PG 155, col. 689
ὲν τῇ γῇ. βλαστάνει δὲ μετὰ ταῦτα, καὶ πολύχουν
τελεσφορεῑ τὶν καρτὸν, οὕτω καὶ ἄνθρωπος, τῷ
θανάτῳ τῇ γῇ διδόμενος, ἀναστήσεται αὖθις. Καὶ
Παῦλος τοῦτό φησι, διὰ παραδειγμάτων τῶν σπερ-
μάτων δήλην θέμενος τὴν ἀνάστασιν. Τινὲς μὲν
οὖν φασιν, ὡς διὰ τδ ῠαῦμα τοῦ καλλινίκου μάρ-
τυρος Θεοδώρου τοῦτο τελοῦμεν τὸ τῶν καρπῶν.
05x ἐστι δὲ μόνον διὰ τοῦτο, ἐπεὶ καὶτοῦτο θεῖον
καὶ παρὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ διὰ τὴν τοῦ Παύλου
μᾶλὶον φωνὴν,ὠς εἰρήκαμεν.τὰ σπέρματα παρ-
εικάζοντος τοῖς ἡμετέροις σώμασι, καταϐαλλομέ-
νσις τε καὶ ἐγειρομένοις, τιμιωτέροις οὖσιν αὑ-
τῖεν, Διὸ καὶ οὐ μόνον σῖτον, ἀλλὰ καὶ πλεῖστα
,τῶν ἄλλων σπερμάτων προσάγομεν, καὶ οῐνον ἐκ
τί] γενήματος τῆς ἁμπέδου ⁸ ὅτι καὶ τοῦτο ξύλου
κτρπδζ, καὶ εις τὴν τοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ σίτου
ἐξελέγη ουσίαν. Καὶ ταῖς τῶν ἁγίων δὲ μνήμαις
uiro προσφέρομεν, ὅτι καὶ αὐτοὶ καρπὸς ἅγιος
κ.ὶ παραδεδομένοι τῇ γῇ “toi: οείοις λειψάνοις,
καὶ ἐν Χριστῴ ἀναστήσονται. Ἐξαιρέτως δὲ καὶ
πλέον τῶν ἄλλων σπορίμων ό σῖτος, ὅτι καὶ ὀ
Σωτὴρ τὸ ἑαυτοῦ πανάγιον σῶμα σίτῳ παρείκα-
civ. Ἐὰν γὰρ μὴ ὸ κόκκος τοῦ σίτου, φησὶ, πε-
σιῖλν εἰς τὴν γῆν, ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει. Ἐκ
τούτῡυ δὲ παριστᾷ καὶ τὴν αὑτοῦ ἔγερσιν. Ἐὰν δὲ
ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει. Ὀρᾷς διατί σῖτον
προτίθεμεν ; Ἀλλὰ καὶ ἐκ ,σίτου πᾶς ἀληθὴς ἄρ-
τος. Διο καὶ Χριστὸς ὸ ἀληθινὸς καὶ ζῶν ἄρτος
εἷς · ὃς καὶ ἄρτον τῆς ζωῆς ἑαυτὸν κατωνόμασε ⁶
δι’ ἦν, ὡς οἶμαι, αίτίαν κσὶ ὲξαρχῆς ἡμῖν τροφὴ
τοῖς ἀνθρώποις ὁ σῖτος δέδοται - καὶ ἔτι μᾶλλον
διὰ τὺ ἐν ἄρτῳ τῷ ὲκ τοῦ σίτου μέλλειν δοθῆναι
γίνεσῡαι τὰ μυστήρια. Τρίτα δὲ ἐπιτελοῦνται καὶ
ἕψητε, καὶ τὰ λοιπὰ, ἐξαιρέτως μὲν διὰ τὴν Τριάο
ξι, ὅτι παρ’ αὐτῆς ἡμῖν τὺ εἶναι καὶ ὴ ζωὴ, καὶ τοῦ
θανάτου συμφερόντως ἡμῖν ἐπελθόντος, αὖθιςή ἀνα-
ζὼωτις, Φασὶ δὲ τινες. καὶ διὰ τὴν γένεσιν τοῦ ἀν-
θῃὼπου · ὅτι καταϐληθέντος τοῦ σπέρματος ἐν τῇ
μῆτρᾳ, μορφοῦται τὸ βρέφος ἐν τῇ τρίτῃ · τῇ ἐν-
’.ἀτη δὲ πήγνυται, καὶ τῇ τεσσαρακοστῇ ζωοῦται
καὶ τελειοῦται, Ἐστι δ’ ἐννοεῖν, ὅτι καὶ τῷ τρίτῳ
μηνὶ σκιρτᾷσ καὶ τῷ ἕκτῳ τέλειόν ἐστι βρὲερος,
καὶ τῷ ἑννάτῳ τίκτεται. Καὶ ἔτι suntiam, ὅτι τὺ
texit-1 ἐν τῷ τρίτῳ μηνὶ αἰσθάνεται, καὶ κατ’ ἁλι-
πίοι siin“, ἀλλοιώσεις δεχόμενος ἅνθρωπος ἐν
ἐίνὶττῳὲτει καὶ ἐτῶν τριάδι, καὶ μᾶλλον ἐν τῷ
ἄρχετῖὶπι τὴν τρίτην τριάδα, ἥτις ἐστὶν ὴ ἑίὶδόμη,
διὰ τὸ σύνθετον εἶναι τὸν ἄνθρωπον. καὶ μὴ δύνα-
σ’ὶαι περνίνειν τὸ τριττὸν τῆς τριάδος, ὅπερ τὰ
évvfx ἐστὶν, ἑνοῗς ὁ ἀριθμὸς τῶν τάξεων τῶν ἁγ-
γελικῶν ” ὡς ἀσώματοι γὰρ οὗτοι καὶ νόες μόνον,
ὲ-ιτελέστερον τούτῳ δὴ καὶ τῷ ἀριθμῷ ἑαυτῶν ἀϐσι-
νάτως ζὼντεξ, ἐκτυτοῦσι τὴν ἁγίαν Τριάδσι · τρεῖς
τριάἰες γὰρ τὰ ἐννέα · ἀλλ’ ἡμῶν ὡς συνθέτων ἑδ-
τελεσφορεῑ τὶν καρτὸν, οὕτω καὶ ἄνθρωπος, τῷ
θανάτῳ τῇ γῇ διδόμενος, ἀναστήσεται αὖθις. Καὶ
Παῦλος τοῦτό φησι, διὰ παραδειγμάτων τῶν σπερ-
μάτων δήλην θέμενος τὴν ἀνάστασιν. Τινὲς μὲν
οὖν φασιν, ὡς διὰ τδ ῠαῦμα τοῦ καλλινίκου μάρ-
τυρος Θεοδώρου τοῦτο τελοῦμεν τὸ τῶν καρπῶν.
05x ἐστι δὲ μόνον διὰ τοῦτο, ἐπεὶ καὶτοῦτο θεῖον
καὶ παρὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ διὰ τὴν τοῦ Παύλου
μᾶλὶον φωνὴν,ὠς εἰρήκαμεν.τὰ σπέρματα παρ-
εικάζοντος τοῖς ἡμετέροις σώμασι, καταϐαλλομέ-
νσις τε καὶ ἐγειρομένοις, τιμιωτέροις οὖσιν αὑ-
τῖεν, Διὸ καὶ οὐ μόνον σῖτον, ἀλλὰ καὶ πλεῖστα
,τῶν ἄλλων σπερμάτων προσάγομεν, καὶ οῐνον ἐκ
τί] γενήματος τῆς ἁμπέδου ⁸ ὅτι καὶ τοῦτο ξύλου
κτρπδζ, καὶ εις τὴν τοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ σίτου
ἐξελέγη ουσίαν. Καὶ ταῖς τῶν ἁγίων δὲ μνήμαις
uiro προσφέρομεν, ὅτι καὶ αὐτοὶ καρπὸς ἅγιος
κ.ὶ παραδεδομένοι τῇ γῇ “toi: οείοις λειψάνοις,
καὶ ἐν Χριστῴ ἀναστήσονται. Ἐξαιρέτως δὲ καὶ
πλέον τῶν ἄλλων σπορίμων ό σῖτος, ὅτι καὶ ὀ
Σωτὴρ τὸ ἑαυτοῦ πανάγιον σῶμα σίτῳ παρείκα-
civ. Ἐὰν γὰρ μὴ ὸ κόκκος τοῦ σίτου, φησὶ, πε-
σιῖλν εἰς τὴν γῆν, ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει. Ἐκ
τούτῡυ δὲ παριστᾷ καὶ τὴν αὑτοῦ ἔγερσιν. Ἐὰν δὲ
ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει. Ὀρᾷς διατί σῖτον
προτίθεμεν ; Ἀλλὰ καὶ ἐκ ,σίτου πᾶς ἀληθὴς ἄρ-
τος. Διο καὶ Χριστὸς ὸ ἀληθινὸς καὶ ζῶν ἄρτος
εἷς · ὃς καὶ ἄρτον τῆς ζωῆς ἑαυτὸν κατωνόμασε ⁶
δι’ ἦν, ὡς οἶμαι, αίτίαν κσὶ ὲξαρχῆς ἡμῖν τροφὴ
τοῖς ἀνθρώποις ὁ σῖτος δέδοται - καὶ ἔτι μᾶλλον
διὰ τὺ ἐν ἄρτῳ τῷ ὲκ τοῦ σίτου μέλλειν δοθῆναι
γίνεσῡαι τὰ μυστήρια. Τρίτα δὲ ἐπιτελοῦνται καὶ
ἕψητε, καὶ τὰ λοιπὰ, ἐξαιρέτως μὲν διὰ τὴν Τριάο
ξι, ὅτι παρ’ αὐτῆς ἡμῖν τὺ εἶναι καὶ ὴ ζωὴ, καὶ τοῦ
θανάτου συμφερόντως ἡμῖν ἐπελθόντος, αὖθιςή ἀνα-
ζὼωτις, Φασὶ δὲ τινες. καὶ διὰ τὴν γένεσιν τοῦ ἀν-
θῃὼπου · ὅτι καταϐληθέντος τοῦ σπέρματος ἐν τῇ
μῆτρᾳ, μορφοῦται τὸ βρέφος ἐν τῇ τρίτῃ · τῇ ἐν-
’.ἀτη δὲ πήγνυται, καὶ τῇ τεσσαρακοστῇ ζωοῦται
καὶ τελειοῦται, Ἐστι δ’ ἐννοεῖν, ὅτι καὶ τῷ τρίτῳ
μηνὶ σκιρτᾷσ καὶ τῷ ἕκτῳ τέλειόν ἐστι βρὲερος,
καὶ τῷ ἑννάτῳ τίκτεται. Καὶ ἔτι suntiam, ὅτι τὺ
texit-1 ἐν τῷ τρίτῳ μηνὶ αἰσθάνεται, καὶ κατ’ ἁλι-
πίοι siin“, ἀλλοιώσεις δεχόμενος ἅνθρωπος ἐν
ἐίνὶττῳὲτει καὶ ἐτῶν τριάδι, καὶ μᾶλλον ἐν τῷ
ἄρχετῖὶπι τὴν τρίτην τριάδα, ἥτις ἐστὶν ὴ ἑίὶδόμη,
διὰ τὸ σύνθετον εἶναι τὸν ἄνθρωπον. καὶ μὴ δύνα-
σ’ὶαι περνίνειν τὸ τριττὸν τῆς τριάδος, ὅπερ τὰ
évvfx ἐστὶν, ἑνοῗς ὁ ἀριθμὸς τῶν τάξεων τῶν ἁγ-
γελικῶν ” ὡς ἀσώματοι γὰρ οὗτοι καὶ νόες μόνον,
ὲ-ιτελέστερον τούτῳ δὴ καὶ τῷ ἀριθμῷ ἑαυτῶν ἀϐσι-
νάτως ζὼντεξ, ἐκτυτοῦσι τὴν ἁγίαν Τριάδσι · τρεῖς
τριάἰες γὰρ τὰ ἐννέα · ἀλλ’ ἡμῶν ὡς συνθέτων ἑδ-