PG 161, col. 129
σκάλων καταφεύγειν ἀξίωμα, καὶ⁵ μάλισθ’ ὅτι γινώ-
σκουσί τινας προχείρους ὄντας καὶ κατὰ τῶν διδα-
axilio»: προπετές τι λέγειν καὶ ἄγνωμον, ἀποκρι-
νοῦνται καὶ πρὸς ταύτην ὡς ὲν βριχεῖ τὴν ἐρώτη-
σιν, ὅτι τδ Πνεῦμα τὸ ἆγιυν ὲκ τοῦ [ἰατρὸς καὶ τοῦ
Υίοῦ ἐκπορεύεται, καθά εἰσιν ἓν τι προσωπικῶς
διακεκριμένον, ὥστε τὴν μὲν ἑνότητα μηδένα τρόπον
ἔᾷν ἀρχὰς δύο νοεῖσθαι τοῦ Πνεὺματος τὸν Πατέρα
καὶ τὸν Υῑὺν, ὑπο δὲ τῆς προσωπικῆς διακρίσεως
τὴν σύγχυσιν αὐτῶν ἀνατρέπεσθαι. Καὶ οὕτως ἄχρη-
στος ὴτοῦ ἀνδρὸς ἐρώτησις γίνεται. Οὔτε γάρ καοό Β
εἱσι διακεκριμένοι μόνον, οὕτε καοό εἰσιν ᾑνωμέπιοι
μόνον, ἶνα καὶ τὰς ἀτοπίας ἑκείνας ὲπισυνάψῃ (l).
Τῆς ὲρωτήσεως τοίνυν οὓτως ὲκὸαλλομένης, οὗτεή
εις ἄτοπον ἀπαγωγὴ χώραν ἔχει λοιπὸν αὐτῷ, ἣν
ἐπὶ τῆς ἐρωτήσεως ταύτης ἱδρύει, 050‘ ἡμᾶς δεῖ
πονεῖν τὴν ἀκολουθίαν τῶν ἑκατέρωθεν ἀτοπιῶν
ὲξετάζοντάς τε καὶ ιλέγχοντας. El δέ τι καὶ λέγειν
πρὸς ταῦτα ἐκ περιουσίας ἐχρῆν, καὶ τοῦτο κατα-
φανὲς ἂν ἑκ τῶν εἰς τὰ πρότερον ἐπιχειρήματα
ἁπολογιῶν γένοιτο. Ἦ γὰρ πρὸς τὸ ὄγδοον κα). δέ·
sta-rev λύσις καὶ τῶν ἁκολουθιὼν ἔσται τούτων λυ-
τικὴ καὶ ὲλεγκτικὴ τοῖς ἐκεῖθεν ἐκλέγειν δυνησο-
μένοις, ἔπει τοι γε συντομίας φροντίζουσιν ἡμῖν
καλ ἅμα κόρον λαϐοῦσι τῶν περιττῶν καὶ ἀσυναρ-
. -.-... .- .η
τῄτων τοῦ ἀνδρὸς λόγων περὶ τῶν αὐτῶν πολλάκις
λέγειν οὐκ ἧρεσεν. Ἐμπαίζει δὲ τῇ τῶν Λατίνων
ἀποκρίσει ὡς οὐκ ἀναιρούειῃ τὴν είς ἄτοπον άπα-
χωγὴν, ἀλλά τὸ ἀδύνατον δεικνύσῃ μόνον, ὅτι ὶστὶν
ἀδύνατον, καὶ¹ παρεικάζει ταύτῃ τινά ἀπόκρισιν, ὧν
ὁπόσον τι τὺ διάφορον πόρρωθεν τοῖς λογικῆς καὶ
ὁπωσοῦν γεγευμένοις κατάδηλον. Οἶμαι, ὅτι καὶ.
πολλοῖς ἄλλοις ἐμπαίζει ἀληθεστάτων ῥᾳδίως. Πι-
στευέτω γάρ τις, τὸν Υὶὸν σοφὸν ἦ ἀγαθὸν ἢ ἀληθῆ
Θεὸν εἷναι, καθάπερ καὶ τὸν Πατέρα · ἐρωτάτω δέ
τις αὑτὸν, ὅτου χάριν τοῦτο πιστεύει, καὶ ἀποκρι-
νέσθω. ὅτι διὰ τὺ ἀκούειν, ὅτι πάντα τά τοῦ Πατρδς
καὶ ὁ Υἱὸς ἔχει · ὁ δὲ ἀπαγέτω τοῦτον είς ἄτοπον.
Et διὰ τὸ πάντα τὰ τοῦ [ἰατρὸς τὸν Υἱὸν ἔχειν νο-
μίζεις αὑτὸν καὶ ἀγαθὸν καὶ σοφδν εἶναι, καὶ Πατὴρ
ἐσται · καὶ τοῦτο γάρ ἓν ἐστι τῶν ὑπαρχόντων Πα-
τρί” ἀποκρινεῖται τοίνυν, ὅτι ἦν ἂν καὶ τοῦτο ὁ
Υἱὸς, εἰ μὴ ἀδύνατον ἦν’ ἀδύνατον δὲ διὰ τὺ ἀντι-
κεῖσθαι τοῦτο τῷ τοῦ Υίοῦ λόγῳ καὶ διὰ τὸ έν τοῖς
θείοις ἕνα Υἰδν εἴναι. Καὶ ταύτης ἄρα τῆς ἀπο-
κρίσεως καταφρονήσει, εἴπερ ἐκείνης’ τὴν αὐτὴν
γὰρ έχουσι δύναμιν· ἀλλ’ οὐ χαιρήσει κατηγορῶν1
ἕως ἂν ᾖ τις ἐλέγχειν τὰ τοιαῦτα δυνάμενος.
Filius est. lianc ergo quoque responsionem contemnet, siquidem illam despectui habet : eamdem
enim habet vim. Sed non gaudebit in suis accusationibus, quanditt erit aliquis, qui valeat talia rc-
(utare.
(ι) Aliqua deesse videntur.
ΡΑἰ-ιιυῐι. Gtt. CLXI.
σκουσί τινας προχείρους ὄντας καὶ κατὰ τῶν διδα-
axilio»: προπετές τι λέγειν καὶ ἄγνωμον, ἀποκρι-
νοῦνται καὶ πρὸς ταύτην ὡς ὲν βριχεῖ τὴν ἐρώτη-
σιν, ὅτι τδ Πνεῦμα τὸ ἆγιυν ὲκ τοῦ [ἰατρὸς καὶ τοῦ
Υίοῦ ἐκπορεύεται, καθά εἰσιν ἓν τι προσωπικῶς
διακεκριμένον, ὥστε τὴν μὲν ἑνότητα μηδένα τρόπον
ἔᾷν ἀρχὰς δύο νοεῖσθαι τοῦ Πνεὺματος τὸν Πατέρα
καὶ τὸν Υῑὺν, ὑπο δὲ τῆς προσωπικῆς διακρίσεως
τὴν σύγχυσιν αὐτῶν ἀνατρέπεσθαι. Καὶ οὕτως ἄχρη-
στος ὴτοῦ ἀνδρὸς ἐρώτησις γίνεται. Οὔτε γάρ καοό Β
εἱσι διακεκριμένοι μόνον, οὕτε καοό εἰσιν ᾑνωμέπιοι
μόνον, ἶνα καὶ τὰς ἀτοπίας ἑκείνας ὲπισυνάψῃ (l).
Τῆς ὲρωτήσεως τοίνυν οὓτως ὲκὸαλλομένης, οὗτεή
εις ἄτοπον ἀπαγωγὴ χώραν ἔχει λοιπὸν αὐτῷ, ἣν
ἐπὶ τῆς ἐρωτήσεως ταύτης ἱδρύει, 050‘ ἡμᾶς δεῖ
πονεῖν τὴν ἀκολουθίαν τῶν ἑκατέρωθεν ἀτοπιῶν
ὲξετάζοντάς τε καὶ ιλέγχοντας. El δέ τι καὶ λέγειν
πρὸς ταῦτα ἐκ περιουσίας ἐχρῆν, καὶ τοῦτο κατα-
φανὲς ἂν ἑκ τῶν εἰς τὰ πρότερον ἐπιχειρήματα
ἁπολογιῶν γένοιτο. Ἦ γὰρ πρὸς τὸ ὄγδοον κα). δέ·
sta-rev λύσις καὶ τῶν ἁκολουθιὼν ἔσται τούτων λυ-
τικὴ καὶ ὲλεγκτικὴ τοῖς ἐκεῖθεν ἐκλέγειν δυνησο-
μένοις, ἔπει τοι γε συντομίας φροντίζουσιν ἡμῖν
καλ ἅμα κόρον λαϐοῦσι τῶν περιττῶν καὶ ἀσυναρ-
. -.-... .- .η
τῄτων τοῦ ἀνδρὸς λόγων περὶ τῶν αὐτῶν πολλάκις
λέγειν οὐκ ἧρεσεν. Ἐμπαίζει δὲ τῇ τῶν Λατίνων
ἀποκρίσει ὡς οὐκ ἀναιρούειῃ τὴν είς ἄτοπον άπα-
χωγὴν, ἀλλά τὸ ἀδύνατον δεικνύσῃ μόνον, ὅτι ὶστὶν
ἀδύνατον, καὶ¹ παρεικάζει ταύτῃ τινά ἀπόκρισιν, ὧν
ὁπόσον τι τὺ διάφορον πόρρωθεν τοῖς λογικῆς καὶ
ὁπωσοῦν γεγευμένοις κατάδηλον. Οἶμαι, ὅτι καὶ.
πολλοῖς ἄλλοις ἐμπαίζει ἀληθεστάτων ῥᾳδίως. Πι-
στευέτω γάρ τις, τὸν Υὶὸν σοφὸν ἦ ἀγαθὸν ἢ ἀληθῆ
Θεὸν εἷναι, καθάπερ καὶ τὸν Πατέρα · ἐρωτάτω δέ
τις αὑτὸν, ὅτου χάριν τοῦτο πιστεύει, καὶ ἀποκρι-
νέσθω. ὅτι διὰ τὺ ἀκούειν, ὅτι πάντα τά τοῦ Πατρδς
καὶ ὁ Υἱὸς ἔχει · ὁ δὲ ἀπαγέτω τοῦτον είς ἄτοπον.
Et διὰ τὸ πάντα τὰ τοῦ [ἰατρὸς τὸν Υἱὸν ἔχειν νο-
μίζεις αὑτὸν καὶ ἀγαθὸν καὶ σοφδν εἶναι, καὶ Πατὴρ
ἐσται · καὶ τοῦτο γάρ ἓν ἐστι τῶν ὑπαρχόντων Πα-
τρί” ἀποκρινεῖται τοίνυν, ὅτι ἦν ἂν καὶ τοῦτο ὁ
Υἱὸς, εἰ μὴ ἀδύνατον ἦν’ ἀδύνατον δὲ διὰ τὺ ἀντι-
κεῖσθαι τοῦτο τῷ τοῦ Υίοῦ λόγῳ καὶ διὰ τὸ έν τοῖς
θείοις ἕνα Υἰδν εἴναι. Καὶ ταύτης ἄρα τῆς ἀπο-
κρίσεως καταφρονήσει, εἴπερ ἐκείνης’ τὴν αὐτὴν
γὰρ έχουσι δύναμιν· ἀλλ’ οὐ χαιρήσει κατηγορῶν1
ἕως ἂν ᾖ τις ἐλέγχειν τὰ τοιαῦτα δυνάμενος.
Filius est. lianc ergo quoque responsionem contemnet, siquidem illam despectui habet : eamdem
enim habet vim. Sed non gaudebit in suis accusationibus, quanditt erit aliquis, qui valeat talia rc-
(utare.
(ι) Aliqua deesse videntur.
ΡΑἰ-ιιυῐι. Gtt. CLXI.