PG 152, col. 649
δύναται νοεῖν. Καὶ γὰρ’ ἐξ ἄλλου εἰς ἄλλο μετα-
ϐαίνων, καὶ ἀφ’ ἑτέρου εἰς ἕτερον, ὕστερον εἰς τὸ
ζητούμενον συμπέρασμα καταντᾷ. Διὸ καὶ ἁτελῆ
τὴν γνῶσιν ἔχει, ac: μὴ ἀμέσως, ἀλλὰ κατ’ ὀλίγον
εἰς τὴν τελεὶωσιν τοῦ νοήματος πορευόμενος. Ὃς
δὴ τρόπος τῆς νοήσεως ἡμῖν οὐκ ἔσται τότεο ειγάρ
ἔσται. ὁμοῦ μὲν ἁτελῆ τὴν μέλλουσαν χαρὰν καὶ
εὐφροσύνην ἕξομεν. Oti γὰρ ὲκ τοῦ παραυτίκα καὶ
ἀμέσως πλησθησόμεθα καθὸ πεφύκαμεν δέχεσθαι,
αὶΐ ἀεὶ τοῦ δυνατοῦ ἐλλιπεῖς ἐσόμεθα. Καὶ πῶς
εἴρηται, ι Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν
δικαιοσύνην, ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται ⁸
πάλιν, Χορτασθήσομαι ὲν τῷ ὀφθῆναί μοι τὴν δόξαν
σοιν ι ὁμοῦ δὲ καὶ λύπη τις ἔσται παραμεμιγ-
μένη τῇ εὐφροσύνῃ Καὶ πῶς Ξν τοῦτο δύναιτο,ὃττου
γε οὐδὲ τοὺς πονηροὺς κολαζομένους ὑπὸ τῶν δι-
καίωνόρᾰσθαι διδασκόμεθα, ἵνα μὴ τοῦτο συμ-
Calan; Καὶ πῶς καθεκάστην εὐχόμεθα τοὺς 7:99a-
πελθὸντας ἐκεῖ ταχθῆναι, ἔνθα ού λύπη, οὑ στεναγ-
μὸς, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητοςς Οὐ γὰρ τοσοῦτονι
εὐφρανεῖ τὸ ληφθὲν, ὅσον τὸ λειπόμενον ἀνιάσει.
Καὶ εἰ τὸ μὴ τυγχάνειν τοῦ τέλους λύπην πανταχοῦ
παρέχει, πῶς ού τοῦτο ἡμῖν αἴτιον ἔσται λύπης,
καὶμᾶλλον ὅσῳ καὶ τοῦ μεγίστου ἀποτευξόμεθας
Καὶ γὰρ ἀεὶ ἐπιθυμήσομεν τοῦ πλείονος, καὶ ἀεὶ
ζητήσομεν ⁸ καὶ ὲν ὅσῳ ού τυγχάνομεν, ἀνιασόμεθα, c qui
arcti τῆς ἀνίας οὐδέποτε παυσόμεθα. Ἐπεὶ καὶ ἡ
ἔφεσις εἰς τὸ ἄπειρον προχωρήσει. Πρὸς δὲκαὶ οὖ-
δὲν ἔλαττον μετὰ πίστεως καὶ ἐλπίδος καὶ μετὰ τὸν
παρόντα βίον ζησόμεθξι. Ἀλλὰ μὴν πᾶσα ἔφεσις καὶ
ἐλπὶς καὶ ζήτησις στήσεται, καὶ πᾶν ἡμᾶν τὸ
ἐπιθυμητικὸν πληρωθήσεται τῆς τοῦ Θεοῦ θεωρίας,
³⁹ Matth. ν, 6. ⁸⁸ Psal. χνι, 15.
Chrys. ad illa verba, ἀντίτυπα τῶν ἀληθινῶν · ’Λρα
ὲκεῖῖθὰ ἔστιν ἀληθινὰ, tab-rava riis-nt" καὶ γὰρ’ ὁ
ναὸς οὕτω, κατεσκεύαστο, ὥσπερ ὀ ούρανδς ’τοῦ
ούρανοῦ ξ Illa ergo sunt vera. ha’c vero πυρί, Τριη-
plum enim ita erat constructum ut cretum (mli.
'Velut scilicet tnnbra quaedam et obscura ejus deli- θ
'rteatio, qua: in nobis est. Gratia, imago expressior
est, sed ipsa adhuc imago. Veritas omnino in cmlis
reposita. De antitypis in ordine ad Eucharistiaut.
Epiplianiique diaconi post Damasc. de illis senten-
tia ac sensu, alia graviorque disputatio, de qua
inter al.os erudite nuper Leo Allat.‘ in suis Viridi-
riis pro synodo Flor. adversus prmsertim Anglum
Calviuistain , exemplaris, cujus autt‘igrapbnm habet
Regia Parisiis bibliotheca, at: cujus nobis pridem
apugraphum ι um_sua ret-sione reliquit charissimus
air/(iptio; ιι, 1⁵. Iacob. Guard μακαρίτης, tnalum
interprctcttt (suorum ipso dtit‘lilll'lllllllllc judicio)
ac vulgalotcm Quidqmd sit tle illorum tuente, et
an invocatione illa Spiritus sancti complendam
putaverint propositorum in Christi corpus ct sin-
διιιιιιειιῖ immutationem; tuncque rere non αντε-
τυπα, sed ipsa revera nobis sub mysterio tradita
esse divina munera; quod nonsatis ex vetustiorum
ιἈΓιιειι.. Uti. CL”.
ϐαίνων, καὶ ἀφ’ ἑτέρου εἰς ἕτερον, ὕστερον εἰς τὸ
ζητούμενον συμπέρασμα καταντᾷ. Διὸ καὶ ἁτελῆ
τὴν γνῶσιν ἔχει, ac: μὴ ἀμέσως, ἀλλὰ κατ’ ὀλίγον
εἰς τὴν τελεὶωσιν τοῦ νοήματος πορευόμενος. Ὃς
δὴ τρόπος τῆς νοήσεως ἡμῖν οὐκ ἔσται τότεο ειγάρ
ἔσται. ὁμοῦ μὲν ἁτελῆ τὴν μέλλουσαν χαρὰν καὶ
εὐφροσύνην ἕξομεν. Oti γὰρ ὲκ τοῦ παραυτίκα καὶ
ἀμέσως πλησθησόμεθα καθὸ πεφύκαμεν δέχεσθαι,
αὶΐ ἀεὶ τοῦ δυνατοῦ ἐλλιπεῖς ἐσόμεθα. Καὶ πῶς
εἴρηται, ι Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν
δικαιοσύνην, ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται ⁸
πάλιν, Χορτασθήσομαι ὲν τῷ ὀφθῆναί μοι τὴν δόξαν
σοιν ι ὁμοῦ δὲ καὶ λύπη τις ἔσται παραμεμιγ-
μένη τῇ εὐφροσύνῃ Καὶ πῶς Ξν τοῦτο δύναιτο,ὃττου
γε οὐδὲ τοὺς πονηροὺς κολαζομένους ὑπὸ τῶν δι-
καίωνόρᾰσθαι διδασκόμεθα, ἵνα μὴ τοῦτο συμ-
Calan; Καὶ πῶς καθεκάστην εὐχόμεθα τοὺς 7:99a-
πελθὸντας ἐκεῖ ταχθῆναι, ἔνθα ού λύπη, οὑ στεναγ-
μὸς, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητοςς Οὐ γὰρ τοσοῦτονι
εὐφρανεῖ τὸ ληφθὲν, ὅσον τὸ λειπόμενον ἀνιάσει.
Καὶ εἰ τὸ μὴ τυγχάνειν τοῦ τέλους λύπην πανταχοῦ
παρέχει, πῶς ού τοῦτο ἡμῖν αἴτιον ἔσται λύπης,
καὶμᾶλλον ὅσῳ καὶ τοῦ μεγίστου ἀποτευξόμεθας
Καὶ γὰρ ἀεὶ ἐπιθυμήσομεν τοῦ πλείονος, καὶ ἀεὶ
ζητήσομεν ⁸ καὶ ὲν ὅσῳ ού τυγχάνομεν, ἀνιασόμεθα, c qui
arcti τῆς ἀνίας οὐδέποτε παυσόμεθα. Ἐπεὶ καὶ ἡ
ἔφεσις εἰς τὸ ἄπειρον προχωρήσει. Πρὸς δὲκαὶ οὖ-
δὲν ἔλαττον μετὰ πίστεως καὶ ἐλπίδος καὶ μετὰ τὸν
παρόντα βίον ζησόμεθξι. Ἀλλὰ μὴν πᾶσα ἔφεσις καὶ
ἐλπὶς καὶ ζήτησις στήσεται, καὶ πᾶν ἡμᾶν τὸ
ἐπιθυμητικὸν πληρωθήσεται τῆς τοῦ Θεοῦ θεωρίας,
³⁹ Matth. ν, 6. ⁸⁸ Psal. χνι, 15.
Chrys. ad illa verba, ἀντίτυπα τῶν ἀληθινῶν · ’Λρα
ὲκεῖῖθὰ ἔστιν ἀληθινὰ, tab-rava riis-nt" καὶ γὰρ’ ὁ
ναὸς οὕτω, κατεσκεύαστο, ὥσπερ ὀ ούρανδς ’τοῦ
ούρανοῦ ξ Illa ergo sunt vera. ha’c vero πυρί, Τριη-
plum enim ita erat constructum ut cretum (mli.
'Velut scilicet tnnbra quaedam et obscura ejus deli- θ
'rteatio, qua: in nobis est. Gratia, imago expressior
est, sed ipsa adhuc imago. Veritas omnino in cmlis
reposita. De antitypis in ordine ad Eucharistiaut.
Epiplianiique diaconi post Damasc. de illis senten-
tia ac sensu, alia graviorque disputatio, de qua
inter al.os erudite nuper Leo Allat.‘ in suis Viridi-
riis pro synodo Flor. adversus prmsertim Anglum
Calviuistain , exemplaris, cujus autt‘igrapbnm habet
Regia Parisiis bibliotheca, at: cujus nobis pridem
apugraphum ι um_sua ret-sione reliquit charissimus
air/(iptio; ιι, 1⁵. Iacob. Guard μακαρίτης, tnalum
interprctcttt (suorum ipso dtit‘lilll'lllllllllc judicio)
ac vulgalotcm Quidqmd sit tle illorum tuente, et
an invocatione illa Spiritus sancti complendam
putaverint propositorum in Christi corpus ct sin-
διιιιιιειιῖ immutationem; tuncque rere non αντε-
τυπα, sed ipsa revera nobis sub mysterio tradita
esse divina munera; quod nonsatis ex vetustiorum
ιἈΓιιειι.. Uti. CL”.