PG 2, col. 1057
τοῦτο’ καίγε ἐμαλακίσθη έν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ. Ἀλλ⁶
ἐγὼ εἶδον, ὅτι ἀπόφασις Θεοῦ ἦν εἷς κακὰ ἐπὶ Σί-
κημα’ διότι ⁴ἤθελον εἷς τὴν Σάῤῥαν ποιῆσαι, ὃν τρό-
πον ἐποίησαν Δίθαν τὴν ἀδελφὴν ἡμῶν· καὶ Κύ-
ριος ἐκώλυσεν αὐτούς. Καὶ οὕτως ἐδίωξαν Ἀϐραὰμ
τὸν πατέρα ἡμῶν, ξένον ὄντα, καὶ κατεπάτησαε
(17)τά ποίμνια ὠγκωμένα ὄντα ἐπ’ αὐτόν’ καὶ Ἰε-
ϐλαὶ, τὸν οῒκογενῆ αὐτοῦ, σφόδρα αἰκίσαντο. Καίγι
οὕτως ἐποίουν πάντας τοὺς ξένους (18), ἐν δυναστείς
ἁρπάζοντες τὰς γυναῖκας αὐτῶν, καί ξενηλατοῦνσει
αύτούς.”Εφθασε δὲ ἡ ὀργὴ Κυρίου ἐπ’ αὐτοὺς εἷς τέλος
Ζ. (ι Καὶ εἶπον τῷ πατρί· ιιΜή ὀργίζου, κύριε,
ὅτι ἐν σοὶ ἐξουδενώσει Κύριος τοὺς Χαναναίους, καῖ
δώσει τήν γῆν αὐτῶν σοι, καὶ σπέρματί σου μετέ
σὲ.Ἔσται γὰρ ἀπὸ σήμερον Σικήμ λεγομένη πόλις
ἀσυνέτων· ὅτι ὡσεί τις χλευάσει μωρὸν, οὕτως ἐχλευά-
σαμεν αὐτούς· ὅτι καίγε ἀφροσύνην ἔπραξαν έν Ἰσραὴλ,
μιᾶναι (19) τήν ἀδελφήν ἡμῶν. Καὶ λαϐόντες ἐκεῖθεν
τὴν ἀδελφὴν ἡμῶν,ἀπάροντες (20) ἤλθομεν εἷς Βεθήλ.
H'. ι Κάκεῖ πάλιν εἶδον πρᾶγμα, ὥσπερ τὸ πρότε-
ρον, μετὰ τὸ ποιῆσαι ἡμέρας ο¹ (21). Καὶ εἶδον έπτᾶ
ἀνθρώπους ἐν ἐσθῆτι λευκῇ, λέγοντάς μοι* ‹‹ ’Δναστάς
ἔνδυσαι τὴν στολὴν τῆς ἱερατείας, καὶ τὸν στέφανον
τῆς δικαιοσύνης, καὶ τὸ λόγιον τῆς συνέσεως, καὶ τὸν
ποδήρη τῆς ἀληθείας, καὶ τὸ πέταλον τῆς πίστεως,
καὶ τὴν μίτραν τοῦ σημείου, καὶ τὸ ἐφοὺδ τῆς προφη-
τείας. »Καὶ εἷς ἕκαστος αὐτῶν ἕκαστον βαστάζοντες,
ἐπέθηκαν μοι, καὶ εἶπον⁸ Ἀπὸ τοῦ νῦν γίνου εἷς ἰε-
ρέα ίίυρίόυ, σὺ καὶ σπέρμα σου ἕως αἰῶνος. Καὶ 6
πρῶτος (22) ⁴ἤλειψέ με ἐλαίῳ ἁγίῳ, καὶ ἔδωκέ μοι ῥά-
ϐδον κρίσεως. Ὀ δεύτερος ἔΛουσέ με ὕδατι καθαρῷ,
καὶ ἐψώμισε ἄρτον (23) ml οἶνον, Ἅγια ἁγίων (24),
καί περιέθηκέ μοι στολὴν ἁγίαν καὶ ἔνδοξον. Ὃ τρί-
τος βυσσίνην με περιέϐαλεν, ὁμοίαν ἐφούδ. Ὀ τέ-
ταρτος ζώνην μοι περιέθηκεν, ὁμοίαν πορφύρα,’0
πέμπτος κλάδον μοι ἐλαίας ἔδωκε πιότητος. Ὀ ἕκτος
στέφανόν μοι τῇ κεφαλῇ περιέθηκεν. Ὀ ἕϐδομος διά-
δημα τῇ κεφαλῇ μοι ἱερατείας περιέθηκε, καὶ ἐπλή-
ρωσε τὰς χεῖράς μου θυμιάματος, ὥστε ἱερατεύειν
με Κυρίῳ. Εἶπαν δὲ πρός με· ‹‹ Λευῒ εἰς τρεῖς ἀρχὰς
διαιρεθήσεται τὸ σπέρμα σου, εἷς σημεῖον δόξης Κυ-
ρίου ἐπερχομένου* καί 6 πιστεύσας (25) πρῶτος κλῆ-
ρος ἔσται, καὶ μέγας ὑπὲρ αὐτὸν οὐ γενήσεται. Ὁ
δεύτερος ἔςται ἐν ἱερωσύνῃ. '0 τρίτος, ἐπικληθήσεται
Κατεπάτησαν. Κατεπόνησανκηὶφηίἰις labori-
bus defatigarunt, sive confecerunthAB.
Πάντας τοὺς ξένους. -Ηᾶσι τοῖς ξένοις. ID.
(19) Μιᾶναι. Μιαναντες Δίναν. ID.
(2Q) ἈπςιὶροντΔεςς.Δ Ἐπάραντες, ms. Oxon. Sed le-
gendum puto a‘wra'zpav'teé. ID.
21) Ἡμέρας. Inserta: sunt dua; voces ἡμᾶς ἐκεῖ. ID.
Ὁ πρῶτος. Ἔτι additum Id.
(23) Ἄρτον. Με. In.
(24) ⁰Αγια ἁγίων. Minus plaeent quas in hunc
locum ad'notat'Grabius ; ea_enim in alienum sen-
sum detorta videntur.“ ’Ἅγια τῶν ᾁγίων occur-
runt passim in sacris litteris,in primis vero Levit.
respondentque iis principue, qua sponte oblata
ἐγὼ εἶδον, ὅτι ἀπόφασις Θεοῦ ἦν εἷς κακὰ ἐπὶ Σί-
κημα’ διότι ⁴ἤθελον εἷς τὴν Σάῤῥαν ποιῆσαι, ὃν τρό-
πον ἐποίησαν Δίθαν τὴν ἀδελφὴν ἡμῶν· καὶ Κύ-
ριος ἐκώλυσεν αὐτούς. Καὶ οὕτως ἐδίωξαν Ἀϐραὰμ
τὸν πατέρα ἡμῶν, ξένον ὄντα, καὶ κατεπάτησαε
(17)τά ποίμνια ὠγκωμένα ὄντα ἐπ’ αὐτόν’ καὶ Ἰε-
ϐλαὶ, τὸν οῒκογενῆ αὐτοῦ, σφόδρα αἰκίσαντο. Καίγι
οὕτως ἐποίουν πάντας τοὺς ξένους (18), ἐν δυναστείς
ἁρπάζοντες τὰς γυναῖκας αὐτῶν, καί ξενηλατοῦνσει
αύτούς.”Εφθασε δὲ ἡ ὀργὴ Κυρίου ἐπ’ αὐτοὺς εἷς τέλος
Ζ. (ι Καὶ εἶπον τῷ πατρί· ιιΜή ὀργίζου, κύριε,
ὅτι ἐν σοὶ ἐξουδενώσει Κύριος τοὺς Χαναναίους, καῖ
δώσει τήν γῆν αὐτῶν σοι, καὶ σπέρματί σου μετέ
σὲ.Ἔσται γὰρ ἀπὸ σήμερον Σικήμ λεγομένη πόλις
ἀσυνέτων· ὅτι ὡσεί τις χλευάσει μωρὸν, οὕτως ἐχλευά-
σαμεν αὐτούς· ὅτι καίγε ἀφροσύνην ἔπραξαν έν Ἰσραὴλ,
μιᾶναι (19) τήν ἀδελφήν ἡμῶν. Καὶ λαϐόντες ἐκεῖθεν
τὴν ἀδελφὴν ἡμῶν,ἀπάροντες (20) ἤλθομεν εἷς Βεθήλ.
H'. ι Κάκεῖ πάλιν εἶδον πρᾶγμα, ὥσπερ τὸ πρότε-
ρον, μετὰ τὸ ποιῆσαι ἡμέρας ο¹ (21). Καὶ εἶδον έπτᾶ
ἀνθρώπους ἐν ἐσθῆτι λευκῇ, λέγοντάς μοι* ‹‹ ’Δναστάς
ἔνδυσαι τὴν στολὴν τῆς ἱερατείας, καὶ τὸν στέφανον
τῆς δικαιοσύνης, καὶ τὸ λόγιον τῆς συνέσεως, καὶ τὸν
ποδήρη τῆς ἀληθείας, καὶ τὸ πέταλον τῆς πίστεως,
καὶ τὴν μίτραν τοῦ σημείου, καὶ τὸ ἐφοὺδ τῆς προφη-
τείας. »Καὶ εἷς ἕκαστος αὐτῶν ἕκαστον βαστάζοντες,
ἐπέθηκαν μοι, καὶ εἶπον⁸ Ἀπὸ τοῦ νῦν γίνου εἷς ἰε-
ρέα ίίυρίόυ, σὺ καὶ σπέρμα σου ἕως αἰῶνος. Καὶ 6
πρῶτος (22) ⁴ἤλειψέ με ἐλαίῳ ἁγίῳ, καὶ ἔδωκέ μοι ῥά-
ϐδον κρίσεως. Ὀ δεύτερος ἔΛουσέ με ὕδατι καθαρῷ,
καὶ ἐψώμισε ἄρτον (23) ml οἶνον, Ἅγια ἁγίων (24),
καί περιέθηκέ μοι στολὴν ἁγίαν καὶ ἔνδοξον. Ὃ τρί-
τος βυσσίνην με περιέϐαλεν, ὁμοίαν ἐφούδ. Ὀ τέ-
ταρτος ζώνην μοι περιέθηκεν, ὁμοίαν πορφύρα,’0
πέμπτος κλάδον μοι ἐλαίας ἔδωκε πιότητος. Ὀ ἕκτος
στέφανόν μοι τῇ κεφαλῇ περιέθηκεν. Ὀ ἕϐδομος διά-
δημα τῇ κεφαλῇ μοι ἱερατείας περιέθηκε, καὶ ἐπλή-
ρωσε τὰς χεῖράς μου θυμιάματος, ὥστε ἱερατεύειν
με Κυρίῳ. Εἶπαν δὲ πρός με· ‹‹ Λευῒ εἰς τρεῖς ἀρχὰς
διαιρεθήσεται τὸ σπέρμα σου, εἷς σημεῖον δόξης Κυ-
ρίου ἐπερχομένου* καί 6 πιστεύσας (25) πρῶτος κλῆ-
ρος ἔσται, καὶ μέγας ὑπὲρ αὐτὸν οὐ γενήσεται. Ὁ
δεύτερος ἔςται ἐν ἱερωσύνῃ. '0 τρίτος, ἐπικληθήσεται
Κατεπάτησαν. Κατεπόνησανκηὶφηίἰις labori-
bus defatigarunt, sive confecerunthAB.
Πάντας τοὺς ξένους. -Ηᾶσι τοῖς ξένοις. ID.
(19) Μιᾶναι. Μιαναντες Δίναν. ID.
(2Q) ἈπςιὶροντΔεςς.Δ Ἐπάραντες, ms. Oxon. Sed le-
gendum puto a‘wra'zpav'teé. ID.
21) Ἡμέρας. Inserta: sunt dua; voces ἡμᾶς ἐκεῖ. ID.
Ὁ πρῶτος. Ἔτι additum Id.
(23) Ἄρτον. Με. In.
(24) ⁰Αγια ἁγίων. Minus plaeent quas in hunc
locum ad'notat'Grabius ; ea_enim in alienum sen-
sum detorta videntur.“ ’Ἅγια τῶν ᾁγίων occur-
runt passim in sacris litteris,in primis vero Levit.
respondentque iis principue, qua sponte oblata