PG 158, col. 993
. σπουδὴν, οὒς τῶν ὲν ἡμῖν ἁπάντων νομίζων τὸ τι-
μιώτατον, νῦν μὶν ἱστορίαις χαίρεις καὶ άπερ-ὲν
ξυγγραφαῖς περιέχεται, νῦν δὲ φιλοσοφεῖς άκριὸως,
ὥσπερ τις ὲν Ἀκαδημίᾳ. τραφεὶς, ἢ πλοκας εἰδὼς
λόγων, οὓς αὐτὸς ἔπλεξεν ὁ Περίπατος. Μάλιστα
δ’ δτι μόνος σχεδὸν τὰ δημόσια πράττων, καὶ τοῦτ’
ὑπάρχων ὲν πόλει, ὅπερ ὲν σώματι δήπου. spuli},
καὶ δπερ νοῦς ὲν παντὶ, οὐδὲ τῶν θεολογικῶν ἄμοι-
ρος ἐγίνου δογμάτων. Ἀλλ’ οὕτω τοι καλῶς καὶ τού-
των τδ πλεῖστον ἐξήσκησας, ὥστε μηδένα ῥᾳδίως
πιστεύειν, ὃτι σοι καὶπερὶ ἄλλων γέγονέ λόγος.
δὲ ὅτι πᾶς ὁστισοῦν θεολογίαν εὖ ὴσκη-
κῶξ, πεῖραν διδοὺς καὶ λαμϐάνων, ἄπεισι μᾶλλον
θαυμάζων, ἢ θαυμαζόμενος. Οὕτω περίεστί σοι
μελέτης, καὶταῦτα τῆς {div κοινῶν φροντίδος. ἑχό-
μενοςῌιαὶ ἃ. σώζειν ἐθέλει τὴν ἡμετέραν ἄλλοτε
ὲλλαις τύχαις οὐκ ἔξω πραγμάτων οὖσαν, ἀλλ’ αἰεὶ
θνήσκουσαν τῷ δέει τοὺς αὐτῇ πολεμίους. ᾉΧάριεν
δέ ’σου κάκεῖνο, ὅτι μόνος αὐτὸς οἷός τε ὢν τοῖς
δόγμασιν ὲςριστάνειν, οὐδὲ τὴν σὴν ἡμῖν άπαξιοίς
θεωρίαν, ἀλλὰ λέγεις μὲν αὐτὸς, ἆ ’σοι περὶ ἐνίων
δοκεῖ, ἀκούεις δὲ καὶ ἡμῶν, δ τι φρονοῦμεν περὶ
αὐτῶν, ὡς οὐχ οἷόν τε δν τὴν περὶ αὐτῶν δόξαν
δρρῶσθαι, ἂν μὴ καὶ τοῖς εἰδόσι ταυτὰ δοκῇ. Αὐτὸς
οὖν μηδέποτε παύσαιο τοιούτοις συζῶν ἀγαθοῖς,
θ. τε οἰκεῖά φασιν ἀνθρώπῳ, καὶ οἷς ἐθέλει τὸ μα-
κάριον περιγίνεσθαι. Ἡμεῖς δὲ διττὰς εἰδότες σοι
διά ταῦτα τὰς χάριτας, ὦν τε ἡμᾶς ἀξιοῖς, καὶ ὧν
ἐντεῦθεν κοινῇ χρηστῶν ἀπολαύομεν, περιεργότε-
ρον μὲν ἑν ἄλλοις, σοῦ ξυνεφαπτομένουξ θεολογήσα-
μεν πολλῶν τε ἄλλων πέρι καὶ δὴ περὶ οὗ λόγος
ἡμῖν ἐγένετο πρότριτα· νυνὶ δὲ ὀλίγα ἄττα σὴν
χάριν περὶ τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος προόδου φιλο-
σοφήσομεν. Ἐκέλευσας γὰρ, καὶ οὐκ ἦν ἀπειθεῖν
, τοσαύτῃ δυνάμει.
ob ea quat nobis impertis , tum ob ea quae inde bona communiter possidemus, curiosius in aliis,
te opem ferente, de rebus aliis multis divinis orationem instituemus, etde eo’ quoque, de qtto ante
triduum sermonem contulimus. Nunc vero pauca quaedamin tui gratiam de Spiritus sancti proces-
sione philosopltabimur. lmperasti siquidem, ta
β’. Τριῶν οὖν όντων ὲν τοῖς θείοις προσώπωὶ
κατὰ τὰς θεολογικὰς ὑποτυπώσεις τε καὶ ἀρχὰς,
Πατρδς, Υίοῦ τε καὶ θείου Ιινεὺματος, ήνωμένων,
μὲν τῇ οὐσίᾳ, διακρινομένων δὲ ταῖς ἰδιότησι χρη-
ματι, παράγει μὲν τὸ ἓν ό Πατὴρ, παράγεται δὲ τὰ
δύο Υἱός τε καὶ Πνεῦμα άγιον. Οὔτε γάρ ἀφ’ ἐαυ-
τῶν ἔδει ταῦτ’ εἶναι, ἵνα μὴ ἑτερότης γένοιτο φύ-
σεως, οὕτε ἐξ ἀλλήλων παράγεσθαι, οἷς αὺτδ ἑαυτό
τι παράγειν· ἀμήχανον. Ἓν οὖν διὰ τοῦτο τόγε
παράγον, τὰ δὲ λοιπὰ παραγόμενοι. Παράγων δὲ
ό Πατὴρ πρακτικὰς δήπουθεν ἔξει δυνάμεις, διακριτ
νομένας πως καὶ αὑτὰς, οἷς δι’ αὐτῶν διακρινόμενα
παράγεται πρόσωπα , τὴν μὲν τὸν Υἱδν, τὴν δἀὓ
πάλιν, ᾖ παράγει τὸ Πνεῦμα τὺ ἅγιον, ἀρχὰς οὔσας
τε καὶ δυνάμεις, καὶ γονιμότητας, αῖς μήτε παρα-
l’nnon. (in. CLVlll.
μιώτατον, νῦν μὶν ἱστορίαις χαίρεις καὶ άπερ-ὲν
ξυγγραφαῖς περιέχεται, νῦν δὲ φιλοσοφεῖς άκριὸως,
ὥσπερ τις ὲν Ἀκαδημίᾳ. τραφεὶς, ἢ πλοκας εἰδὼς
λόγων, οὓς αὐτὸς ἔπλεξεν ὁ Περίπατος. Μάλιστα
δ’ δτι μόνος σχεδὸν τὰ δημόσια πράττων, καὶ τοῦτ’
ὑπάρχων ὲν πόλει, ὅπερ ὲν σώματι δήπου. spuli},
καὶ δπερ νοῦς ὲν παντὶ, οὐδὲ τῶν θεολογικῶν ἄμοι-
ρος ἐγίνου δογμάτων. Ἀλλ’ οὕτω τοι καλῶς καὶ τού-
των τδ πλεῖστον ἐξήσκησας, ὥστε μηδένα ῥᾳδίως
πιστεύειν, ὃτι σοι καὶπερὶ ἄλλων γέγονέ λόγος.
δὲ ὅτι πᾶς ὁστισοῦν θεολογίαν εὖ ὴσκη-
κῶξ, πεῖραν διδοὺς καὶ λαμϐάνων, ἄπεισι μᾶλλον
θαυμάζων, ἢ θαυμαζόμενος. Οὕτω περίεστί σοι
μελέτης, καὶταῦτα τῆς {div κοινῶν φροντίδος. ἑχό-
μενοςῌιαὶ ἃ. σώζειν ἐθέλει τὴν ἡμετέραν ἄλλοτε
ὲλλαις τύχαις οὐκ ἔξω πραγμάτων οὖσαν, ἀλλ’ αἰεὶ
θνήσκουσαν τῷ δέει τοὺς αὐτῇ πολεμίους. ᾉΧάριεν
δέ ’σου κάκεῖνο, ὅτι μόνος αὐτὸς οἷός τε ὢν τοῖς
δόγμασιν ὲςριστάνειν, οὐδὲ τὴν σὴν ἡμῖν άπαξιοίς
θεωρίαν, ἀλλὰ λέγεις μὲν αὐτὸς, ἆ ’σοι περὶ ἐνίων
δοκεῖ, ἀκούεις δὲ καὶ ἡμῶν, δ τι φρονοῦμεν περὶ
αὐτῶν, ὡς οὐχ οἷόν τε δν τὴν περὶ αὐτῶν δόξαν
δρρῶσθαι, ἂν μὴ καὶ τοῖς εἰδόσι ταυτὰ δοκῇ. Αὐτὸς
οὖν μηδέποτε παύσαιο τοιούτοις συζῶν ἀγαθοῖς,
θ. τε οἰκεῖά φασιν ἀνθρώπῳ, καὶ οἷς ἐθέλει τὸ μα-
κάριον περιγίνεσθαι. Ἡμεῖς δὲ διττὰς εἰδότες σοι
διά ταῦτα τὰς χάριτας, ὦν τε ἡμᾶς ἀξιοῖς, καὶ ὧν
ἐντεῦθεν κοινῇ χρηστῶν ἀπολαύομεν, περιεργότε-
ρον μὲν ἑν ἄλλοις, σοῦ ξυνεφαπτομένουξ θεολογήσα-
μεν πολλῶν τε ἄλλων πέρι καὶ δὴ περὶ οὗ λόγος
ἡμῖν ἐγένετο πρότριτα· νυνὶ δὲ ὀλίγα ἄττα σὴν
χάριν περὶ τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος προόδου φιλο-
σοφήσομεν. Ἐκέλευσας γὰρ, καὶ οὐκ ἦν ἀπειθεῖν
, τοσαύτῃ δυνάμει.
ob ea quat nobis impertis , tum ob ea quae inde bona communiter possidemus, curiosius in aliis,
te opem ferente, de rebus aliis multis divinis orationem instituemus, etde eo’ quoque, de qtto ante
triduum sermonem contulimus. Nunc vero pauca quaedamin tui gratiam de Spiritus sancti proces-
sione philosopltabimur. lmperasti siquidem, ta
β’. Τριῶν οὖν όντων ὲν τοῖς θείοις προσώπωὶ
κατὰ τὰς θεολογικὰς ὑποτυπώσεις τε καὶ ἀρχὰς,
Πατρδς, Υίοῦ τε καὶ θείου Ιινεὺματος, ήνωμένων,
μὲν τῇ οὐσίᾳ, διακρινομένων δὲ ταῖς ἰδιότησι χρη-
ματι, παράγει μὲν τὸ ἓν ό Πατὴρ, παράγεται δὲ τὰ
δύο Υἱός τε καὶ Πνεῦμα άγιον. Οὔτε γάρ ἀφ’ ἐαυ-
τῶν ἔδει ταῦτ’ εἶναι, ἵνα μὴ ἑτερότης γένοιτο φύ-
σεως, οὕτε ἐξ ἀλλήλων παράγεσθαι, οἷς αὺτδ ἑαυτό
τι παράγειν· ἀμήχανον. Ἓν οὖν διὰ τοῦτο τόγε
παράγον, τὰ δὲ λοιπὰ παραγόμενοι. Παράγων δὲ
ό Πατὴρ πρακτικὰς δήπουθεν ἔξει δυνάμεις, διακριτ
νομένας πως καὶ αὑτὰς, οἷς δι’ αὐτῶν διακρινόμενα
παράγεται πρόσωπα , τὴν μὲν τὸν Υἱδν, τὴν δἀὓ
πάλιν, ᾖ παράγει τὸ Πνεῦμα τὺ ἅγιον, ἀρχὰς οὔσας
τε καὶ δυνάμεις, καὶ γονιμότητας, αῖς μήτε παρα-
l’nnon. (in. CLVlll.