PG 156, col. 1028
σῶν’κριμάτων; τῆς μὲν σῆς φιλανθρωπίας οἱονεί
μου τά πάθη βδελυττομένης, τῆς δὲ δικαιοσύνης
δρώσης τὸ ἑαυτῆς), είς γοῦν τὸν ἐκδεχόμενον λῆξιν
τόνδε χρόνον δοῦναι δίκην ἐμοὶ παράσχου , ἀλλὰ μὴ
είς τδν μέλλοντα τὸν ἀπέραντον, ἔνθα οὐκ ἐστι
πραγμάτων ἀποκατάστασις. Ἐνταῦθα τοίνυν ἁνα-
καθάρας, ἅπασι χρησάμενος τοῖς είς τοῦτο φέρου-
σιν, οὕτω τῶν τῇδε μεταστήσας ἀξίωσον με τοῦ
μὴ τῶν σῶν ἐκπεσεῖν με οἰκτιρμῶν ἐν τῇ δευτέρᾳ
τε καὶ φρικτῇ παρουσίᾳ σου. ι
Τῷ δὲ θέρει τοῦ αὐτοῦ ἔτους ,ςῇπεν ὁ ἀμηρᾶς
ἀποστείλας πλεῖστον στρατόπεδον κατά τοῦ Ναυ-
πάκτου, ἵνα παραλάϐῃ αὑτὸν, εῐτα εἰς τὴν ἁγίαν
Μαύραν ἐπέλθῃ· ὅθεν βοηθείᾳ Θεοῦ οὕτε τὸν Ναύ-
πακτον παρέλαϐε τῷ αὐτῷ ἔτει, οὔτε κατὰ τῆς ἀγίας
Μαύρας ἦλθεν, ἀλλ’ ὑπέστρεψεν ἄπρακτος.
Τέλος τοῦ παρόντος ἱστορικοῦ ήτοι χρονικοῦ βι-
ϐλίου, παρ’ ἐμοῦ τοῦ συγγραφέως ποιηθὲν αἰτήσει
τινῶν εὐγενῶν Κερκυραίων , παρακαῇῦντων
με ἵνα μὴ σιωπῇ παραλείψω ἃ. οἶδα όφθαλμοφανῶς
καὶ ἤκουσα καὶ ἀνέγνωκα. Καὶ οὓτως ἔγραψα ἰδιο-
χείρως καὶ ἀπέδωσα. ἀνά χεῖρας τοῦ εὐλαϐεστάτου
ίερέως κὺρ Ἀντωνίου. Καὶ οί ἀναγινώσκοντες εὖτ,
χεσθέ μοι διὰ τὸν Κύριον, ει ἔλαθέ τι· τὸ γῆραξλ
γάρ τὸ ἐμὸν καὶ ή δεινὴ ἀσθένεια οὐκ εἴασέ με
καλῶς διορθῶσαι. Ἐγράφη οὖν ἐτειτῷ ἀπὸ τῆς
ἑνδεκάτης.
eam divus Jobus appellavit, sopitus, ita Deum pre-
catus sum : ι Quodsi, Salvator, pati me incesse
est (quis enim novit altitudinem iudiciorum tuo-
rum ? siquidem benignitas tua detestatur miserias
meas, justitia autem facit, quod suum est), in
tempus hoc, quod linem habet, poenis me multa,
non in futurum tempus, cujus nullus linis, nulla
rerum reparatio est. Hic igitur cum me purgaveris
usus miseriis omnibus, qua: huc'l'aciunt, ita me
hinc transferre dignare, ut non excidant miseri-
cordia tua in altero tuo et horribili adventu. ι
Αἰδιοιο anni 0985 ameras ingentem exercitum
misit, qui Naupactum caperet, deinde invaderet
Sanctam Mauram. Verum, auxiliante Deo factum
est, ut nec Naupactum subjicerct eo anno, nec San-
ctam Mauram adoriretur, sed re infecta rediret.
Finis libri hujus historici sive chronici, quem
ego rogatu nobilimn quorumdam Corcyraeorum
conscripsi, qui cohortabantur me, ut ne silentio
premerem, qua: vidissem oculis, audissci'n, legis-
sem. .ltaque manu mea haec scripsi et in manus
sacerdotis religiosissimi Antonii tradidi. Lectores,
ignoscite mihi per Domimnn, si quid praetermisi.
Senectus cnim et sunnualiulirmitas- mea non sive-
μου τά πάθη βδελυττομένης, τῆς δὲ δικαιοσύνης
δρώσης τὸ ἑαυτῆς), είς γοῦν τὸν ἐκδεχόμενον λῆξιν
τόνδε χρόνον δοῦναι δίκην ἐμοὶ παράσχου , ἀλλὰ μὴ
είς τδν μέλλοντα τὸν ἀπέραντον, ἔνθα οὐκ ἐστι
πραγμάτων ἀποκατάστασις. Ἐνταῦθα τοίνυν ἁνα-
καθάρας, ἅπασι χρησάμενος τοῖς είς τοῦτο φέρου-
σιν, οὕτω τῶν τῇδε μεταστήσας ἀξίωσον με τοῦ
μὴ τῶν σῶν ἐκπεσεῖν με οἰκτιρμῶν ἐν τῇ δευτέρᾳ
τε καὶ φρικτῇ παρουσίᾳ σου. ι
Τῷ δὲ θέρει τοῦ αὐτοῦ ἔτους ,ςῇπεν ὁ ἀμηρᾶς
ἀποστείλας πλεῖστον στρατόπεδον κατά τοῦ Ναυ-
πάκτου, ἵνα παραλάϐῃ αὑτὸν, εῐτα εἰς τὴν ἁγίαν
Μαύραν ἐπέλθῃ· ὅθεν βοηθείᾳ Θεοῦ οὕτε τὸν Ναύ-
πακτον παρέλαϐε τῷ αὐτῷ ἔτει, οὔτε κατὰ τῆς ἀγίας
Μαύρας ἦλθεν, ἀλλ’ ὑπέστρεψεν ἄπρακτος.
Τέλος τοῦ παρόντος ἱστορικοῦ ήτοι χρονικοῦ βι-
ϐλίου, παρ’ ἐμοῦ τοῦ συγγραφέως ποιηθὲν αἰτήσει
τινῶν εὐγενῶν Κερκυραίων , παρακαῇῦντων
με ἵνα μὴ σιωπῇ παραλείψω ἃ. οἶδα όφθαλμοφανῶς
καὶ ἤκουσα καὶ ἀνέγνωκα. Καὶ οὓτως ἔγραψα ἰδιο-
χείρως καὶ ἀπέδωσα. ἀνά χεῖρας τοῦ εὐλαϐεστάτου
ίερέως κὺρ Ἀντωνίου. Καὶ οί ἀναγινώσκοντες εὖτ,
χεσθέ μοι διὰ τὸν Κύριον, ει ἔλαθέ τι· τὸ γῆραξλ
γάρ τὸ ἐμὸν καὶ ή δεινὴ ἀσθένεια οὐκ εἴασέ με
καλῶς διορθῶσαι. Ἐγράφη οὖν ἐτειτῷ ἀπὸ τῆς
ἑνδεκάτης.
eam divus Jobus appellavit, sopitus, ita Deum pre-
catus sum : ι Quodsi, Salvator, pati me incesse
est (quis enim novit altitudinem iudiciorum tuo-
rum ? siquidem benignitas tua detestatur miserias
meas, justitia autem facit, quod suum est), in
tempus hoc, quod linem habet, poenis me multa,
non in futurum tempus, cujus nullus linis, nulla
rerum reparatio est. Hic igitur cum me purgaveris
usus miseriis omnibus, qua: huc'l'aciunt, ita me
hinc transferre dignare, ut non excidant miseri-
cordia tua in altero tuo et horribili adventu. ι
Αἰδιοιο anni 0985 ameras ingentem exercitum
misit, qui Naupactum caperet, deinde invaderet
Sanctam Mauram. Verum, auxiliante Deo factum
est, ut nec Naupactum subjicerct eo anno, nec San-
ctam Mauram adoriretur, sed re infecta rediret.
Finis libri hujus historici sive chronici, quem
ego rogatu nobilimn quorumdam Corcyraeorum
conscripsi, qui cohortabantur me, ut ne silentio
premerem, qua: vidissem oculis, audissci'n, legis-
sem. .ltaque manu mea haec scripsi et in manus
sacerdotis religiosissimi Antonii tradidi. Lectores,
ignoscite mihi per Domimnn, si quid praetermisi.
Senectus cnim et sunnualiulirmitas- mea non sive-