PG 156, col. 1027
λίεθροντδ Κενφᾶν λεγόμενον τῆς Χερρονήσου τῆς Α τῆς ἀναπαύσεως τῶν ἀνδρῶν, ὡς ὁ θεῖος Ἰὼϐ προσ-
μεως αὐτοῦ. Τῷ δὲ Σεπτεμϐρίῳ τοῦ ’ς-ῇπέ ἐτους
ἐπέστρεψεν ἐκ τῆς Βλαχίας μᾶλλον ἡττηθεὶς ἢ
ἡττήσας, καὶτὸν μὲν μπεηλέρμπεην ἀφῆκεν ἐν
τῇ Σοφίᾳ πόλει, αὐτὸς δὲ ἦλθεν είς Ἀνδριανού-
πολιν.
Τοῦ δ’ αὑτοῦ ἔτους τῇ πρώτῃ τοῦ Ὀκτωϐρίου
μηνὸς ἐπῆλθέ μοι ρευματισμδς εἷς τε τὴν κεφαλὴν
καὶ τά γόνατα, καὶ ἐξῆλθέ μου τοῦ στόματος καὶ
ῥινὸς καὶ ὠτίων τοσοῦτος χυμὸς, ὥστε ἀπελπίσθην
παρά πάντων, καὶ τρὶς τῶν ἀχράντων μυστηρίων
μετέλαῦονο ὅπερ καὶ είθε μοι ἐπῆλθεν ὁ θάνατος, ή
Θεραπεία πάντων τῶν ἐμοὶ δυσχερῶν, γήρους τε
καὶ ἀσθενείας καὶ τῆς ἐνδείας. Οὐ μόνον γὰρ τῶν
πολλῶν καλῶν καὶ συνήθων τῶν ἐκ νεότητος ὑστεο
ρημένος ἥμην, ἀλλά καὶ αὐτῶν δὴ τῶν αναγκαίων
_ τῆς καθημερινῆς τροφῆς. Οἶμαι ὅτι ἢ ὑπομονὴ τῶν
τοιούτων καὶ ὴ πρὸς Θεὸν εὐχαριστία Θεοῦ χάριτι
ι αἰτία μέλλει εἶναι είς τὸ συγχωρῆσαί μοι πολλά
τῶν ὡς πρὸς αὐτὸν ἐπταισα· οὐδὲ γὰρ γέγονεν ὲν
τῷ βίῳ ἁμάρτημα οὐδὲ πρᾶξις οὔτε ἄλλη πᾶσα
κακία ῆνέγὼ οὐκ ἐπλημμέλησα ὁ ἀνάξιος καὶ
ἄθλιος, κατά νοῦν καὶ λόγον καῖ προαίρεσιν, θέσει
τε καὶ γνώμῃ καὶ πράξει ὲξαμαρτήσας ὡς οὐδεὶς
ἄλλος πώποτε. Ὅμως λυτρωθείς τοῦ Θανάτου κω-
φὸς ἐναπέμεινα ἐκ τῆς τοιαύτης ἀσθενείας
μέχρι πολλοῦ, ὡς οὐδὲ τὰ πλησίον μου σημαντήρια
ἧκον-ξονί Καὶ iv“ εἷς. τὴν ἄναξ πρένοιαν ἀπαλλαγῶ C κτίσεως κάσμου ,ςᾎπςκ Μαρτίου κδ’, ίνιδικτιῶνος
μετᾶ τὸ παρελθεῖν τὰς ἐναπολειφθείσας μοι τοιαύ-
τας ὴμέρας τῆς ζωῆς, ἐπελθόντος μου τοῦ θανάτου, ’
tate anni 6984 in Valacltiam profectus est cum om-
nibus copiis suis : unde anni sequentis menso Se-
ptembri victus magis, quam victor rediit, et, begler-
bego in urbe Sophia relicto, ipse Adrianopolim venit.
Anni ejusdem Octobris die primo rheumatismus
caput mihi et genua invasit, [lusitque tantum pituitae
ex ore. naribus et auribus, ut omnes desperarent
’ de salute mea et ter particeps fierem immaculato-
rum mysteriorum. Utinam me abstulisset mors,
medicina et requies malorum meorum omnium,
senectutis, infirmitatis et‘inOpiae. Etenim non so-
lum multis optimis viris, quo-rum consuetudine usus
eram inde ab adolescentia, sed etiam rebus ad vi-
ctum quotidianum necessariis privatus eram. Spero
tantorum malorum patientia et grato erga Deum
animo, ipso propitio, veniam me impetraturum
esse multis, quibus eum cliendi, peeeatis. Nullum
enim est in vita humana peccatum vel flagitium,
nec ulla omnino nequitia, quam ego indignus et
miser cogitatione, verbo et voluntate non commi-
serim. qui judicio, proposito et actione peccavi,
quantum nemo unquam ante. Verum enimvero
liberatus a morte, ex illo morbo diu ita surdus
mansi, ut ne ejus quidem, qui prepc me loquere-
llll‘. verba audirem. Atque ut ad supremam provi- runt me accurate omnia elaborare. Scribebat»
dentiam rttvcrterer, praeteritis his, qui mihi reliqui anno a mundo condito 6986, mensis Martii die (ἱεὶς
aunt, diebus vitae, ct morte, requiete hominum, ut indictione undecima.
μεως αὐτοῦ. Τῷ δὲ Σεπτεμϐρίῳ τοῦ ’ς-ῇπέ ἐτους
ἐπέστρεψεν ἐκ τῆς Βλαχίας μᾶλλον ἡττηθεὶς ἢ
ἡττήσας, καὶτὸν μὲν μπεηλέρμπεην ἀφῆκεν ἐν
τῇ Σοφίᾳ πόλει, αὐτὸς δὲ ἦλθεν είς Ἀνδριανού-
πολιν.
Τοῦ δ’ αὑτοῦ ἔτους τῇ πρώτῃ τοῦ Ὀκτωϐρίου
μηνὸς ἐπῆλθέ μοι ρευματισμδς εἷς τε τὴν κεφαλὴν
καὶ τά γόνατα, καὶ ἐξῆλθέ μου τοῦ στόματος καὶ
ῥινὸς καὶ ὠτίων τοσοῦτος χυμὸς, ὥστε ἀπελπίσθην
παρά πάντων, καὶ τρὶς τῶν ἀχράντων μυστηρίων
μετέλαῦονο ὅπερ καὶ είθε μοι ἐπῆλθεν ὁ θάνατος, ή
Θεραπεία πάντων τῶν ἐμοὶ δυσχερῶν, γήρους τε
καὶ ἀσθενείας καὶ τῆς ἐνδείας. Οὐ μόνον γὰρ τῶν
πολλῶν καλῶν καὶ συνήθων τῶν ἐκ νεότητος ὑστεο
ρημένος ἥμην, ἀλλά καὶ αὐτῶν δὴ τῶν αναγκαίων
_ τῆς καθημερινῆς τροφῆς. Οἶμαι ὅτι ἢ ὑπομονὴ τῶν
τοιούτων καὶ ὴ πρὸς Θεὸν εὐχαριστία Θεοῦ χάριτι
ι αἰτία μέλλει εἶναι είς τὸ συγχωρῆσαί μοι πολλά
τῶν ὡς πρὸς αὐτὸν ἐπταισα· οὐδὲ γὰρ γέγονεν ὲν
τῷ βίῳ ἁμάρτημα οὐδὲ πρᾶξις οὔτε ἄλλη πᾶσα
κακία ῆνέγὼ οὐκ ἐπλημμέλησα ὁ ἀνάξιος καὶ
ἄθλιος, κατά νοῦν καὶ λόγον καῖ προαίρεσιν, θέσει
τε καὶ γνώμῃ καὶ πράξει ὲξαμαρτήσας ὡς οὐδεὶς
ἄλλος πώποτε. Ὅμως λυτρωθείς τοῦ Θανάτου κω-
φὸς ἐναπέμεινα ἐκ τῆς τοιαύτης ἀσθενείας
μέχρι πολλοῦ, ὡς οὐδὲ τὰ πλησίον μου σημαντήρια
ἧκον-ξονί Καὶ iv“ εἷς. τὴν ἄναξ πρένοιαν ἀπαλλαγῶ C κτίσεως κάσμου ,ςᾎπςκ Μαρτίου κδ’, ίνιδικτιῶνος
μετᾶ τὸ παρελθεῖν τὰς ἐναπολειφθείσας μοι τοιαύ-
τας ὴμέρας τῆς ζωῆς, ἐπελθόντος μου τοῦ θανάτου, ’
tate anni 6984 in Valacltiam profectus est cum om-
nibus copiis suis : unde anni sequentis menso Se-
ptembri victus magis, quam victor rediit, et, begler-
bego in urbe Sophia relicto, ipse Adrianopolim venit.
Anni ejusdem Octobris die primo rheumatismus
caput mihi et genua invasit, [lusitque tantum pituitae
ex ore. naribus et auribus, ut omnes desperarent
’ de salute mea et ter particeps fierem immaculato-
rum mysteriorum. Utinam me abstulisset mors,
medicina et requies malorum meorum omnium,
senectutis, infirmitatis et‘inOpiae. Etenim non so-
lum multis optimis viris, quo-rum consuetudine usus
eram inde ab adolescentia, sed etiam rebus ad vi-
ctum quotidianum necessariis privatus eram. Spero
tantorum malorum patientia et grato erga Deum
animo, ipso propitio, veniam me impetraturum
esse multis, quibus eum cliendi, peeeatis. Nullum
enim est in vita humana peccatum vel flagitium,
nec ulla omnino nequitia, quam ego indignus et
miser cogitatione, verbo et voluntate non commi-
serim. qui judicio, proposito et actione peccavi,
quantum nemo unquam ante. Verum enimvero
liberatus a morte, ex illo morbo diu ita surdus
mansi, ut ne ejus quidem, qui prepc me loquere-
llll‘. verba audirem. Atque ut ad supremam provi- runt me accurate omnia elaborare. Scribebat»
dentiam rttvcrterer, praeteritis his, qui mihi reliqui anno a mundo condito 6986, mensis Martii die (ἱεὶς
aunt, diebus vitae, ct morte, requiete hominum, ut indictione undecima.