PG 152, col. 650
habet ιιι intelligat. Ab uno enim ad aliud, exque
altero ad alterum subinde cogitando procedens. pos-
tremo ad conclusionem devenit rei, qum in qure-
stioncm vocatur. Unde et iinperl' ctam habet cogni-
tionem. nt qum non immediate, sed paulatim ad
conceptus perfectionem evadat. Verum hic modus
tunc noa erit; nam si esset. tum imperfectum no-
bis gaudium ac l:rtitia constaret. Non enim statim
et siue medio adimplet-emitr, nt nobis comparatum
est, possumusquc recipere, sed ejus semper labo-
raremus inopia, cujus sumus capaces et nobis potest
ι καὶ η obtingere. Quomodo igitur dictum est: «Beati qui
csuriunt et sitiunt justitiam. quoniam ipsi satura-
buatur "; ι et rursus : ι Satial.or cum apparuerit
gloria tua” ;“› tumque adeo eommista qucedani tri-
stitia et dolor cum nostra laetitia iuret? At qninatu
id fiat. eum nec malos quidem tormentis cruciatos
ajustis videri doceamur, nequid ejusmodi illis
contingat ? Quomodo vero etiam pro defunctis quo-
tidie precamur, eos illic collocari, ubi non est dolor
aut gemitus, sed vita immortalis? Non enim quod
nacti sumus tantum delectat, quantum mari-oris
aliert, quod nobis desideratur. Cumque adeo intento
frustrari line, ubique dolorem iaciat, qui fiat non
inde nobis conflandum dolorem, praesertim vero,
la, ρ quo re maximiponderis nos frustrari, ejusque sus-
penses exspectatione esse contigerit? Semper eni-u
majus aliquid animo appetetmts; nec consecuti.
quo nunquam levandi simus, mterore afliciemur,
quod nimirum cupiditas in infinitum tendetur. Ac-
cedit fore, nt perinde emenso vita: hujus curriculo.
fide ac spe comite rivamus. Atqui futurum ut dest-
Palrttm videtur disciplina, sed nimia qna-lam cti-
stimatnm simplicitate, quod ita prmierre videantur
Litnrgiarum verba; quibus id explicatur longo
νει-ιιοίιιιιιι circuitu, quod una ipsa verba Ilominita
religiose prolata a sacerdote tlbristi nomine et in
ejus persona. ingenti miraculo praestant, ιιι passim
exaggerat Chrys. ac erudite probat; idem serio
Chrys. nostra ipsa caelestia asserit,iaccersitqu-t
statim ab Eucharistia ; in qua ὁ Κύριος ἡμῶν
Ἰησοῦς Χριστὸς κεῖται ass-mmo; · jacet immola—
tus; hostia cst ac mactatur: atque ut Solum
lignra, nec ipse vere sit praascns, at: nobis cibus
et polus cedat suam titittistratido sub sacratttentu
carnem ac sanguinem, nihil minus ὑπόδειγμα καί.
σκιὰ quam vetera. nostra lia-c dicantur; \ltlt'all-
turqtte illa prtestarc, quod in legalibus hostiis
expressior ligura erat Christi immolatznuis, quam
qua: nubis in panis et νιιιι oblatione Christi Testa-
mento commendata sit. Nostra ergo illa Ctnlestia,
qua! spiritalia, qum malis digna, eisi in terra pern-
guntur; hoc stilum ligura dicenda, quod sub rerum
sensilium hactenus involucris latent, ipsa nobis in
cu'lis palam quandoque prodenda.
(86) Ucdivin. nom. c. l.
ΞΜ
altero ad alterum subinde cogitando procedens. pos-
tremo ad conclusionem devenit rei, qum in qure-
stioncm vocatur. Unde et iinperl' ctam habet cogni-
tionem. nt qum non immediate, sed paulatim ad
conceptus perfectionem evadat. Verum hic modus
tunc noa erit; nam si esset. tum imperfectum no-
bis gaudium ac l:rtitia constaret. Non enim statim
et siue medio adimplet-emitr, nt nobis comparatum
est, possumusquc recipere, sed ejus semper labo-
raremus inopia, cujus sumus capaces et nobis potest
ι καὶ η obtingere. Quomodo igitur dictum est: «Beati qui
csuriunt et sitiunt justitiam. quoniam ipsi satura-
buatur "; ι et rursus : ι Satial.or cum apparuerit
gloria tua” ;“› tumque adeo eommista qucedani tri-
stitia et dolor cum nostra laetitia iuret? At qninatu
id fiat. eum nec malos quidem tormentis cruciatos
ajustis videri doceamur, nequid ejusmodi illis
contingat ? Quomodo vero etiam pro defunctis quo-
tidie precamur, eos illic collocari, ubi non est dolor
aut gemitus, sed vita immortalis? Non enim quod
nacti sumus tantum delectat, quantum mari-oris
aliert, quod nobis desideratur. Cumque adeo intento
frustrari line, ubique dolorem iaciat, qui fiat non
inde nobis conflandum dolorem, praesertim vero,
la, ρ quo re maximiponderis nos frustrari, ejusque sus-
penses exspectatione esse contigerit? Semper eni-u
majus aliquid animo appetetmts; nec consecuti.
quo nunquam levandi simus, mterore afliciemur,
quod nimirum cupiditas in infinitum tendetur. Ac-
cedit fore, nt perinde emenso vita: hujus curriculo.
fide ac spe comite rivamus. Atqui futurum ut dest-
Palrttm videtur disciplina, sed nimia qna-lam cti-
stimatnm simplicitate, quod ita prmierre videantur
Litnrgiarum verba; quibus id explicatur longo
νει-ιιοίιιιιιι circuitu, quod una ipsa verba Ilominita
religiose prolata a sacerdote tlbristi nomine et in
ejus persona. ingenti miraculo praestant, ιιι passim
exaggerat Chrys. ac erudite probat; idem serio
Chrys. nostra ipsa caelestia asserit,iaccersitqu-t
statim ab Eucharistia ; in qua ὁ Κύριος ἡμῶν
Ἰησοῦς Χριστὸς κεῖται ass-mmo; · jacet immola—
tus; hostia cst ac mactatur: atque ut Solum
lignra, nec ipse vere sit praascns, at: nobis cibus
et polus cedat suam titittistratido sub sacratttentu
carnem ac sanguinem, nihil minus ὑπόδειγμα καί.
σκιὰ quam vetera. nostra lia-c dicantur; \ltlt'all-
turqtte illa prtestarc, quod in legalibus hostiis
expressior ligura erat Christi immolatznuis, quam
qua: nubis in panis et νιιιι oblatione Christi Testa-
mento commendata sit. Nostra ergo illa Ctnlestia,
qua! spiritalia, qum malis digna, eisi in terra pern-
guntur; hoc stilum ligura dicenda, quod sub rerum
sensilium hactenus involucris latent, ipsa nobis in
cu'lis palam quandoque prodenda.
(86) Ucdivin. nom. c. l.
ΞΜ