PG 155, col. 741
διδάσκει τοῦτο.
’0 δὲ λαὸς ὁμοφώνως κράζει. t Εἷς ἅγιος, εἷς
Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός. ι
Ίῆὖτο δὲ Παῦλος φησὶ κηρυχθήσεσθαι ἐν τῇ τιλευ-
τιίᾳ ἡμέρᾳ, ὅτε ‹ κάμψει πᾶν γόνυ τῷ Ἰησοῦ,
πᾶσα δι γλῶσσα ιξθμολογήσεται, ’ότι Κύριος ἰη-
cro-3; Χριστος εις δόξαν Θεοῦ Πατρός. ι Ἐκητούτου
τοίνυν κοινὴ πάντων ἐνωσις τῶν πιστῶν ἀνομολο-
γείται, καὶ ἡ συμφωνία παρὰ πάντων τῆς ἀνακηρύ-
ξεως τοῦ σαρκωθένντος Υίοῧ τοῦ Θεοῦ, ὃς ἐπὶ πάντας Β
βασιλεύσει, καὶ τῆς βασιλείας αὑτοῦ οὐκ lant
τέλος, ὡς γέγραπται. Ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴν φωνὴν
ι Τὰ ’Δγια τοῖς ἁγίοις, ι τὸ, t Εἷς ἅγιος, ι ἐν ἀπο-
κρίσει λεγόμενον, πρῶτον μὲν τὴν αὑτοαγιωσύνην
καταγγέλλει τοῦ Θεοῦ, καὶ ὃτι παρ’ αὐτοῦ πᾶσι τοῖς
ἀτυζομένοις ἐστὶν ό ἁγιασμός. Καὶ ταπεινώσεως δὲ
ἐπέχει λόγον · Τίς γὰρ ἔσται, φησὶ, καθιρὸς ἡμῶν,
ἧ τίς arto“ Εἷς μόνος ἅγιος, εἷς Χριστὸς, ὃς φιν
me ρώπως ή μᾶς ἀγιάσει.
Ἀβί. Τί τὸ ἁνυψῶσιαι τὸν θεῖον ἄρτον ὄηλοῖ.
Τὸ δὲ ἀνυψῶσαι τὸν ἄρτον τὴν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ
δηλοῖ ὖψωσιν τοῦ Ἰησοῦ. Διὸ καὶ τὸ ποτήριον πρός
κειται αὐτὸ τὺ ἀπὸ τῆς ἁγίας αὐτοῦ ῥεῦσαν πλευρᾶς
φέρον αἷμα καὶ ὕδωρ.
ια’. Δςατι εἰς τέσσαρα psallat τὸν θεῖον ἄρτον.
καὶ σταυροειδῷς αὑτὸν τίθησι.
Τὸν μὲν οὖν ἄρτον εἰς τέσσαρα διαιρεῖ, καὶ σταυ-
ροειδῶς ταῦτα τίθησι, κᾶν τούτῳ ἐσταυρωμένον
βλέπει τὸν Ἰησοῦν. Οὐδὲ γὰρ ἄλλη τις οὔτω θαυ-
μαστὴ θεωρία, ὼς τὸ τὸν ὑψηλὸν Θεὸν οὓτω θεωρεῖν
ὑπὲρ ἡμῶν ταπεινόν. Τὴν ἄνω δὲ μερίδα λαόὼν,
σταυροειδῆ τύπον δείξας τῷ ἄρτῳ ἐμϐάλλει τοῦτον
τῷ ποτηρίῳ, καὶτῶν μυστηρίων ποιεῖται τὴν ἐνω-
σιν.
ιβ’. Διατί καὶ ζέον ἓοῖς μυστηρίοις εἰσάγει
υ tuo.
υόωρ.
Εἶτα καὶ ζέον ὕδωρ ἑγχῖει τῷ ποτηρίῳ. Τοῦτο δὲ D
ποιεῖ, μαρτυρῶν ὃτι καὶ νεκρδν γεγονὸς τὸ Κυρια-
κδν σῶμα, τῆς θείας ψυχῆς αὑτοῦ χωρισθείσης,
ζωοποιὺν αὖθις ἔμενε, τῆς θεότητος μὲν οὐ διαιρε-
θείσης αὐτῷ, καὶ τῶν ἐνεργειῶν δὲ τοῦ [lu-supino;
ἁπασῶν μὴ χωρισοεισὼν. Ἐπεὶ οὖν καὶ τὸ ζέον
ὕδωρ ζωτικὴν τῷ θερμῷ παρέχεται ἔμφασιν, εἰσ-
άγεται τότε ιν τῷ καιρῷ τῆς μεταλήψεως, ὡς ἂν τὰ
χείλη τῷ ποτηρίῳ armaria-(ioue; καὶ κοινωνοῦντες
τοῦ αἵματος. ὡς ἀπὸ τῆς ζωοποιοῦ πλευρᾶς ἐκείνης
πίνοντες διατιθώμεθα, τῆς θεότητος μὴ διαιρεθεί-
σης, ἐκτυπούσης τοῦτο τῆς εἰσαγωγῆς καὶ προπψαύ
cem; τοῦ θερμοῦ. Πῦρ γὰρ ὁ Θεὸς ἡμῶν γέγραπται.
τῖ’ὶιίιίρρ. It, U.
’0 δὲ λαὸς ὁμοφώνως κράζει. t Εἷς ἅγιος, εἷς
Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός. ι
Ίῆὖτο δὲ Παῦλος φησὶ κηρυχθήσεσθαι ἐν τῇ τιλευ-
τιίᾳ ἡμέρᾳ, ὅτε ‹ κάμψει πᾶν γόνυ τῷ Ἰησοῦ,
πᾶσα δι γλῶσσα ιξθμολογήσεται, ’ότι Κύριος ἰη-
cro-3; Χριστος εις δόξαν Θεοῦ Πατρός. ι Ἐκητούτου
τοίνυν κοινὴ πάντων ἐνωσις τῶν πιστῶν ἀνομολο-
γείται, καὶ ἡ συμφωνία παρὰ πάντων τῆς ἀνακηρύ-
ξεως τοῦ σαρκωθένντος Υίοῧ τοῦ Θεοῦ, ὃς ἐπὶ πάντας Β
βασιλεύσει, καὶ τῆς βασιλείας αὑτοῦ οὐκ lant
τέλος, ὡς γέγραπται. Ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴν φωνὴν
ι Τὰ ’Δγια τοῖς ἁγίοις, ι τὸ, t Εἷς ἅγιος, ι ἐν ἀπο-
κρίσει λεγόμενον, πρῶτον μὲν τὴν αὑτοαγιωσύνην
καταγγέλλει τοῦ Θεοῦ, καὶ ὃτι παρ’ αὐτοῦ πᾶσι τοῖς
ἀτυζομένοις ἐστὶν ό ἁγιασμός. Καὶ ταπεινώσεως δὲ
ἐπέχει λόγον · Τίς γὰρ ἔσται, φησὶ, καθιρὸς ἡμῶν,
ἧ τίς arto“ Εἷς μόνος ἅγιος, εἷς Χριστὸς, ὃς φιν
me ρώπως ή μᾶς ἀγιάσει.
Ἀβί. Τί τὸ ἁνυψῶσιαι τὸν θεῖον ἄρτον ὄηλοῖ.
Τὸ δὲ ἀνυψῶσαι τὸν ἄρτον τὴν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ
δηλοῖ ὖψωσιν τοῦ Ἰησοῦ. Διὸ καὶ τὸ ποτήριον πρός
κειται αὐτὸ τὺ ἀπὸ τῆς ἁγίας αὐτοῦ ῥεῦσαν πλευρᾶς
φέρον αἷμα καὶ ὕδωρ.
ια’. Δςατι εἰς τέσσαρα psallat τὸν θεῖον ἄρτον.
καὶ σταυροειδῷς αὑτὸν τίθησι.
Τὸν μὲν οὖν ἄρτον εἰς τέσσαρα διαιρεῖ, καὶ σταυ-
ροειδῶς ταῦτα τίθησι, κᾶν τούτῳ ἐσταυρωμένον
βλέπει τὸν Ἰησοῦν. Οὐδὲ γὰρ ἄλλη τις οὔτω θαυ-
μαστὴ θεωρία, ὼς τὸ τὸν ὑψηλὸν Θεὸν οὓτω θεωρεῖν
ὑπὲρ ἡμῶν ταπεινόν. Τὴν ἄνω δὲ μερίδα λαόὼν,
σταυροειδῆ τύπον δείξας τῷ ἄρτῳ ἐμϐάλλει τοῦτον
τῷ ποτηρίῳ, καὶτῶν μυστηρίων ποιεῖται τὴν ἐνω-
σιν.
ιβ’. Διατί καὶ ζέον ἓοῖς μυστηρίοις εἰσάγει
υ tuo.
υόωρ.
Εἶτα καὶ ζέον ὕδωρ ἑγχῖει τῷ ποτηρίῳ. Τοῦτο δὲ D
ποιεῖ, μαρτυρῶν ὃτι καὶ νεκρδν γεγονὸς τὸ Κυρια-
κδν σῶμα, τῆς θείας ψυχῆς αὑτοῦ χωρισθείσης,
ζωοποιὺν αὖθις ἔμενε, τῆς θεότητος μὲν οὐ διαιρε-
θείσης αὐτῷ, καὶ τῶν ἐνεργειῶν δὲ τοῦ [lu-supino;
ἁπασῶν μὴ χωρισοεισὼν. Ἐπεὶ οὖν καὶ τὸ ζέον
ὕδωρ ζωτικὴν τῷ θερμῷ παρέχεται ἔμφασιν, εἰσ-
άγεται τότε ιν τῷ καιρῷ τῆς μεταλήψεως, ὡς ἂν τὰ
χείλη τῷ ποτηρίῳ armaria-(ioue; καὶ κοινωνοῦντες
τοῦ αἵματος. ὡς ἀπὸ τῆς ζωοποιοῦ πλευρᾶς ἐκείνης
πίνοντες διατιθώμεθα, τῆς θεότητος μὴ διαιρεθεί-
σης, ἐκτυπούσης τοῦτο τῆς εἰσαγωγῆς καὶ προπψαύ
cem; τοῦ θερμοῦ. Πῦρ γὰρ ὁ Θεὸς ἡμῶν γέγραπται.
τῖ’ὶιίιίρρ. It, U.