PG 160, col. 889
ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΘΩΝΟΣ
ΠΕΡΙ ΩΝ
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΠΡΟΣλ ΠΑᾹΤΩΝΑ ΔΙΑΦΕΡΕΚΓΑΙ.
GEORGII GEMISTI PLETHONIS
PLATONICIE ET ARISTOTE LICIE PHILOSOPHI/E
DlFFEItENTIA:
Οί μὲν ,ἡμῶν παλαιὸτεροι καὶ Ἑλλήνων καὶ-Α T:
Ῥωμαίων Πλάτωνα Ἀριστοτέλους πολλῷ τῷ μέσῳ
προετίμων ’ ’τῶν δι νῦν, καὶ μάλιστα τῶν πρὸς ἐσπέ-
ραν οί πολλολ, ᾰτε ἐκείνων σοφώτεροι οἰόμενοι γε·
γονέναι, Ἀριστοτέλη πρδ Πλάτωνος θαυμάζουσιν,
’Λϐερόει τινὶ 'A ραει πειθόμενοι μόνον Ἀριστοτέλη
φάσκοντι τέλειόν τι τῆς φύσεως ἐς σοφίαν ἔργον
ἀποτελεῖσθαι, ἆνδρὶ εί μὲν τᾶλλα σπουδαίῳ οὐκ ἂν
οὓτω ῥᾳδίως εἰπεῖν ἔχοιμι, τὸν μέντοι περὶ ψυχῆς
λόγον οὕτω ’φαύλῳ ὡς καὶ θνητὴν αὐτὴν τίθεσθαι.
Καίτοι.ὗς γ’ ἂν ταύτην τὴν ἀμαθίαν τυγχάνοι ἀξια.
θαίνων, τίνος ποτ’ ἂν σπουδαίου πράγματος κριτὴς
γένοιτο ἄξιος; καὶ ταῦτα οὐδ’ Ἀριστοτέλους ται-5ο
την δοκοῦντος ’τὴν ἀμαθίαν ἁμαθαίνεινς χρὴ γὰρ
τάληθῆ λέγειν καὶ μὴ συκοφαντεῖν τὸν ἄνδρα, καίτοι
πλείστους γε τῶν προ αὑτοῦ σεσυκοφαντηκότα.
Ἀλλ’ εἰ μὴ οὐδὲ τὸ συκοφάντην ἀντισυκοφαντεῖν
εὐαγὲς εἶναι δοκεῖ, ἐπεὶ δὲ καὶ νῦν εἰσιν οἳ Πλάτωνι
μᾶλλον τὴν ψῆφον τίθενται, ἡμεῖς τούτοις τε χαρι-
ζόμενοι κάκείνους, εί μὴ σφόδρα φιλονείκως ἔχου-
σιν, ἐπανορθοῦντες, βραχέα περὶ ὧν διαυέρονται τὼ
’ἄνδρε ἐροῦμεν, καὶ δείξομεν τὸν ἄνδρα τάνδρὸς οὐ
μικρὸν λειπόμενον οὐ μακρὰς οὐδ’ ιριστικὰς, ἀλλ’
ὼς οἷόν τε διὰ βραχυτᾶτων ποιούμενοι τὰς ἀποδεί-
5n;-
nos quidem illis hoc instituto nostro gratificari, et alios nisi amore contentionis laboraverint corrigere
conabimur, paucis explicando diflercntiam doctrina: utriusque Platonicae nimirum et Aristotellcrr.
et ostendendo, alteram ab altera non parum dillerre, in qua explicatione non prolixis et conten-
tiosis, sed, ut decet, brevissimis utemur demonstrationibus.
ΚΕΦΛΔ. A'.
Πρῶτον μὲν οὖν τὸν πάντων βασιλέα Θεδν [1λά-
των δημιουργὸν τῆς νοητῆς τε καὶ χωριστῆς πάντη
οὐσίας, καὶ δι’ αὐτῆς τοῦ παντὸς τοῦδε οὐρανοῦ
τίθεται· Ἀριστοτέλης δὲ δημιουργὸν μὲν οὐδενὸς
οὖδαμοῦ αὐτόν φησιν εἶναι, ἀλλὰ μόνου τοῦ οὐρανοῦ
τοῦδε κινητικόν καὶ εί μὲν οἰόμενος εἷναί γε 6η-
ΠΕΡΙ ΩΝ
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΠΡΟΣλ ΠΑᾹΤΩΝΑ ΔΙΑΦΕΡΕΚΓΑΙ.
GEORGII GEMISTI PLETHONIS
PLATONICIE ET ARISTOTE LICIE PHILOSOPHI/E
DlFFEItENTIA:
Οί μὲν ,ἡμῶν παλαιὸτεροι καὶ Ἑλλήνων καὶ-Α T:
Ῥωμαίων Πλάτωνα Ἀριστοτέλους πολλῷ τῷ μέσῳ
προετίμων ’ ’τῶν δι νῦν, καὶ μάλιστα τῶν πρὸς ἐσπέ-
ραν οί πολλολ, ᾰτε ἐκείνων σοφώτεροι οἰόμενοι γε·
γονέναι, Ἀριστοτέλη πρδ Πλάτωνος θαυμάζουσιν,
’Λϐερόει τινὶ 'A ραει πειθόμενοι μόνον Ἀριστοτέλη
φάσκοντι τέλειόν τι τῆς φύσεως ἐς σοφίαν ἔργον
ἀποτελεῖσθαι, ἆνδρὶ εί μὲν τᾶλλα σπουδαίῳ οὐκ ἂν
οὓτω ῥᾳδίως εἰπεῖν ἔχοιμι, τὸν μέντοι περὶ ψυχῆς
λόγον οὕτω ’φαύλῳ ὡς καὶ θνητὴν αὐτὴν τίθεσθαι.
Καίτοι.ὗς γ’ ἂν ταύτην τὴν ἀμαθίαν τυγχάνοι ἀξια.
θαίνων, τίνος ποτ’ ἂν σπουδαίου πράγματος κριτὴς
γένοιτο ἄξιος; καὶ ταῦτα οὐδ’ Ἀριστοτέλους ται-5ο
την δοκοῦντος ’τὴν ἀμαθίαν ἁμαθαίνεινς χρὴ γὰρ
τάληθῆ λέγειν καὶ μὴ συκοφαντεῖν τὸν ἄνδρα, καίτοι
πλείστους γε τῶν προ αὑτοῦ σεσυκοφαντηκότα.
Ἀλλ’ εἰ μὴ οὐδὲ τὸ συκοφάντην ἀντισυκοφαντεῖν
εὐαγὲς εἶναι δοκεῖ, ἐπεὶ δὲ καὶ νῦν εἰσιν οἳ Πλάτωνι
μᾶλλον τὴν ψῆφον τίθενται, ἡμεῖς τούτοις τε χαρι-
ζόμενοι κάκείνους, εί μὴ σφόδρα φιλονείκως ἔχου-
σιν, ἐπανορθοῦντες, βραχέα περὶ ὧν διαυέρονται τὼ
’ἄνδρε ἐροῦμεν, καὶ δείξομεν τὸν ἄνδρα τάνδρὸς οὐ
μικρὸν λειπόμενον οὐ μακρὰς οὐδ’ ιριστικὰς, ἀλλ’
ὼς οἷόν τε διὰ βραχυτᾶτων ποιούμενοι τὰς ἀποδεί-
5n;-
nos quidem illis hoc instituto nostro gratificari, et alios nisi amore contentionis laboraverint corrigere
conabimur, paucis explicando diflercntiam doctrina: utriusque Platonicae nimirum et Aristotellcrr.
et ostendendo, alteram ab altera non parum dillerre, in qua explicatione non prolixis et conten-
tiosis, sed, ut decet, brevissimis utemur demonstrationibus.
ΚΕΦΛΔ. A'.
Πρῶτον μὲν οὖν τὸν πάντων βασιλέα Θεδν [1λά-
των δημιουργὸν τῆς νοητῆς τε καὶ χωριστῆς πάντη
οὐσίας, καὶ δι’ αὐτῆς τοῦ παντὸς τοῦδε οὐρανοῦ
τίθεται· Ἀριστοτέλης δὲ δημιουργὸν μὲν οὐδενὸς
οὖδαμοῦ αὐτόν φησιν εἶναι, ἀλλὰ μόνου τοῦ οὐρανοῦ
τοῦδε κινητικόν καὶ εί μὲν οἰόμενος εἷναί γε 6η-