PG 158, col. 996
ἠ δ’ ἦν προσλητιῖιὴ δύναμις. Διὸ καὶ τῶν παραγο-
μένων ἰδ μὶν γέννημα κα)⁸ Υιὸς, τὸ δι πρόῦλημα
καὶ Πνεῦμα προσαγορεύεται. Δεῖ γὰρ τὰ ὲκ τῶν ἁρ-
χῶν ὲν τοῖς τοῦ αὐτοῦ εἴδους ταῖς σφῶν αὐτῶν πως
ἀρχαῖς ιοιχέναι, καὶ,ιξ ἐκείνων ἔχειν καὶ τοῦ-
νο μα.
γ. Ἐπεὶ δὲ τοῖν παραγομένοιν ἑκάτερον ἔκ τῆς
ιούσίας λέγεται τοῦ Πατρός, αὐτὴ δὲ οὔτε γεννᾷ,
οὐτε γεννᾶται, οὔτε μὴν προϐάλλει, οὐτε προεαλ-
λεται, καθάπερ οἱ ὓεολογοῦντές φασιν, ἀνάγκη τὴν
οὐσίαν ἀρχὴν ἑκατέρων εἶναι τοιαύτην, παράγει
Πατὴρ ἑκάτερον, Υἰόν τε καὶ Πνεῦμα ἆγιον. ’Λλλως
τε καὶτῆς αὐτῆς οὐσίας ὄντα, τά τε παραγόμενα. ’
τῷ παράγοντι, καὶ ἀλλήλοις τὰ παραγόμενα, οὐκ
ἂν ἄλλως εἷεν ἢ ὲκ τῆς τοῦ Πατρὺς οὐσίας, ὡς ἀρχῆς
καὶ δυνάμεως, ἢ οὐτε παράγει, οὐτε παράγεται, οὐτ’
ἐν τῷ ἐξ οὗ, οὐτ’ ὲν τῷ πρὸς όν ὅρῳ, ὲν τῷ Πατρὶ δη-
λαδὴ οὖσα καὶ ὲν Υίῷ, καὶ τῷ Πνεύματι, καὶ ὡς
όιρχὴ καὶ ὡς εἶδος τό γε διδόμενον. Ἀλλᾶ μὴν τίς
τοῦ Πατρός ὑποστάσεως τῆς αὐτῆς οὔσης, ὅτε παρ-
άγει τὰ πρόσωπα, καὶ τῆς οὐσίας μιᾶς καὶ τῆς αὐ-
τῆς αὖ πάλιν οὐσης ἀρχῆς καὶ δυνάμεως, τὰ παρα-
γόμενα τὰ αὐτὰ ἂν ἦν πάντη πάντως. Μᾶλλον δὲ ἐν
ἂν ἦν τῷ ὄντι τδ παραγόμενον πρόσωπον, εί μὴ τῇ
οὐσίᾳ καὶ ἄλλ’ ἄττα ξυνῆν, δι’ ὥν διάφοροί πως
γένοιντ’ ἂν at δυνάμεις, αἶς Υίδς καὶ Πνεῦμα παρ-
ἁγεται. Τὰ δὲ ἄρα νοῦς ἂν εἷεν καὶ βούλησις, ό μιν
ἆμα τῇ οὐσίᾳ ἀρχὴ καὶ δύναμις ὢν δι’ὲνιργείας
τῆς γεννήσεως, παρακτικὴ τοῦ Υίοῦ· διδ καὶ Λόγος
ό τοῦ Θεοῦ Υἱδς ὑπὸ τῆς θεολόγον βροντῆς ὠνόμα-
σταν νοῦ γὰρ γέννημα λόγος’ ἠ δ’ αὖ σύναμα τῇ
αὐτῇ οὐσίᾳ ἠ βούλησις, ἀρχὴ καὶ δύναμις οὖσα δι’
ἐνεργείας τῆς προϐολῆς, ἢ ἰι-νεύσεως παρακτικὴ,
τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος ὑποστάσεως, οὐχ ὡς ἁρ-
χὴ αὐτεξούσιος, ἀλλ’ ὡς ἀναγκαία καὶ φυσική τις
δύναμις καὶ ἀρχή · διὸ πρὸς τῶν θεολογούντων
ἀγάπη τὸ θετον κέκληται Πνεῦμα. Τῆς γὰρ ἀγάπης ρ
ὴ δύναμις βούλησις. Ξυνᾴδει δὲ τὰ λεγόμενα ταίςῑ
't νυννμιν πίνη-μη) -ιυτγινει νε -υι ’κεινεαεη νει-ν
τῶν θεολογοὺντων φωναῖς, οὐχ ἦττον δὲ τοῖς εἰρημέ-Χ
νοις ὐπὸ τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου ὲν τῷ Περὶ Τριά-
δος βιϐλίῳ, ὲν οἷς καὶ μνήμην μὲν τὴν γεννητι-
κὴν, βούλησιν δὲ τὴν πνευστιιὴν ἐκάλεσε δύο
ναμιν.
δ’. Φανερὸν οὖν ὲκ τῶν εἰρημένων, ὅτι ὁ Πατὴρ
πηγαῖα θεόεης, καὶ μόνον αἴτιος, καὶ πηγὴ μόνη
τῆς ὑπερουσῖου θεότητος, καὶ μόνος γεννήτωρ ἅμα
καὶ προϐολεὺς, ὅσα τ’ ἄλλα πρὸς τῶν Θεολογοὺντων
ὠνόμασται, οὐ μόνον τῷ παρὰ μηδενὸς ἔχειν τὰς
εἰρημένας δυνάμεις καὶ γονιμότητας, ἀλλὰ καὶ ’τῷ
μόνον αὐτῷ ὲν τοῖς θείοις εἶναι τὸν μόνον παρὲγον-
τα. Αὐτὸς γὰρ μόνος ἐστὶν ὸ παράγων ταῖς εἰρημέ-
ναις δυνάμεσίν, ὡς πηγὴ καὶ ἀρχὴ καὶ αἰτία, καὶ
μένων ἰδ μὶν γέννημα κα)⁸ Υιὸς, τὸ δι πρόῦλημα
καὶ Πνεῦμα προσαγορεύεται. Δεῖ γὰρ τὰ ὲκ τῶν ἁρ-
χῶν ὲν τοῖς τοῦ αὐτοῦ εἴδους ταῖς σφῶν αὐτῶν πως
ἀρχαῖς ιοιχέναι, καὶ,ιξ ἐκείνων ἔχειν καὶ τοῦ-
νο μα.
γ. Ἐπεὶ δὲ τοῖν παραγομένοιν ἑκάτερον ἔκ τῆς
ιούσίας λέγεται τοῦ Πατρός, αὐτὴ δὲ οὔτε γεννᾷ,
οὐτε γεννᾶται, οὔτε μὴν προϐάλλει, οὐτε προεαλ-
λεται, καθάπερ οἱ ὓεολογοῦντές φασιν, ἀνάγκη τὴν
οὐσίαν ἀρχὴν ἑκατέρων εἶναι τοιαύτην, παράγει
Πατὴρ ἑκάτερον, Υἰόν τε καὶ Πνεῦμα ἆγιον. ’Λλλως
τε καὶτῆς αὐτῆς οὐσίας ὄντα, τά τε παραγόμενα. ’
τῷ παράγοντι, καὶ ἀλλήλοις τὰ παραγόμενα, οὐκ
ἂν ἄλλως εἷεν ἢ ὲκ τῆς τοῦ Πατρὺς οὐσίας, ὡς ἀρχῆς
καὶ δυνάμεως, ἢ οὐτε παράγει, οὐτε παράγεται, οὐτ’
ἐν τῷ ἐξ οὗ, οὐτ’ ὲν τῷ πρὸς όν ὅρῳ, ὲν τῷ Πατρὶ δη-
λαδὴ οὖσα καὶ ὲν Υίῷ, καὶ τῷ Πνεύματι, καὶ ὡς
όιρχὴ καὶ ὡς εἶδος τό γε διδόμενον. Ἀλλᾶ μὴν τίς
τοῦ Πατρός ὑποστάσεως τῆς αὐτῆς οὔσης, ὅτε παρ-
άγει τὰ πρόσωπα, καὶ τῆς οὐσίας μιᾶς καὶ τῆς αὐ-
τῆς αὖ πάλιν οὐσης ἀρχῆς καὶ δυνάμεως, τὰ παρα-
γόμενα τὰ αὐτὰ ἂν ἦν πάντη πάντως. Μᾶλλον δὲ ἐν
ἂν ἦν τῷ ὄντι τδ παραγόμενον πρόσωπον, εί μὴ τῇ
οὐσίᾳ καὶ ἄλλ’ ἄττα ξυνῆν, δι’ ὥν διάφοροί πως
γένοιντ’ ἂν at δυνάμεις, αἶς Υίδς καὶ Πνεῦμα παρ-
ἁγεται. Τὰ δὲ ἄρα νοῦς ἂν εἷεν καὶ βούλησις, ό μιν
ἆμα τῇ οὐσίᾳ ἀρχὴ καὶ δύναμις ὢν δι’ὲνιργείας
τῆς γεννήσεως, παρακτικὴ τοῦ Υίοῦ· διδ καὶ Λόγος
ό τοῦ Θεοῦ Υἱδς ὑπὸ τῆς θεολόγον βροντῆς ὠνόμα-
σταν νοῦ γὰρ γέννημα λόγος’ ἠ δ’ αὖ σύναμα τῇ
αὐτῇ οὐσίᾳ ἠ βούλησις, ἀρχὴ καὶ δύναμις οὖσα δι’
ἐνεργείας τῆς προϐολῆς, ἢ ἰι-νεύσεως παρακτικὴ,
τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος ὑποστάσεως, οὐχ ὡς ἁρ-
χὴ αὐτεξούσιος, ἀλλ’ ὡς ἀναγκαία καὶ φυσική τις
δύναμις καὶ ἀρχή · διὸ πρὸς τῶν θεολογούντων
ἀγάπη τὸ θετον κέκληται Πνεῦμα. Τῆς γὰρ ἀγάπης ρ
ὴ δύναμις βούλησις. Ξυνᾴδει δὲ τὰ λεγόμενα ταίςῑ
't νυννμιν πίνη-μη) -ιυτγινει νε -υι ’κεινεαεη νει-ν
τῶν θεολογοὺντων φωναῖς, οὐχ ἦττον δὲ τοῖς εἰρημέ-Χ
νοις ὐπὸ τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου ὲν τῷ Περὶ Τριά-
δος βιϐλίῳ, ὲν οἷς καὶ μνήμην μὲν τὴν γεννητι-
κὴν, βούλησιν δὲ τὴν πνευστιιὴν ἐκάλεσε δύο
ναμιν.
δ’. Φανερὸν οὖν ὲκ τῶν εἰρημένων, ὅτι ὁ Πατὴρ
πηγαῖα θεόεης, καὶ μόνον αἴτιος, καὶ πηγὴ μόνη
τῆς ὑπερουσῖου θεότητος, καὶ μόνος γεννήτωρ ἅμα
καὶ προϐολεὺς, ὅσα τ’ ἄλλα πρὸς τῶν Θεολογοὺντων
ὠνόμασται, οὐ μόνον τῷ παρὰ μηδενὸς ἔχειν τὰς
εἰρημένας δυνάμεις καὶ γονιμότητας, ἀλλὰ καὶ ’τῷ
μόνον αὐτῷ ὲν τοῖς θείοις εἶναι τὸν μόνον παρὲγον-
τα. Αὐτὸς γὰρ μόνος ἐστὶν ὸ παράγων ταῖς εἰρημέ-
ναις δυνάμεσίν, ὡς πηγὴ καὶ ἀρχὴ καὶ αἰτία, καὶ