄμματα, καὶ ὲκ τυφλῶν ἐργαζόμενος βλέ-
ποντας. Καὶ τοῦτό ἐστι τδ, Μετεμορφώθη ἐμπρο-
σθεν αὐτῶν. Μένων γὰρ αὐτὸς ὲν ταυτότητι, παρ’
δτδ πρὶν ἐφαίνετο, ἔτερος νῦν τοῖς μαθηταῖς ἐω-
B ρᾶτο φαινόμενος, καὶ ἔλαμψε, φησὶν, ὡς 6 ἣλιος.
οὐχ ὅτι μὴ τοῦ ἡλίου λαμπρότερον, ἀμήχανον γὰρ
ἀπαραλείπτως ὲν τῇ κτίσει τδ ἄκτιστον εἰκονίζεο
σθαι, ἀλλ’ ὅσον ἐχώρουν καθορᾷν οἱ βλέποντες.
ιζ’. Θεὸν μὲν γὰρ οὐδεὶς ἑώρακε πώποτε, καθά
πέφυκε φύσεως. Καὶ 6 δὲ ἑώρακεν, ὲν Πνεῦματι
τοῦτο τεθέαται. Λῦτη ή ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς τοῦ
Ὑψίστου. Ταῦτά ἐστιν ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε, καί
οὖς οὐκ ἤκουσε, καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀιθρώπου οὐκ
ἁνέὅη πώποτε. Οὕτως ἐν τῷ αίῶνι τῷ μέλλοντι
πάντοτε σὺν Θεῷ έσόμεθ 1, Χριστὸν ὁρῶντες τῷ φωτὶ
ἀστράπτοντα τῆς θεότητος. Τοῦτο τδ φῶς κατὰ πά-
σης φύσεως ἔχει τὰ νικτιτῆριαν “an”? ζωὴ ἡ τδν
κόσμον νικήσασα. Ἀλλ’ 6 Πέτρος, ι Καλόν ἐστιν
ὧδε ἡμᾶς εἶναι. Καὶ ἐντεῦθεν νεφέλη, οὑ γνόφου,
νων καὶ ἀπὸ τῶν γενεῶν μυστήριον ὲκκιλὲπτεται.
Φωνὴ τοῦ Πατρός ἐκ νεφέλης τοῦ Πνεύματος γέγονε,
καὶ δόξα διηνεκὴς καὶ διαιωνίζουσα δείκνυται. ι
ιη’. '0 δὲ Κρήτης θεσπέσιος Ἀνδρέας, Ἐπί τδ
ὅρος, φησ’;ν,άνάγει τὸ ὑψηλίῖν τοὺς μαθητάς ὁ Σωδ
τὴρ, τί ποιήσωνς ἢ τί διδάξωνς τὴν ὑπεραστρά-
πτουσαν πιραδείξων τῆς οἰκείας θεότηοος δόξαν τε
καὶ λαμπρότητα.
ιθ’. Ἰὀῦτο τ’,ἱν·.ιν ἑορτάζομεν σήμερον, τὴν τῆς
φύσεως θέωσιν, τὴν εἰς τό κρεῖττον ἀλλοίωσιν, τὴν
ἐπὶ τὰ ὑπὲρ φύσιν ἔκστασιν καὶ ἀνάϐασιν, καθ’ ἦν
καὶ τοῦ κρείττονος ἡ ὲκνίκησις, ἢ τόγε κυριώτερον
είπείν, ή ἀνεκλάλητος θέωσις.
κ’. Τοῦτο θαυμάζουσιν ἄγγελοι. Τοῦτο δοξολογοῦ-
D
σιν ἀρχάγγελοι.
κα’. Τοῦτο πᾶσα τῶν ὑπερκοσμίων ἡ νοητὴ δια-
κόσμησις ἀῢλως ἑστιωμένῃ. τεκμήριον ἐναργέστα-
τόν τε καὶ ἀψευδέστατον τίθεται τῆς περὶ ημᾶς τοῦ
Λόγου φιλανθ ρωπίας.
κ6¹.υὺκ ἐστι τῶν ὲν τῇ κτίσει θεωρουμένων, ὃ χωρή-
σει τοῦτου τὴν ὑπερὸολὴν τῆς λαμπρότητος. 'U γαρ
ὑπερούσιος εἰς οὐσίαν οὐσιωθεὶς διὰ σαρκὶς ἡμῖν
πεπολίτευται, ὃς δὴ καὶ ὑπερϐαλλόντων, ἐπι τοῦ
ὅρους ἐξήστραψεν.
κγ’. Οὐ τότε γενόμενος ἑαυτοῦ διαυγέστερος,
ἢ ὑψηλότερος. ἄπαγε ! ἀλλ’ ὅπερ και πρ’.τ;ρον τοῖς
τελουμένοις τῶν μαθητῶν καὶ μυουμένοις τὰ ὑψη-
λότερα, κατὰ ἀλήθειαν θειιιριιύμενος. ’ίίξω 7.2;; ’.παρ⁶