PG 161, col. 132
Ἔνθα. μὲν οὖν ξπδυναμεῖ, περὶ δημουργὶας ὁ λόγος,
ὅτε καὶ χωρὶς τοῦ [ἰατρὸς ἐπὶ τοῦ Υῑοῦ (2) τῖθεται.
Πάντα γὰρ, φησὶ, δι’ αὑτοῦ ἐγένετο (ὅ) 'H δὲ τοῦ
“vadum-to; πρόοδος οὖδέ ποτ’ ἄνευ τοῦ Harpe; τίθεται,
morsu Πατρῂ φασι δι’ Υὶοῦ. Δῆλον οὖν ὡς ἕτερόν
τιτὸ δι’ Υἰοῦ, καὶ οὗ τὸ ἐξ ΥΙοῦ σημαίνει. Καίτοι
γε οὐδ’ ἐπὶ τῆς Eum/psthac); ἀλλ’ ἐπὶ τῆς μετι-
δόσεως τοῦτο λέγεται. Λέγει γὰρ ὁ Δαμασκηνὸς
Ἰωάννης, Πνεῦμα Υιοῦ λέγομεν, ἐκ τοῦ Υἰοῦ δὲ
οὑ λέγομεν· δι’ Ποῦ δὲ φανεροῦσθαι καὶ μετα-
δίδσσθαι ἡμῖν ὁμολογοῦμεν (4). Α’ύτη ἠ διαστολὴ
Β
προδήλως ἕτερόν τι τὺ δι’ Υιοῦ παρ’ ὃ βούλονται
Λατῖνοι καθαρῶς ἀποφαίνεται. El δέ ποτε καὶ ἐπὶ
τῆς οὖσιώδους εἴρηται τοῦτο προόδου τοῦ “vstitu-
τος, πάλιν αὐτοὺς τοὺς θεολόγους ἐξηγητὰς ἑαυτῶν
καλέσωμεν. Λέγει γὰρ ἐν τοῖς πρὸς Εὐνόμιον ὁ
θεῖος Γρηγόριος ὁτῆς Νύσσηςο Τὸ Πνεῦμα τὸ
ἅγιον διὰ τοῦ Υιοῦ συνημμένως καταλαμϐάνε-
τιιι, οὐχ ὑστερίζον κατὰ τὴν ὕπαρξιν μετὰ τὸν
Υἰὸν, ὥς ποτε τὸν Μονυγενῆ δίχα τοῦ Πνεῦμα-
τος νοηθῆναι, ἀλλ’ ἐκμὲν τοῦ Θεοῦ τῶν ὅλων
καὶ αὐτὸ τὴν αἰτίαν ἕχον τοῦ εἶναι, ὅθεν καὶ
τὸ μονογενὲς ἐστι φῶς, διὰ δὲ τοῦ ἀληθινοῦ
φωτὸς ἐκλάμψαν (5). Ἓν τούτοις σαφῶς τὸ μὴ
ὑστερίζειν κατὰ τὴν ὓπαρξιν τὸ διὰ τοῦ Υἱοῦ δη-
λοῦν βούλεται, ταυτὸν δὲ εἰπεῖν μετὰ τοῦ Υἰοῦ·
ὅπερ ὲν ἄλλοις διαρρήδην φησί. Δι’ αὑτοῦ ’δὲ καὶ
μετ’ αὐτοῦ, πρίν τι καινὸν καὶ ἀνυπόστατον (6) πα-
ρεμπεσεῖν νόημα, τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐκπορεύε-
ται. Καὶ ὁ Χρυσορῤήμων δὲ ἐξηγούμενος ι τὺ ἀπο-
στολικὸν ἐκεῖνο ῥητόν· Ἵνα γνωρισθῇ νῦν ταῖς dp-
χαῖς καὶ ταῖς ἐξουσίαις διὰ τῆς ἘκκλησΙας ἠ
πολυποίκιλος σοφία τοῦ Θεοῦ (7), τὸ διὰ τῆς
Ἐκκλησῐας ἀντὶ τοῦ μετὰ τῆς Ἐκκλησίας ἐξέ-
λαϐεν ι οὐ γὰρ δὴ ἡ Ἐκκλησὲα. τοὺς ἀγγέλους ἐδί-
δαξεν. Οὕτως οὖν κάνταῦθα τὺ διὰ τοῦ Υιοῦ
ληπτέον· ἔχει γὰρ οὕτως· Ἐπεὶ τδ Πνεῦμα τὸ
ἅγιον ἐκ τοῦ Πατρὶς υὺσιωδῶς ἐκπορεύεσθαι λέξε-
ται, ἴλη. μὴ Υἱὸς ἕτερος νομισοῇ (καὶγὰρ ὁ Πατὴρ
D πρὸς τὸν Υἰὸν ἀποδίδοται), διὰ τοῦτο τὺ δι’ ΥΙοῦ
παρείληπται, τῆς τοῦ Υῐοῦ μετιτείις, ὃ φησιν
(figit-lem apud FamaL, c.1127. (Gr. brth. ι. ll,
(ti) lion. 256, Κενὺν ἀνυπόστατον.
(7) Ephes. ιιι, 10.
διαὶ ,ξιαὶὰμποεσριχτ Spiritus sant-tuaprocedit quidem
ex Patre ineffabili modo secundum έαιὺὶιὶᾶὲιὲὖὸὲἑὲἧ
ςυηῐρδο tempore, quo Filius generatur et m’péi'iiii
telleclunt} suppeditatun vero per _Filiumwvrn‘um‘lo,
tum solum quia reconcilians nobis Patrem Uttigerii:
tus Spiritum descendere fecit, sed quia enini’iflis
cognitionem ipse incarnatus manifestam, δίἔιιιὶ
etiam Patris cognitionem. non subobscure ad
ἵαίη, sled clare Et universo mtmdu cognitam Ietvyer-
ιι gen em.
uigentem.
ὅτε καὶ χωρὶς τοῦ [ἰατρὸς ἐπὶ τοῦ Υῑοῦ (2) τῖθεται.
Πάντα γὰρ, φησὶ, δι’ αὑτοῦ ἐγένετο (ὅ) 'H δὲ τοῦ
“vadum-to; πρόοδος οὖδέ ποτ’ ἄνευ τοῦ Harpe; τίθεται,
morsu Πατρῂ φασι δι’ Υὶοῦ. Δῆλον οὖν ὡς ἕτερόν
τιτὸ δι’ Υἰοῦ, καὶ οὗ τὸ ἐξ ΥΙοῦ σημαίνει. Καίτοι
γε οὐδ’ ἐπὶ τῆς Eum/psthac); ἀλλ’ ἐπὶ τῆς μετι-
δόσεως τοῦτο λέγεται. Λέγει γὰρ ὁ Δαμασκηνὸς
Ἰωάννης, Πνεῦμα Υιοῦ λέγομεν, ἐκ τοῦ Υἰοῦ δὲ
οὑ λέγομεν· δι’ Ποῦ δὲ φανεροῦσθαι καὶ μετα-
δίδσσθαι ἡμῖν ὁμολογοῦμεν (4). Α’ύτη ἠ διαστολὴ
Β
προδήλως ἕτερόν τι τὺ δι’ Υιοῦ παρ’ ὃ βούλονται
Λατῖνοι καθαρῶς ἀποφαίνεται. El δέ ποτε καὶ ἐπὶ
τῆς οὖσιώδους εἴρηται τοῦτο προόδου τοῦ “vstitu-
τος, πάλιν αὐτοὺς τοὺς θεολόγους ἐξηγητὰς ἑαυτῶν
καλέσωμεν. Λέγει γὰρ ἐν τοῖς πρὸς Εὐνόμιον ὁ
θεῖος Γρηγόριος ὁτῆς Νύσσηςο Τὸ Πνεῦμα τὸ
ἅγιον διὰ τοῦ Υιοῦ συνημμένως καταλαμϐάνε-
τιιι, οὐχ ὑστερίζον κατὰ τὴν ὕπαρξιν μετὰ τὸν
Υἰὸν, ὥς ποτε τὸν Μονυγενῆ δίχα τοῦ Πνεῦμα-
τος νοηθῆναι, ἀλλ’ ἐκμὲν τοῦ Θεοῦ τῶν ὅλων
καὶ αὐτὸ τὴν αἰτίαν ἕχον τοῦ εἶναι, ὅθεν καὶ
τὸ μονογενὲς ἐστι φῶς, διὰ δὲ τοῦ ἀληθινοῦ
φωτὸς ἐκλάμψαν (5). Ἓν τούτοις σαφῶς τὸ μὴ
ὑστερίζειν κατὰ τὴν ὓπαρξιν τὸ διὰ τοῦ Υἱοῦ δη-
λοῦν βούλεται, ταυτὸν δὲ εἰπεῖν μετὰ τοῦ Υἰοῦ·
ὅπερ ὲν ἄλλοις διαρρήδην φησί. Δι’ αὑτοῦ ’δὲ καὶ
μετ’ αὐτοῦ, πρίν τι καινὸν καὶ ἀνυπόστατον (6) πα-
ρεμπεσεῖν νόημα, τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐκπορεύε-
ται. Καὶ ὁ Χρυσορῤήμων δὲ ἐξηγούμενος ι τὺ ἀπο-
στολικὸν ἐκεῖνο ῥητόν· Ἵνα γνωρισθῇ νῦν ταῖς dp-
χαῖς καὶ ταῖς ἐξουσίαις διὰ τῆς ἘκκλησΙας ἠ
πολυποίκιλος σοφία τοῦ Θεοῦ (7), τὸ διὰ τῆς
Ἐκκλησῐας ἀντὶ τοῦ μετὰ τῆς Ἐκκλησίας ἐξέ-
λαϐεν ι οὐ γὰρ δὴ ἡ Ἐκκλησὲα. τοὺς ἀγγέλους ἐδί-
δαξεν. Οὕτως οὖν κάνταῦθα τὺ διὰ τοῦ Υιοῦ
ληπτέον· ἔχει γὰρ οὕτως· Ἐπεὶ τδ Πνεῦμα τὸ
ἅγιον ἐκ τοῦ Πατρὶς υὺσιωδῶς ἐκπορεύεσθαι λέξε-
ται, ἴλη. μὴ Υἱὸς ἕτερος νομισοῇ (καὶγὰρ ὁ Πατὴρ
D πρὸς τὸν Υἰὸν ἀποδίδοται), διὰ τοῦτο τὺ δι’ ΥΙοῦ
παρείληπται, τῆς τοῦ Υῐοῦ μετιτείις, ὃ φησιν
(figit-lem apud FamaL, c.1127. (Gr. brth. ι. ll,
(ti) lion. 256, Κενὺν ἀνυπόστατον.
(7) Ephes. ιιι, 10.
διαὶ ,ξιαὶὰμποεσριχτ Spiritus sant-tuaprocedit quidem
ex Patre ineffabili modo secundum έαιὺὶιὶᾶὲιὲὖὸὲἑὲἧ
ςυηῐρδο tempore, quo Filius generatur et m’péi'iiii
telleclunt} suppeditatun vero per _Filiumwvrn‘um‘lo,
tum solum quia reconcilians nobis Patrem Uttigerii:
tus Spiritum descendere fecit, sed quia enini’iflis
cognitionem ipse incarnatus manifestam, δίἔιιιὶ
etiam Patris cognitionem. non subobscure ad
ἵαίη, sled clare Et universo mtmdu cognitam Ietvyer-
ιι gen em.
uigentem.