PG 161, col. 135
nem per in ea: mutamus, ita inquient Latin
Patribus non obtemperantes, ut tu dicis, at ι
interim per in ea: mutas Maximo obtemperans
dum ipse aperte hoc facit, non audes contradicer
quare non babes, quod in nobis dicentibus, (
Filio procedere Spiritum sanctum, vitupcre
quando per Filium id intelligamus, quod neql
Maximus eorum temporum Latinis exprobrat
confidenter asseverantibus ita se sentire et ita d
cere. Si vero praepositionem per rursum in ι
convertimus, nostrum est ca-terum ostendere. ε
hoc faciamus concordantes cum veritate et cu
sancto Maximo nec ne. Ille itaque concedit ε
Filio Spiritum dici, praepositione ea: loco praepos
tionis per accepta; sic enim, ait, nemo Filiu
causam processionis Spiritus sancti faciet. Et ca
sam hic primam causam intelligit, strictim SI
mens ac presse causae nomen, non explicate et la
et in quantum liabet ctiam quamlam significati
nis modificatiouem adjunctam, non secundum ε
,ιζηὶίίοσιὶοηοιη solam; secus enim impossibile {ot
Maximum vera dicere. Nam concedere, per Filiu
’ procedere Spiritum sanctum et rursus n
imirersim Filium esse causam Spiritus, id ejl
forct, qui vel se ipsum ignoraret. Neque eui
uljas viri istius transmutationes Grascorum lingl
cognosoit ac .przetcrea prorsus a ratione alienu
teret, si quis loco pra-positionis per poneret pra
positionem cum. Hoc enim pacto et Filius ess
procedens cum Spiritu vel Spiritus genitus cu
Filio, si quis diceret, Spiritum procedere cu
Filio, ut vir iste statuit. De quibus accuratii
disserui in iis qua: scripsi in hanc quaestione:
Quod vero talem scopum habet Maximus quo
que a- causa ita intellecta excludat Filium, liqu
eo quod nou dixit causam Spiritus, sed causa
processiouis Spiritus sancti. Est enim, inquit, F
lius causa Spiritus utpote per eum prodeuntis
aliter res se habere nequit, sed causa processit
nis Spiritus sancti prorsus non cst. Nam tu
,ειυοὰ per ipsum sanctus procedit Spiritus, ιι
ξηιλοά omnino procedit, utriusque rei causa
isolus Pater, qui etFilii et Spiritus sancti cal
Α . η ν κ γ μνημν . _.__!.._. -.ι’- Ιιῖιν ἷηι-ιιιιι - nun
esl. atque eorum omnium, quae his insunt; quat
obrem et proprie causa dicitur et modo compl
cato ac presso. Si igitur cum ita Maximus re
concipiat, et nos itarLatini dicent, dictum per I"
lium pro dicto ex Filio accipimus, non presse pra
(1) Τῷ deestin Mon._27, 12221 b.; habet Marc. di_ta._Qu:_e habet quoque Allatius, qui in Exerc.
[ἀτη. __ _ _ _ __ _
(Ξ) Mon. 37,_l1:tqttbv. itecte Nam, ut supra.
Fortasse legendum ἐπεισιὼν. η
(5) ΜοηξΞΊ, μεταφέρει. Recte Marc, fi _ >
(-6) Ex Marc. 1. ΗΞ, b. verba hapé—‘eiqnl, atl-
Patribus non obtemperantes, ut tu dicis, at ι
interim per in ea: mutas Maximo obtemperans
dum ipse aperte hoc facit, non audes contradicer
quare non babes, quod in nobis dicentibus, (
Filio procedere Spiritum sanctum, vitupcre
quando per Filium id intelligamus, quod neql
Maximus eorum temporum Latinis exprobrat
confidenter asseverantibus ita se sentire et ita d
cere. Si vero praepositionem per rursum in ι
convertimus, nostrum est ca-terum ostendere. ε
hoc faciamus concordantes cum veritate et cu
sancto Maximo nec ne. Ille itaque concedit ε
Filio Spiritum dici, praepositione ea: loco praepos
tionis per accepta; sic enim, ait, nemo Filiu
causam processionis Spiritus sancti faciet. Et ca
sam hic primam causam intelligit, strictim SI
mens ac presse causae nomen, non explicate et la
et in quantum liabet ctiam quamlam significati
nis modificatiouem adjunctam, non secundum ε
,ιζηὶίίοσιὶοηοιη solam; secus enim impossibile {ot
Maximum vera dicere. Nam concedere, per Filiu
’ procedere Spiritum sanctum et rursus n
imirersim Filium esse causam Spiritus, id ejl
forct, qui vel se ipsum ignoraret. Neque eui
uljas viri istius transmutationes Grascorum lingl
cognosoit ac .przetcrea prorsus a ratione alienu
teret, si quis loco pra-positionis per poneret pra
positionem cum. Hoc enim pacto et Filius ess
procedens cum Spiritu vel Spiritus genitus cu
Filio, si quis diceret, Spiritum procedere cu
Filio, ut vir iste statuit. De quibus accuratii
disserui in iis qua: scripsi in hanc quaestione:
Quod vero talem scopum habet Maximus quo
que a- causa ita intellecta excludat Filium, liqu
eo quod nou dixit causam Spiritus, sed causa
processiouis Spiritus sancti. Est enim, inquit, F
lius causa Spiritus utpote per eum prodeuntis
aliter res se habere nequit, sed causa processit
nis Spiritus sancti prorsus non cst. Nam tu
,ειυοὰ per ipsum sanctus procedit Spiritus, ιι
ξηιλοά omnino procedit, utriusque rei causa
isolus Pater, qui etFilii et Spiritus sancti cal
Α . η ν κ γ μνημν . _.__!.._. -.ι’- Ιιῖιν ἷηι-ιιιιι - nun
esl. atque eorum omnium, quae his insunt; quat
obrem et proprie causa dicitur et modo compl
cato ac presso. Si igitur cum ita Maximus re
concipiat, et nos itarLatini dicent, dictum per I"
lium pro dicto ex Filio accipimus, non presse pra
(1) Τῷ deestin Mon._27, 12221 b.; habet Marc. di_ta._Qu:_e habet quoque Allatius, qui in Exerc.
[ἀτη. __ _ _ _ __ _
(Ξ) Mon. 37,_l1:tqttbv. itecte Nam, ut supra.
Fortasse legendum ἐπεισιὼν. η
(5) ΜοηξΞΊ, μεταφέρει. Recte Marc, fi _ >
(-6) Ex Marc. 1. ΗΞ, b. verba hapé—‘eiqnl, atl-