PG 159, col. 1128
καὶ ἐκ τοῦ Πατρὸς λέγεται, καὶ ἐκ τοῦ ἱοῦ εἶναι
προσμαρτυρεῖται· εἰ γάρ τις Πνεῦμα Χριστοῦ,
φησῖν, οὐκ ἔχει, οὕτος οὐκ ἔστιν αὐτοῦ. » Ἀκούεις
ὅτι καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ εἶναι προσμαρτυρῖται· εἰ γάρ
τινες τῶν ἀσεβεῖν εἱωθότων, οἱ ῥαδίως κατὰ τῆς
ἑαυτ ν σωτηρίας μηχανώμενοι, τὴν, ἐκ, ἀπήλειψαν
ἀπὸ ββλίων τινῶν, σιἔήρῳ χρησάμενοι, ἀλλʼ οὗν
εὐρίσκονται βίβὐοι τινὲς διαῤῥηδην βοῶσαι τὴν
τόλμαν τῶν βιβλιοφθόρων. Ποῦ τοίνυν ἐστὶν ὁ λέ-
γων, εἐκ μόνου τοῦ Πατρʼς,» ὁ Ἐφέσου, ὁ σεσαλευ-
μένος ἐκεῖνος σὺν τοῖς πρὸ αὐτοῦ; Ἐλθέτωσαν, καὶ
δειξάτωσαν ἡμῖν, πόθεν τοῦτο λαβόντες ἔλεγον·
παρὰ τοῦ Χριστοῦ, ἢ τῶν ἀγίων; καὶ γὰρ προδήλις
ἐναντοῦται τούτοις Χριστὸς, καὶ οἱ ἅχιοι. Ὁ μὲυ
οὖν Χριστὸς φησὶν, « Ἐκ τοῦ ἐμοῦ λήψεται· » cἱ
δε ἅγιοι, Ἐκ τοῦ Υἱοῦ τὸ Πνεῦμα παρὰ τῆς ἀγίας
προσμαρτυρεῖται Γραφῆε. Εἰ γὰο ὁ ἅγιος οὗτος «ὲæ
τοῦ Τίοῦ» λέγων τὸ Πνεῦμα, ἀληθεύει, ψεύδεται δ
Ἐφέσου, καὶ οἱ πρὸ αὐτοῦ, λέγοντες, «έκ μόνου »· τὸ
γὰρ, τἐκ μό ου», ἀναιρεῖτπι ἐν τῷ λέγειν «καὶ ἐκ τοῦ
Τίοῦ.» Ὁτι δὲ ἐκ τεῦ Υἰοῦ λαμβάνει τὸ Πνεῦμα, καὶ
ἔχει τὸ εἶναι, ὁ μέγας Βασίλειος ἐν τῷ τρίτῳ τῶν
πρὸς Εὐνόμιον Ἀντιῥῥηταικῶν μαρτυρήσει, οὗ ἡ
ἀρχὴ, « Μόλις ποτὲ κορεσθεʼς τῶν εἰς τὸν Μονογενῆ
βλασφηαιῶνα Ἐν τούτῳ τῷ λόγῳ φηοὶ, « Τίς γὰρ
ἀνάγκη εἰ τῷ ἀξιώματι, καὶ τῇ τάξει τρίτον ὑπάρ-
χει τὸ Πνεῦμα, τρίτον εἶναι αὐτὸ καὶ τῇ φύσει;
ἀξιώματι μὲν γὰρ δευτερεύειν τοῦ Υἱοῦ, παρʼ αὐτοῦ
τὸ εἶναι ἔχον, καὶ παρʼ αὐτοῦ λαμβάνον, καὶ ἀναγ-
γέλλον ἠμῖν, καὶ ὅυως τῆς αἰτίας ἐκείνης ἐξημμένον
παραδίδωσιν ὁ τῆς εὐσεβείαε λόγοςυ » Ἡκουσας τοῦ
οὐρανοφάντορος τούτου Πατρός; « Παρʼ αὐτοῦ φησι
τὸ εἶναι ἔχον, καὶ παρ αὐτοῦ λαμβάνον » ἶδες πῶς
κατὰ πάντα συνῳδὰ τῇ ἡμετέρᾳ διανοίᾳ, μετὰ τῶν
τοῦ ἀγίου Κυρίλλου ῥητῶν λέγει; καὶ ὅτι ταυτῖν
ἐστιν εἰπεῖν, λαμβάνειν παρὰ τοῦ Τἱοῦ, τῷ, καὶ ἐξ
αὐτοῦ τὸ εἴναι ἔχειν; Ποῦ ὁ λέγων, « Εκ μόιου; εἰ
γὰρ καὶ ἐε τοῦ Υἰοῦ λαμβάνει, καὶ παρʼ αὐτοῦ ἔχει τὸ
εἶναι τὸ Πνεῦμα, ὡς ὁ ἅγιος οὐτός φησιιν, ἄρα οὐ ι
ἐκ μόνου τοῦ Πατρὸς, ἀλλὰ δῆλον ὅτι καὶ ἐκ τοῦ
τιδ· οὐκοῦν ἀδίκως ἐγκαλεῖτε ἡμῖν, ὦ φίλοι κὶ
ἀδελφοt. Ὁ δὲ τούτου τοῦ μεγάλου Πατρὸς ἀδελφὸς.
ρπγόριος ὁ Nύσσης φημὶ, ἐν τῷ πρώτῳ τῶν πρὸς
τὸν αὐτον Εὐνόμιον Ἀνειῥῥητικῶν, οὗ ἡ ἀρχὴ, «Οὐκ
ἦν, ὡς ἔοικ, τὸ πάντας ἐθέλειν εὐεργετεῖν,» τοιά ε
φάσκει, « Ὁν τρόπον προθεωρεῖται ἡ ὑπόστασις τῷ
τῆς αἰτίας λόγῳ, ὁ αὐτὸς λόγος καὶ περὶ τοῦ Πνεύ-
ματος, ἐν μόνῃ τῇ τάξει τῇ κατὰ τὸ αἴτιον καὶ αl-
τιατὸν, διαφορὰν ἔχων. Ὡς γὰρ συυάπτεται τῷ Πα-
τρὶ ὁ Υἱὸς, καὶ τὸ ἐξ αὐτοῦ εἶναι ἔχων οὐχ ὑστερί-
ζει κατὰ τὴν ὕπαρξιν, οὕτω καὶ τοῦ Μονογενοῦς
ἔχεται τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· ἐπινοίᾳ μόνη κατὰ τὸν
τῆς αἰτίας λόγον προθεωρουμένου τῆς τοῦ Πνεμα-
τος ὑποστάσεως. » Ἐγνως καὶ τοῦτον τὸν ἄγιον,
ὡς συνάδει τοῖς προειρημένοις, καὶ τὴν διάκρισιν
βουλόμενον παραστῆσαι τῶν θιίων προσώπων, τῇ
αἰτίᾳ καὶ μόνῃ διακρίνει αὐτὰ, Ὁν τρπον γὰρ, φησὶ,
προσμαρτυρεῖται· εἰ γάρ τις Πνεῦμα Χριστοῦ,
φησῖν, οὐκ ἔχει, οὕτος οὐκ ἔστιν αὐτοῦ. » Ἀκούεις
ὅτι καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ εἶναι προσμαρτυρῖται· εἰ γάρ
τινες τῶν ἀσεβεῖν εἱωθότων, οἱ ῥαδίως κατὰ τῆς
ἑαυτ ν σωτηρίας μηχανώμενοι, τὴν, ἐκ, ἀπήλειψαν
ἀπὸ ββλίων τινῶν, σιἔήρῳ χρησάμενοι, ἀλλʼ οὗν
εὐρίσκονται βίβὐοι τινὲς διαῤῥηδην βοῶσαι τὴν
τόλμαν τῶν βιβλιοφθόρων. Ποῦ τοίνυν ἐστὶν ὁ λέ-
γων, εἐκ μόνου τοῦ Πατρʼς,» ὁ Ἐφέσου, ὁ σεσαλευ-
μένος ἐκεῖνος σὺν τοῖς πρὸ αὐτοῦ; Ἐλθέτωσαν, καὶ
δειξάτωσαν ἡμῖν, πόθεν τοῦτο λαβόντες ἔλεγον·
παρὰ τοῦ Χριστοῦ, ἢ τῶν ἀγίων; καὶ γὰρ προδήλις
ἐναντοῦται τούτοις Χριστὸς, καὶ οἱ ἅχιοι. Ὁ μὲυ
οὖν Χριστὸς φησὶν, « Ἐκ τοῦ ἐμοῦ λήψεται· » cἱ
δε ἅγιοι, Ἐκ τοῦ Υἱοῦ τὸ Πνεῦμα παρὰ τῆς ἀγίας
προσμαρτυρεῖται Γραφῆε. Εἰ γὰο ὁ ἅγιος οὗτος «ὲæ
τοῦ Τίοῦ» λέγων τὸ Πνεῦμα, ἀληθεύει, ψεύδεται δ
Ἐφέσου, καὶ οἱ πρὸ αὐτοῦ, λέγοντες, «έκ μόνου »· τὸ
γὰρ, τἐκ μό ου», ἀναιρεῖτπι ἐν τῷ λέγειν «καὶ ἐκ τοῦ
Τίοῦ.» Ὁτι δὲ ἐκ τεῦ Υἰοῦ λαμβάνει τὸ Πνεῦμα, καὶ
ἔχει τὸ εἶναι, ὁ μέγας Βασίλειος ἐν τῷ τρίτῳ τῶν
πρὸς Εὐνόμιον Ἀντιῥῥηταικῶν μαρτυρήσει, οὗ ἡ
ἀρχὴ, « Μόλις ποτὲ κορεσθεʼς τῶν εἰς τὸν Μονογενῆ
βλασφηαιῶνα Ἐν τούτῳ τῷ λόγῳ φηοὶ, « Τίς γὰρ
ἀνάγκη εἰ τῷ ἀξιώματι, καὶ τῇ τάξει τρίτον ὑπάρ-
χει τὸ Πνεῦμα, τρίτον εἶναι αὐτὸ καὶ τῇ φύσει;
ἀξιώματι μὲν γὰρ δευτερεύειν τοῦ Υἱοῦ, παρʼ αὐτοῦ
τὸ εἶναι ἔχον, καὶ παρʼ αὐτοῦ λαμβάνον, καὶ ἀναγ-
γέλλον ἠμῖν, καὶ ὅυως τῆς αἰτίας ἐκείνης ἐξημμένον
παραδίδωσιν ὁ τῆς εὐσεβείαε λόγοςυ » Ἡκουσας τοῦ
οὐρανοφάντορος τούτου Πατρός; « Παρʼ αὐτοῦ φησι
τὸ εἶναι ἔχον, καὶ παρ αὐτοῦ λαμβάνον » ἶδες πῶς
κατὰ πάντα συνῳδὰ τῇ ἡμετέρᾳ διανοίᾳ, μετὰ τῶν
τοῦ ἀγίου Κυρίλλου ῥητῶν λέγει; καὶ ὅτι ταυτῖν
ἐστιν εἰπεῖν, λαμβάνειν παρὰ τοῦ Τἱοῦ, τῷ, καὶ ἐξ
αὐτοῦ τὸ εἴναι ἔχειν; Ποῦ ὁ λέγων, « Εκ μόιου; εἰ
γὰρ καὶ ἐε τοῦ Υἰοῦ λαμβάνει, καὶ παρʼ αὐτοῦ ἔχει τὸ
εἶναι τὸ Πνεῦμα, ὡς ὁ ἅγιος οὐτός φησιιν, ἄρα οὐ ι
ἐκ μόνου τοῦ Πατρὸς, ἀλλὰ δῆλον ὅτι καὶ ἐκ τοῦ
τιδ· οὐκοῦν ἀδίκως ἐγκαλεῖτε ἡμῖν, ὦ φίλοι κὶ
ἀδελφοt. Ὁ δὲ τούτου τοῦ μεγάλου Πατρὸς ἀδελφὸς.
ρπγόριος ὁ Nύσσης φημὶ, ἐν τῷ πρώτῳ τῶν πρὸς
τὸν αὐτον Εὐνόμιον Ἀνειῥῥητικῶν, οὗ ἡ ἀρχὴ, «Οὐκ
ἦν, ὡς ἔοικ, τὸ πάντας ἐθέλειν εὐεργετεῖν,» τοιά ε
φάσκει, « Ὁν τρόπον προθεωρεῖται ἡ ὑπόστασις τῷ
τῆς αἰτίας λόγῳ, ὁ αὐτὸς λόγος καὶ περὶ τοῦ Πνεύ-
ματος, ἐν μόνῃ τῇ τάξει τῇ κατὰ τὸ αἴτιον καὶ αl-
τιατὸν, διαφορὰν ἔχων. Ὡς γὰρ συυάπτεται τῷ Πα-
τρὶ ὁ Υἱὸς, καὶ τὸ ἐξ αὐτοῦ εἶναι ἔχων οὐχ ὑστερί-
ζει κατὰ τὴν ὕπαρξιν, οὕτω καὶ τοῦ Μονογενοῦς
ἔχεται τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· ἐπινοίᾳ μόνη κατὰ τὸν
τῆς αἰτίας λόγον προθεωρουμένου τῆς τοῦ Πνεμα-
τος ὑποστάσεως. » Ἐγνως καὶ τοῦτον τὸν ἄγιον,
ὡς συνάδει τοῖς προειρημένοις, καὶ τὴν διάκρισιν
βουλόμενον παραστῆσαι τῶν θιίων προσώπων, τῇ
αἰτίᾳ καὶ μόνῃ διακρίνει αὐτὰ, Ὁν τρπον γὰρ, φησὶ,