PG 2, col. 1048
αὐτὸν τοῖς Ισμαηλίταις. Καὶ ἐλθὼν Ῥουὸἡμ ἐλυπή-
θη’ ⁴ἤθελε γὰρ αὐτόν διασῶσαι πρὸς τὸν πατέρα.
Ἐγὼ δὲ ὠργίσθην τῷ Ἰούδᾳ, ὅτι ζῶντα αὐτὸν ἀπέ-
λυσε· καὶ ἐποίησα μῆνας πέντε ὀργιζόμενος αὐτῷ’
καίγε συνεπόδισέ με 6 Θεὸς, καὶ ἐκώλυσεν ἀπ’ ἐμοῦ
δρᾶσιν χειρῶν· ὅτι ἠ χείρ μου ἡ δεξιά ἠμίξηρος ἦν
ἐπὶ ἡμέρας ζ’. Καὶ ἔγνων, τὲκνα, ὅτι περὶ Ἰωσήφ
τοῦτό μοι συνέϐη· καὶ μετανοήσας ἔκλαυσα, καὶ
ηὐξάμην Κυρίῳ, ἵνα ἀποκαταστήσῃ τήν χεῖρά μου,
καὶ ἀπόσχωμαι ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ, καέ φθόνου, καὶ
ἀπὸ πάσης ἀφροσύνης. Ἕγνων γὰρ, ὅτι πονηρὸν
τρᾶγμα ἐνεθυμήθην ἐνώπιον Κυρίου, καὶ Ἰακὼϐ τοῦ
πατρός μου, διὰ Ἰωσῆφ τὸν ἀδελφόν μου, φθονήσας
αὐτῷ.
Γ’. ‹‹ Καί νῦν, τὲκνα, φυλάξασθε ἀπὸ τῶν πνευμά-
των τῆς πλάνης καὶ τοῦ φθόνου. Καὶ γὰρ 6 φθόνος
κυριεῦει πάσης τῆς διανοίας τοῦ ἀνθρώπου, καὶ οὐκ
ἀφίησιν αὐτὸν 061:3 φαγεῖν, οὔτε πιεῖν, οὔτε ποιῆσαί
τι ἀγαθόν· ἀλλὰ πάντοτε ὑποϐάλλει ἀνελεῖν τὸν φθοο
νοόμενονο καὶ ὁ μὲν φθονοῦμενος πάντοτε ἀνθεῖ, ὁ δὲ
φθονῶν μαραίνεται. Δύο ἔτη ἡμερῶν ἐν φόϐῳ Κυρίου
ἔκάκωσα τὴν ψυχήν μου ἐν νηστεία καὶ ἔγνων ὅτι ἡ
λύσις τοῦ φθόνου διὰ φόϐου Θεοῦ γίνεται. Ἐάν τις
ἐπὶ Κύριον καταφεύγῃ, ἀποτρέχει τὸ πονηρὸν πνεῦ-
μα ἀπ’ αὐτοῦ, καὶ γίνεται ἡ διάνοια κοῦφηθ καὶ
λοιπὸν συμπαθεῖ τῷ φθονουμένῳ, καὶ οὐ κατακριθῶ-
σκει τῶν ἀγαπώντων (85) αὐτὸν, καὶ οὕτως rufis-:1:
(ἶ τοῦ φθόνου.
Δ’. ιι Καὶ ἦν ἐρωτῶν 6 πατὴρ περὶ ἐμοῦ, ὅτι ἑώρα
με σκυθρωπὸν, καὶ ἔλεγονο ‹‹ Τὰ ἤπατά μου κακοῦμαι
ἰγώ. υ Ἐπὲνθουν γὰρ παρὰ πάντας, δτι ἐγὼ ἤ μην αἴ-
τιος τῆς πράσεως Ἰωσήφ. Καὶ ὅτε κατέϐημεν εἰς
Αἴγυπτον, καὶ ἕδησὲ με ὡς κατάσκοπον, ἔγνων δτι
δικαίως πάσχω, καὶ οὐκ ἐλυπούμην. Ἰωσὴφ δὲ ἦν
ἀνὴρ ἀγαθὸς, καί ἔχων πνεῦμα Θεοῦ ἐν αὐτῷ, εὕ-
σπλαγχνος καὶ ἐλεήμων, οὐκ ἐμνησικάκησε μοι, ἀλλὰ
καὶ ἠγάπησὲ με, ὡς τοὺς ἄλλους ἀδελφούς. Φυλάξασθε
οὖν, τὲκνα μου, ἀπὸ παντὸς ζήλου καί φθόνου, καῖ
πορεύεσθε ἐν ἁπλότητι ψυχῆς, καί ἐν ἀγαθῇ καρδία,
ἐννοοῦντες τὸν πατράδελφον ὑμῶν (86), ’ἶνα δώῃ καὶ
ὑμῖν 6 Θεὸς χάριν, καὶ δόξαν, καὶ εὐλογίαν ἐπὶ τὶς
κεφαλὰς ὑμῶν, καθὼς εἷ’δετε ἐν αὐτῷ. Πάσας τὰς imi.
ρας οὐκ ὠνείδισεν ἡμᾶς περὶ τοῦ λόγου τούτου, ἀλλὰ
ἠγάπησεν ἡμᾶς ὡς τὴν ψυχὴν αὑτοῦ, καὶ ὑπὲρ τοὺς
υἱοὺς αὐτοῦ ἐδόξασεν ἡμᾶς, καὶ πλοῦτον⁴ καὶ κτήνη,
καὶ καρποὺς ἐχαρίσατο πᾶσιν ἡμῖν. Καὶ ὑμεῖς οὖν,
τέκνα μου ἀγαπητὰ, ἀγαπήσατε ἕκαστος τὸν ἄδελφότ
αὐτοῦ ἐν ἀγαθῇ καρδίᾳ, καὶ ἀποστήσατε ἀφ’ ὑμῶν
τὸ πνεῦμα τοῦ φθόνου, ὅτι ἀγριοῖ τοῦτο τὴν ψυχῆν,
καὶ φθείρει τὸ σῶμα, ὀργὴν καὶ πόλεμον παρέχει τὸ
διαὸούλιον (87), καί εἷς α’ίματα παροξύνει, καὶ :3;
ἔκστασιν ἄγει τὴν διάνοιαν, καὶ οὐκ ἐᾷ τήν crium
omissa sunt in ms. cod. Oxon. In.
(87) T6 διαϐούλιον. Τῷ διαοουλίῳ. In.
θη’ ⁴ἤθελε γὰρ αὐτόν διασῶσαι πρὸς τὸν πατέρα.
Ἐγὼ δὲ ὠργίσθην τῷ Ἰούδᾳ, ὅτι ζῶντα αὐτὸν ἀπέ-
λυσε· καὶ ἐποίησα μῆνας πέντε ὀργιζόμενος αὐτῷ’
καίγε συνεπόδισέ με 6 Θεὸς, καὶ ἐκώλυσεν ἀπ’ ἐμοῦ
δρᾶσιν χειρῶν· ὅτι ἠ χείρ μου ἡ δεξιά ἠμίξηρος ἦν
ἐπὶ ἡμέρας ζ’. Καὶ ἔγνων, τὲκνα, ὅτι περὶ Ἰωσήφ
τοῦτό μοι συνέϐη· καὶ μετανοήσας ἔκλαυσα, καὶ
ηὐξάμην Κυρίῳ, ἵνα ἀποκαταστήσῃ τήν χεῖρά μου,
καὶ ἀπόσχωμαι ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ, καέ φθόνου, καὶ
ἀπὸ πάσης ἀφροσύνης. Ἕγνων γὰρ, ὅτι πονηρὸν
τρᾶγμα ἐνεθυμήθην ἐνώπιον Κυρίου, καὶ Ἰακὼϐ τοῦ
πατρός μου, διὰ Ἰωσῆφ τὸν ἀδελφόν μου, φθονήσας
αὐτῷ.
Γ’. ‹‹ Καί νῦν, τὲκνα, φυλάξασθε ἀπὸ τῶν πνευμά-
των τῆς πλάνης καὶ τοῦ φθόνου. Καὶ γὰρ 6 φθόνος
κυριεῦει πάσης τῆς διανοίας τοῦ ἀνθρώπου, καὶ οὐκ
ἀφίησιν αὐτὸν 061:3 φαγεῖν, οὔτε πιεῖν, οὔτε ποιῆσαί
τι ἀγαθόν· ἀλλὰ πάντοτε ὑποϐάλλει ἀνελεῖν τὸν φθοο
νοόμενονο καὶ ὁ μὲν φθονοῦμενος πάντοτε ἀνθεῖ, ὁ δὲ
φθονῶν μαραίνεται. Δύο ἔτη ἡμερῶν ἐν φόϐῳ Κυρίου
ἔκάκωσα τὴν ψυχήν μου ἐν νηστεία καὶ ἔγνων ὅτι ἡ
λύσις τοῦ φθόνου διὰ φόϐου Θεοῦ γίνεται. Ἐάν τις
ἐπὶ Κύριον καταφεύγῃ, ἀποτρέχει τὸ πονηρὸν πνεῦ-
μα ἀπ’ αὐτοῦ, καὶ γίνεται ἡ διάνοια κοῦφηθ καὶ
λοιπὸν συμπαθεῖ τῷ φθονουμένῳ, καὶ οὐ κατακριθῶ-
σκει τῶν ἀγαπώντων (85) αὐτὸν, καὶ οὕτως rufis-:1:
(ἶ τοῦ φθόνου.
Δ’. ιι Καὶ ἦν ἐρωτῶν 6 πατὴρ περὶ ἐμοῦ, ὅτι ἑώρα
με σκυθρωπὸν, καὶ ἔλεγονο ‹‹ Τὰ ἤπατά μου κακοῦμαι
ἰγώ. υ Ἐπὲνθουν γὰρ παρὰ πάντας, δτι ἐγὼ ἤ μην αἴ-
τιος τῆς πράσεως Ἰωσήφ. Καὶ ὅτε κατέϐημεν εἰς
Αἴγυπτον, καὶ ἕδησὲ με ὡς κατάσκοπον, ἔγνων δτι
δικαίως πάσχω, καὶ οὐκ ἐλυπούμην. Ἰωσὴφ δὲ ἦν
ἀνὴρ ἀγαθὸς, καί ἔχων πνεῦμα Θεοῦ ἐν αὐτῷ, εὕ-
σπλαγχνος καὶ ἐλεήμων, οὐκ ἐμνησικάκησε μοι, ἀλλὰ
καὶ ἠγάπησὲ με, ὡς τοὺς ἄλλους ἀδελφούς. Φυλάξασθε
οὖν, τὲκνα μου, ἀπὸ παντὸς ζήλου καί φθόνου, καῖ
πορεύεσθε ἐν ἁπλότητι ψυχῆς, καί ἐν ἀγαθῇ καρδία,
ἐννοοῦντες τὸν πατράδελφον ὑμῶν (86), ’ἶνα δώῃ καὶ
ὑμῖν 6 Θεὸς χάριν, καὶ δόξαν, καὶ εὐλογίαν ἐπὶ τὶς
κεφαλὰς ὑμῶν, καθὼς εἷ’δετε ἐν αὐτῷ. Πάσας τὰς imi.
ρας οὐκ ὠνείδισεν ἡμᾶς περὶ τοῦ λόγου τούτου, ἀλλὰ
ἠγάπησεν ἡμᾶς ὡς τὴν ψυχὴν αὑτοῦ, καὶ ὑπὲρ τοὺς
υἱοὺς αὐτοῦ ἐδόξασεν ἡμᾶς, καὶ πλοῦτον⁴ καὶ κτήνη,
καὶ καρποὺς ἐχαρίσατο πᾶσιν ἡμῖν. Καὶ ὑμεῖς οὖν,
τέκνα μου ἀγαπητὰ, ἀγαπήσατε ἕκαστος τὸν ἄδελφότ
αὐτοῦ ἐν ἀγαθῇ καρδίᾳ, καὶ ἀποστήσατε ἀφ’ ὑμῶν
τὸ πνεῦμα τοῦ φθόνου, ὅτι ἀγριοῖ τοῦτο τὴν ψυχῆν,
καὶ φθείρει τὸ σῶμα, ὀργὴν καὶ πόλεμον παρέχει τὸ
διαὸούλιον (87), καί εἷς α’ίματα παροξύνει, καὶ :3;
ἔκστασιν ἄγει τὴν διάνοιαν, καὶ οὐκ ἐᾷ τήν crium
omissa sunt in ms. cod. Oxon. In.
(87) T6 διαϐούλιον. Τῷ διαοουλίῳ. In.