PG 155, col. 692
κόνα Θεοῦ κτισθέντες. Ὅθεν καὶ ταῦτα γινόμενπ,
τρίτα τε καὶτὰ λοιπὰ, τὴν Τριάδα δηλοῦσί τε καὶ
κηρύττουσι · καὶ ὡς διὰ ταύτης πάντα ἡμῖν τὰ τῆς
ζωῆς καὶ τῆς σωτηρίας. Καὶ καλαὶ μὲν ἔννοιαι
ταῦτα, ἐπεὶ καὶὴ γένεσις ἡμῶν καὶτὸ εἶναι παρὰ
Θεοῦ, καὶ ὑπὲρ τῆς δόξης αὑτοῦ καὶ ταῦτα νοούμε-
να · ὲκκλησιαστικὼτερον δὲ τὸ πνευματικῶς νοεῖν
nivea xui. θείως, καὶ μὴ ἐκ τῶν αἰσθητῶν συνιστᾷν
τὰ τῆς Ἑκκλησῑας θ ὅθεν τδ τὸν ἀποθνήσκοντα πρὸς
τον ναὸν ἄγεσθαι δηλοῖ ὅτι lx Θεοῦ ἐπλάσθη, καὶ
ο τελευτήσας, Θεῷ προσάγεται.
ΚΕΦΑΛ. ΤΟΒ¹.
Aturi τρίτα ἐννατίὶ τε καὶ τεσσαρακοστὸν. καὶ τὰ
λοιπὰ μνημόσυνα.
Τὰ τρίτα δε ὑπὲρ τούτου τελεῖται, ὃτι δεὰ
τῆς Τριάδος τὺ εἶναι λαϋὼν,κσ.ὶ εἰς τὸ εὖ εἶ-
ναι μεταστὰς ὀφθήσεται, εἰς τὸ ὲξαρχῆς ἦ καὶ
κρεῖττον ἁλλοιωθεις. Τὰ ἓννατα δὲ, ἵνα 269
τιῖς ἁγίοις πνεύμασι τοῖς ἀγγέλοις τὺ πνεῦμα τού-
του ἄῦλον ὃν συγκαταγαγῇ, κατὰ φύσιν ὅμοιον
αὐτοῖς γεγονὸς, τοῖς sl; ὲννέοι ἁριθμουμένοις
τάγμασι, καὶ διὰ τούτων τρισσῶς τὸν ὲν Τριάδι
Θεὸν κηρύττουσι καὶ ὑμνοῦσι, καὶ σὺν αὐτοῖς soi;
τῶν ἁγίων ἁπάντων ὲνωθῇ πνεύμασι. Τὰ τεσσαρα-
mota δὲ, διὰ τὴν τοῦ Σωτῆρος ἀνάληψιν, μετὰ τὴν
ἀνάστασιν ἑν ταύτῃ γεγενημένην, ὡς ἂν καὶ αὐτὸς
τότε ἀναστὰς, ὥσπερ ἅναληφθῇ ἁρπαγεὶς ὲν νεφέ-
λαις, καὶ προσυπαντήσῃ τῷ κριτῇ, καὶ οὕτω συνὼν
εἴη πάντοτε τῷ Κυρίῳ. Καὶ ὁ μὴν δὲ ὁ τρίτος, ὀ
ἕκτος τε καὶ ἕννατος, αὐτὸ δὴ τοῦτο τὴν Τριάδα τὸν
τῶν ὅλων Θεὸν κηρύττουσι, καὶ εἰς δόξαν αὐτοῦ
εἰσιν ὑπὲρ τοῦ τετελευτηκότος ' ὅτι καὶ ἐκ ταύτης
συνέστη, καὶ εἰς ταύτην λυθεὶς τοῦ σώματος τεε-
πόρευται ἄνθρωπος, καὶ εξ αὐτῆς πάλιν ἑλπέςει τὸ
ἀναστῆναι· καὶ τὰ ἐν τῷ τέλει δὲ τοῦ ἑνιιυτοῦ
τοῦτο καταγγέλλει σαφῶς διὰ τοῦ τρισσοῦ τῶν μη-
νῶν, καὶ ἔτι διὰ τὴν ἐκεῖσε τελείωσιν ο ὅτι ἡ τῶν
ὅλων ζωὴ, καὶ τοῦ εἶναι αἰτία ἠ Τριὰς ὁ Θεὸς
ἡμῶν, αὕτη τῶν ὅλων ἔσται ἀποκατάστασις, καὶ
τῆς ἀνορωπὶνης φύσεως ἀνακαίνισις
ΚΕΦΛΛ . ΤΟΓ.
Διατί κατ’ ἐνιαυτὸν τῆξ τῶν ἀπελθόντων ἄγομεν
μγ μην.
μνημην-
Διὸ καὶ κατ’ ἐνιαυτὸν ἡ τοῦ τελευτήσαντος παρὰ
ιγηιιην.
τῶν προσηκόντων ἄγεται μνήμη, δηλούντων ὡς ζῇ
καὶ ἀθάνατός ἐστι τῇ ψυχῇ, καί ποτε ovanti/neq-
σεται, ὅτε ὁ πλάτας ἐθελήσει, καὶ τὸ σῶμα ἐξεγε-
ρεῖθ καὶ μαρτυροῦσι τοῦτο διὰ τῶν προσφερομένων
σπερμάτων · καὶ ὅτι, ὥσπερ ὁ Χριστὸς meum
τῇ σαρκὶ, ἀνέστη καὶ ζῇ, καὶ ἡμεῖς, ὡς ἔφη [1:5-
λος, ἐν αὐτῷ ἀναστησόμεοα καὶ ζησόμεοα. Ὀτι δὲ
ἀνέστη καὶ ζῇ, μαρτυρεί αὑτοῦ τὰ ἔργα, καὶ ἡ 0o-
σίσ. αὕτη) προσρίομὲνη ὑπὲρ ἁπάντων ὡς ζῶντι, καὶ
τρίτα τε καὶτὰ λοιπὰ, τὴν Τριάδα δηλοῦσί τε καὶ
κηρύττουσι · καὶ ὡς διὰ ταύτης πάντα ἡμῖν τὰ τῆς
ζωῆς καὶ τῆς σωτηρίας. Καὶ καλαὶ μὲν ἔννοιαι
ταῦτα, ἐπεὶ καὶὴ γένεσις ἡμῶν καὶτὸ εἶναι παρὰ
Θεοῦ, καὶ ὑπὲρ τῆς δόξης αὑτοῦ καὶ ταῦτα νοούμε-
να · ὲκκλησιαστικὼτερον δὲ τὸ πνευματικῶς νοεῖν
nivea xui. θείως, καὶ μὴ ἐκ τῶν αἰσθητῶν συνιστᾷν
τὰ τῆς Ἑκκλησῑας θ ὅθεν τδ τὸν ἀποθνήσκοντα πρὸς
τον ναὸν ἄγεσθαι δηλοῖ ὅτι lx Θεοῦ ἐπλάσθη, καὶ
ο τελευτήσας, Θεῷ προσάγεται.
ΚΕΦΑΛ. ΤΟΒ¹.
Aturi τρίτα ἐννατίὶ τε καὶ τεσσαρακοστὸν. καὶ τὰ
λοιπὰ μνημόσυνα.
Τὰ τρίτα δε ὑπὲρ τούτου τελεῖται, ὃτι δεὰ
τῆς Τριάδος τὺ εἶναι λαϋὼν,κσ.ὶ εἰς τὸ εὖ εἶ-
ναι μεταστὰς ὀφθήσεται, εἰς τὸ ὲξαρχῆς ἦ καὶ
κρεῖττον ἁλλοιωθεις. Τὰ ἓννατα δὲ, ἵνα 269
τιῖς ἁγίοις πνεύμασι τοῖς ἀγγέλοις τὺ πνεῦμα τού-
του ἄῦλον ὃν συγκαταγαγῇ, κατὰ φύσιν ὅμοιον
αὐτοῖς γεγονὸς, τοῖς sl; ὲννέοι ἁριθμουμένοις
τάγμασι, καὶ διὰ τούτων τρισσῶς τὸν ὲν Τριάδι
Θεὸν κηρύττουσι καὶ ὑμνοῦσι, καὶ σὺν αὐτοῖς soi;
τῶν ἁγίων ἁπάντων ὲνωθῇ πνεύμασι. Τὰ τεσσαρα-
mota δὲ, διὰ τὴν τοῦ Σωτῆρος ἀνάληψιν, μετὰ τὴν
ἀνάστασιν ἑν ταύτῃ γεγενημένην, ὡς ἂν καὶ αὐτὸς
τότε ἀναστὰς, ὥσπερ ἅναληφθῇ ἁρπαγεὶς ὲν νεφέ-
λαις, καὶ προσυπαντήσῃ τῷ κριτῇ, καὶ οὕτω συνὼν
εἴη πάντοτε τῷ Κυρίῳ. Καὶ ὁ μὴν δὲ ὁ τρίτος, ὀ
ἕκτος τε καὶ ἕννατος, αὐτὸ δὴ τοῦτο τὴν Τριάδα τὸν
τῶν ὅλων Θεὸν κηρύττουσι, καὶ εἰς δόξαν αὐτοῦ
εἰσιν ὑπὲρ τοῦ τετελευτηκότος ' ὅτι καὶ ἐκ ταύτης
συνέστη, καὶ εἰς ταύτην λυθεὶς τοῦ σώματος τεε-
πόρευται ἄνθρωπος, καὶ εξ αὐτῆς πάλιν ἑλπέςει τὸ
ἀναστῆναι· καὶ τὰ ἐν τῷ τέλει δὲ τοῦ ἑνιιυτοῦ
τοῦτο καταγγέλλει σαφῶς διὰ τοῦ τρισσοῦ τῶν μη-
νῶν, καὶ ἔτι διὰ τὴν ἐκεῖσε τελείωσιν ο ὅτι ἡ τῶν
ὅλων ζωὴ, καὶ τοῦ εἶναι αἰτία ἠ Τριὰς ὁ Θεὸς
ἡμῶν, αὕτη τῶν ὅλων ἔσται ἀποκατάστασις, καὶ
τῆς ἀνορωπὶνης φύσεως ἀνακαίνισις
ΚΕΦΛΛ . ΤΟΓ.
Διατί κατ’ ἐνιαυτὸν τῆξ τῶν ἀπελθόντων ἄγομεν
μγ μην.
μνημην-
Διὸ καὶ κατ’ ἐνιαυτὸν ἡ τοῦ τελευτήσαντος παρὰ
ιγηιιην.
τῶν προσηκόντων ἄγεται μνήμη, δηλούντων ὡς ζῇ
καὶ ἀθάνατός ἐστι τῇ ψυχῇ, καί ποτε ovanti/neq-
σεται, ὅτε ὁ πλάτας ἐθελήσει, καὶ τὸ σῶμα ἐξεγε-
ρεῖθ καὶ μαρτυροῦσι τοῦτο διὰ τῶν προσφερομένων
σπερμάτων · καὶ ὅτι, ὥσπερ ὁ Χριστὸς meum
τῇ σαρκὶ, ἀνέστη καὶ ζῇ, καὶ ἡμεῖς, ὡς ἔφη [1:5-
λος, ἐν αὐτῷ ἀναστησόμεοα καὶ ζησόμεοα. Ὀτι δὲ
ἀνέστη καὶ ζῇ, μαρτυρεί αὑτοῦ τὰ ἔργα, καὶ ἡ 0o-
σίσ. αὕτη) προσρίομὲνη ὑπὲρ ἁπάντων ὡς ζῶντι, καὶ