PG 159, col. 1121
λέγομεν οὔτε μὴν ἐκ τοῦ Πνεῦματος. Καὶ Γρηγὸριος
6 Νῦσσης ἐν τῇ τρίτῃ ὁμιλίᾳ τοῦ «Πάτερ ἡμῶν), κα-
λύπτει σοι τοὺς ὀφθαλμούς ι ὈΥἱδς, conci, τοῦ Πνεύ-
ματος οὔτε ἐστὶν οὔτε λέγεται ⁸ οὔτε ἀντιστρέφει ή
σχετικὴ ἀκολουθία αὕτη ’ ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα λέγεται
τοῦ Υξοῦ, ὅτι παρ’ αὐτοῦ λαμϐάνει, καὶ παρ’ αὑτοῦ
ἐκπορεύεται, καὶ ἐξ αὑτοῦ ἐστι καθάπερ καὶ ἐκ τοῦ
Πατρός.» Διὰ τοῦτο φησιν 6 ἅγιος οὗτος Κύριλλος,
ι ἰδιον αὑτοῦ ἐστι καθάπερ καὶ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός. ι
Τίνι τρόπῳ ἐστὶν ἴδιον τοῦ Πατρόςς "0:: ἐξ αὑτοῦ
τὸ εἶναι εχει καὶ ἐκπορεύεται. Τοῦτ’ αὐτὸ δεῖ σε
νοεῖν, ὅτι καὶ ὲκ τοῦ Υἱοῦ ἐκπορεὺεται, ἐπείπερ
ἴδιον αὑτοῦ καθάπερ καὶ τοῦ Πατρός. Καὶ μετ’ ὀλίγα
6 αὐτὸς ἅγιός φησιν ὲν τῇ αὐτῇ ἐξηγήσει, ‹ Ἱδιόν
φαμ εν τοῦ Υἱοῦ τὸν Παράκλητον, τουτέστι τὸ Πνεῦμα
τὸ ἅγιον, καὶ οὐκὲπεισκρινόμενον ἔξωθεν, οὐδὲν
ἐπίκτητον ἐν αὐτῷ, καθάπερ ἐστὶν ἐν τοῖς ἁγιότητος
δεκτικοῖς, οἷς καὶ ἐκ μὴ ὄντων ἡ γένεσις, ἀλλ’ ὀ-μο-
οὖλον αὖτῷ καθάπερ ἀμέλει καὶ τοῦ Πατρός. ⁷Οὐ
γὰρ λαλήσει ἀφ’ ἑαυτοῦ, ἀλλ’ ὅσα ἂν ἀκούση. Ὅταν
οὖν ἔλθῃ-ἐκεῖνος, τουτέστιν 6 Παράκλητος, τὸ Πνεῦμα
τῆς ἀληθεὶας, ὁδηγήσει ὑμᾶς τὴν ἀλήθειαν. Βλέπε
δὲ ὠς ἐγρήγορεν ή φωνὴ, ὅρα τοῦ λόγου τὴν νῆψιν ⁸ _
προειρηκὼς γὰρ ἥξειν ἐπ’ αὐτοὺς τὸν Παρὰκλητον,
τὸ Πνεῦμα τῆς ἁληθεῐας ὠνόμασεν αὐτὸν, τουτέστιν
ἑαυτοῦ ο αὐτὸς γάρ ἐστιν ἡ ἀλήθεια. Ἵνα δὲ εἰδεῖεν C
οἱ μαθηταὶ, ὡς οὐκ ἀλλοτρίαν καὶ ξένην αὐτοῦ ἐπι-
φοίτησιν, ἀλλ’ ἑαυτὸν ἑτέρως ἐπιδώσειν ἐπαγγέλλε-
ται, Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, τουτέστιν ἑαυτοῦ, τὸν
Παράκλητον ἀποκαλεῖ. Οὐ γὰρ ἀλλότριον τῆς τοῦ
Μονογενοῦς οὐσίας τὸ ἅγιον νοεῖται Πνεῦμα. Πτρόεισι
δὲ φυσικῶς ἐξ αὐτῆς. οὐδὲν ἕτερον παρ’ αὑτὸν ῦπάρ-
χον, ὅσον εἰς ταυτότητα φύσεώς ο ει καὶ νοεῖται
τυχὸν ἰδιοσυστάτως. ο Καὶ μεθ’ ἔτερα, ι ’Ὀτανοῦν
ἔλθῃ ἐκεῖνος, φησιν, οὐ λαλήσει ἀφ’ ἑαυτοῦ( ἀλλ’
οὐδὲ ξένον ὑμῖν εἰσηγήσεται μάθημα. Οὐ γὰρ τυχῆν
ς εἰσοίσει νόμους. Ἐπειδὴ δὲ Πνεῦμα, καὶ οἱονεὶ νοῦς
ἐστιν ἐμὸς, λαλήσει δὴ πάντα τὰ ὲν ἐμοί. ι Καὶ
μετ’ ὀλίγα⁶ ι Ἐπειδὴ πάντως ὲκ τῆς ἐμῆς οὐσίας
ἐστὶ τὸ Πνεῦμα, καὶ οἷον ἐμός ἐστι νοῦς, τὸ ἐρεῖν
αὐτὸ τὰ ἐσόμενα οὐκ ἐνδέχεται, μὴ οὐχὶ πάντως ὲν
ὲμοξ τε ὑπάρχον καὶ δι’ ἐμοῦ προῖόν. τὸ, Ἐκεῖ-
νος ἐμὲ δοξάσει, ὅτι ἐκ τοῦ ἐμοῦ λήψεται καὶ ἀναγ-
γελεῖ ὑμῖν. «Δοξάξει τοιγαροῦν τὸν Υὶὸν “Iapeti-:11;-
τος, τουτέστι τὸ ἴδιον αὑτοῦ Πνεῦμα, πάντα ἰσχύον
καὶ πάντα εξδός. Δοξάζει δὲ πῶς; ἃ γὰρ οἶδε καὶ
δύναται τὸ Πνεῦμα αὐτοῦ, πῶς ἂν αὐτὸς οὐκ εἰδείη
τυχὸν, ἢ πῶς οὐκ ἂν «Silvano; καὶ εἴπερ,καοάπερ
αὐτός φησιν, ἐξ αὐτοῦ λαμϐάνει τδ¹ Πνεῦμα, καίτοι
πάντα ἰσχύον καὶ κατορθοῦν, πῶς ἂν αὐτὸς οὐκ ἔχοι
τὸ ἐφ’ ἆπασιν ἰσχυρόν; ι Καὶ μετ’ ὀλίγα · ι Ἐπειδὴ
δὲ ὁμοούσιόν τὲ ἐστι τῷ Υἱῴ, καὶ πρόεισι Οεοπρεπῶς
ἐξ αὑτοῦ, πᾶσαν αὐτοῦ τὴν ἐφ’ ἅπασι τελειοτάτην
ἔχον ἐνέργειαν τε καὶ δύναμιν, διὰ τοῦτο φησιν, Ἐκ
τοῦ ἐμοῦ λήψεται. ι Καὶ μεθ’ ἕτερα · ‹ ’Λκατηγφ
6 Νῦσσης ἐν τῇ τρίτῃ ὁμιλίᾳ τοῦ «Πάτερ ἡμῶν), κα-
λύπτει σοι τοὺς ὀφθαλμούς ι ὈΥἱδς, conci, τοῦ Πνεύ-
ματος οὔτε ἐστὶν οὔτε λέγεται ⁸ οὔτε ἀντιστρέφει ή
σχετικὴ ἀκολουθία αὕτη ’ ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα λέγεται
τοῦ Υξοῦ, ὅτι παρ’ αὐτοῦ λαμϐάνει, καὶ παρ’ αὑτοῦ
ἐκπορεύεται, καὶ ἐξ αὑτοῦ ἐστι καθάπερ καὶ ἐκ τοῦ
Πατρός.» Διὰ τοῦτο φησιν 6 ἅγιος οὗτος Κύριλλος,
ι ἰδιον αὑτοῦ ἐστι καθάπερ καὶ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός. ι
Τίνι τρόπῳ ἐστὶν ἴδιον τοῦ Πατρόςς "0:: ἐξ αὑτοῦ
τὸ εἶναι εχει καὶ ἐκπορεύεται. Τοῦτ’ αὐτὸ δεῖ σε
νοεῖν, ὅτι καὶ ὲκ τοῦ Υἱοῦ ἐκπορεὺεται, ἐπείπερ
ἴδιον αὑτοῦ καθάπερ καὶ τοῦ Πατρός. Καὶ μετ’ ὀλίγα
6 αὐτὸς ἅγιός φησιν ὲν τῇ αὐτῇ ἐξηγήσει, ‹ Ἱδιόν
φαμ εν τοῦ Υἱοῦ τὸν Παράκλητον, τουτέστι τὸ Πνεῦμα
τὸ ἅγιον, καὶ οὐκὲπεισκρινόμενον ἔξωθεν, οὐδὲν
ἐπίκτητον ἐν αὐτῷ, καθάπερ ἐστὶν ἐν τοῖς ἁγιότητος
δεκτικοῖς, οἷς καὶ ἐκ μὴ ὄντων ἡ γένεσις, ἀλλ’ ὀ-μο-
οὖλον αὖτῷ καθάπερ ἀμέλει καὶ τοῦ Πατρός. ⁷Οὐ
γὰρ λαλήσει ἀφ’ ἑαυτοῦ, ἀλλ’ ὅσα ἂν ἀκούση. Ὅταν
οὖν ἔλθῃ-ἐκεῖνος, τουτέστιν 6 Παράκλητος, τὸ Πνεῦμα
τῆς ἀληθεὶας, ὁδηγήσει ὑμᾶς τὴν ἀλήθειαν. Βλέπε
δὲ ὠς ἐγρήγορεν ή φωνὴ, ὅρα τοῦ λόγου τὴν νῆψιν ⁸ _
προειρηκὼς γὰρ ἥξειν ἐπ’ αὐτοὺς τὸν Παρὰκλητον,
τὸ Πνεῦμα τῆς ἁληθεῐας ὠνόμασεν αὐτὸν, τουτέστιν
ἑαυτοῦ ο αὐτὸς γάρ ἐστιν ἡ ἀλήθεια. Ἵνα δὲ εἰδεῖεν C
οἱ μαθηταὶ, ὡς οὐκ ἀλλοτρίαν καὶ ξένην αὐτοῦ ἐπι-
φοίτησιν, ἀλλ’ ἑαυτὸν ἑτέρως ἐπιδώσειν ἐπαγγέλλε-
ται, Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, τουτέστιν ἑαυτοῦ, τὸν
Παράκλητον ἀποκαλεῖ. Οὐ γὰρ ἀλλότριον τῆς τοῦ
Μονογενοῦς οὐσίας τὸ ἅγιον νοεῖται Πνεῦμα. Πτρόεισι
δὲ φυσικῶς ἐξ αὐτῆς. οὐδὲν ἕτερον παρ’ αὑτὸν ῦπάρ-
χον, ὅσον εἰς ταυτότητα φύσεώς ο ει καὶ νοεῖται
τυχὸν ἰδιοσυστάτως. ο Καὶ μεθ’ ἔτερα, ι ’Ὀτανοῦν
ἔλθῃ ἐκεῖνος, φησιν, οὐ λαλήσει ἀφ’ ἑαυτοῦ( ἀλλ’
οὐδὲ ξένον ὑμῖν εἰσηγήσεται μάθημα. Οὐ γὰρ τυχῆν
ς εἰσοίσει νόμους. Ἐπειδὴ δὲ Πνεῦμα, καὶ οἱονεὶ νοῦς
ἐστιν ἐμὸς, λαλήσει δὴ πάντα τὰ ὲν ἐμοί. ι Καὶ
μετ’ ὀλίγα⁶ ι Ἐπειδὴ πάντως ὲκ τῆς ἐμῆς οὐσίας
ἐστὶ τὸ Πνεῦμα, καὶ οἷον ἐμός ἐστι νοῦς, τὸ ἐρεῖν
αὐτὸ τὰ ἐσόμενα οὐκ ἐνδέχεται, μὴ οὐχὶ πάντως ὲν
ὲμοξ τε ὑπάρχον καὶ δι’ ἐμοῦ προῖόν. τὸ, Ἐκεῖ-
νος ἐμὲ δοξάσει, ὅτι ἐκ τοῦ ἐμοῦ λήψεται καὶ ἀναγ-
γελεῖ ὑμῖν. «Δοξάξει τοιγαροῦν τὸν Υὶὸν “Iapeti-:11;-
τος, τουτέστι τὸ ἴδιον αὑτοῦ Πνεῦμα, πάντα ἰσχύον
καὶ πάντα εξδός. Δοξάζει δὲ πῶς; ἃ γὰρ οἶδε καὶ
δύναται τὸ Πνεῦμα αὐτοῦ, πῶς ἂν αὐτὸς οὐκ εἰδείη
τυχὸν, ἢ πῶς οὐκ ἂν «Silvano; καὶ εἴπερ,καοάπερ
αὐτός φησιν, ἐξ αὐτοῦ λαμϐάνει τδ¹ Πνεῦμα, καίτοι
πάντα ἰσχύον καὶ κατορθοῦν, πῶς ἂν αὐτὸς οὐκ ἔχοι
τὸ ἐφ’ ἆπασιν ἰσχυρόν; ι Καὶ μετ’ ὀλίγα · ι Ἐπειδὴ
δὲ ὁμοούσιόν τὲ ἐστι τῷ Υἱῴ, καὶ πρόεισι Οεοπρεπῶς
ἐξ αὑτοῦ, πᾶσαν αὐτοῦ τὴν ἐφ’ ἅπασι τελειοτάτην
ἔχον ἐνέργειαν τε καὶ δύναμιν, διὰ τοῦτο φησιν, Ἐκ
τοῦ ἐμοῦ λήψεται. ι Καὶ μεθ’ ἕτερα · ‹ ’Λκατηγφ