PG 2, col. 444
κακῶς.’Έτι τε ὁμοίως ἡ όργὴ ἐν ἡμῖν ἐξάπτεσθαι etim
ἔχειν εἴληφε παρά Θεοῦ, ’ίνα πρὸσ ἄμυναν ἁμάρτημά-
των ὑπ’ αὐτῆς ἓλκώμεθα. Ιίλήν ἀμέτρῳ αὑτῇ τις χρη-
σάμενος ἀδικεῖ, κατ’ ἀξίαν δὲ χρώμενος τὸ δίκαιον
ἐ λ ς ν \ \ I κ \ η \
κτε ει. Αλλα και λυπης ἐσμεν δεκτικοι, ινα το συμ-
παθητικὸν ἔχωμεν ἐπί τε θανάτῳ οἰκείων, γυναικὸς ἢ
τέκνων ἦ ἀδελφῶν ἢ γονὲων ἢ φίλων ἢ ἄλλων τινῶν.
Ἐπείπερ, εἰ τὸ συμπάσχειν οὐκ εἶ’χομεν, ἀπάνθρω-
ποι ἃν εἶμεν τί. Ὀμῶς καὶ τὰ ἄλλα πάντα οἰκείως
εὑρεθήσεται ἔχοντα, ἐάν γε δι’ ὃ ἔλεγον ⁷³ lim]-
νοηθῇο
XXII. Kui ὁ Σίμων· Διά τί δὲ καὶ ἄωροι τελευτῶ-
σιν, xui περιοδικαὶ νόσοι γίνονται, ἔτι μὴν καὶ δαί-
μονες καὶ μανίαι καὶ πάθη παντοδαπά κολάζειν με·
γάλως δυνάμενα ὑπάρχει; Καὶ ὁ Πέτρος· Ὅτι οἱ ἄν·
θρωποι τὰ πάντα αὐτῶν τῇ ἡδονῇ χαριζόμενοι ἀπα-
ρατηρήτως κοινωνοῦσιν καὶ οὕτως ἡ τῶν σπερμάτων
καταϐολὴ ἀκαίρως ἐπιδοθεῖσα φυσικῶς τὰ μυρία ὲκ-
φύει κακά. Ἐχρῆν δὲ αὐτοὺς λογίζεσθαι, δτι, ὡς τοῦ
φυτεῦσαι καὶ σπεῖραι καιρὸς ἐπιτήδειος ὥρισται,
οὑτω καὶ τοῦ κοινωνῆσαι ἐπιτηρήσιμοι ἡμέραι προσ-
ῳκείωνται. 3θ2 Ἔνθεν γοῦν τις ἐκ τῆς Μωῦσὲως
παραδόσεως μεμαθηκὼς, αῗτιώμενος τὸν λαὸν ἐπὶ
ἁμαρτίας, υἱοὺς νεομηνιῶν τῶν κατά σελήνην καὶ σαϐ-
ϐάτων ἀπεκάλει. Ἀλλά καὶ κατ’ ἀρχὰς τοῦ κόσμου
oi ἄνθρωποι πολυετεῖς τε ἦσαν καὶ ἄνοσοι. Ὁπότε δὲ
ἀμελήσαντες τήν παρατήρησιν ἀπέλιπον, ἔκτοτε κατὰ
διαδοχὴν υἱοὶ ἀγνοίας αἶ’τίᾳ [ὥς] μὴ δεῖν κοινωνοῦντες
ὑπὸ μυρία πάθη τὰ ἑαυτῶν τιθέασι τέκνα. Ὅθεν καὶ
[Διδάσκ]αλος ἡμῶν περὶ τοῦ ἐκ γενετῆς πηροῦ καὶ
ἀναϐλέψαντος παρ’ αὑτοῦ ἐξετά[ζων ἐρωτήσασιν],
εἰ ’⁷³ οὗτος ἥμαρτεν ἢ oi γονεῖς αὑτοῦ, ’ἶνα τυφλὸς
γεννηθῇ, ἀπεκρίνατο· οὔτε οὗτός τι ἥμαρτεν, οὗτε
οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἀλλ’ἵνα δι’ αὑτοῦ φανερωθῇ ἡ δύναμις
’τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγνοίας ξ’ωμὲνη τὰ ἁμαρτήματα. Καὶ
ἀληθῶς ἀγνοίας αἰτίᾳ τὰ τοιαῦτα γίνεται, ἤτοι τῷ
μὴ εἰδέναι πότε δεῖ κοινωνεῖν τῇ γαμετῇ, εἶ καθαρὰ
ἐξ ἀφέδρου τυγχάνει. Πλήν ἃ προείρηκας πάθη ἐξ
ἀγνοίας· ἐστέν, οὐ μέντοι ἐκ πονηροῦ εἴργασμὲνου.
Προσὲτι δὲ δὸς τὸν μὴ ἁμαρτάνοντα καὶ λάϐε τὸν μὴ
πάσχοντα, καὶ πρὸς τὸ μὴ πάσχειν καὶ ἄλλους αὐτὸν
θεραπεῦσαι δυναμένους εὑρήσεις ’τδι Αὐτίκα γοῦν
Μωϋσῆς διὰ εὐσέϐειαν ἀπαθὴς τὸν πάντατῆς ζωῆς
διετέλεσε χρόνον, καὶ τοὺς Αἰγυπτίους δι’ ἁμαρτίας
πάσχοντας εὐχαῖς tam.
XXIII. Καὶ ὁ Σίμων’ Ἔστω μὶν ταῦτα οὕτως ἔχειν.
Οὑ δοκεῖ σοι ἀδικωτάτη ἡ ἑν ἀνθρώποις ἀνωμαλίας
Ὃς μὲν γὰρ πένεται, ὃς δὶ πλουτεῖ, 89. xui ὃς
μὲν νοσεῖ, καὶ [ὃς δὲ] ὑγιαίνει, καὶ ὁμῶς τοιαῦτά
τινα μυρία ἐν τῷ ἀνθρωπίνῳ βίῳ. Καὶ ὑ Πέτρος·
νΑΒυΕ LECTIONES.
ἔχειν εἴληφε παρά Θεοῦ, ’ίνα πρὸσ ἄμυναν ἁμάρτημά-
των ὑπ’ αὐτῆς ἓλκώμεθα. Ιίλήν ἀμέτρῳ αὑτῇ τις χρη-
σάμενος ἀδικεῖ, κατ’ ἀξίαν δὲ χρώμενος τὸ δίκαιον
ἐ λ ς ν \ \ I κ \ η \
κτε ει. Αλλα και λυπης ἐσμεν δεκτικοι, ινα το συμ-
παθητικὸν ἔχωμεν ἐπί τε θανάτῳ οἰκείων, γυναικὸς ἢ
τέκνων ἦ ἀδελφῶν ἢ γονὲων ἢ φίλων ἢ ἄλλων τινῶν.
Ἐπείπερ, εἰ τὸ συμπάσχειν οὐκ εἶ’χομεν, ἀπάνθρω-
ποι ἃν εἶμεν τί. Ὀμῶς καὶ τὰ ἄλλα πάντα οἰκείως
εὑρεθήσεται ἔχοντα, ἐάν γε δι’ ὃ ἔλεγον ⁷³ lim]-
νοηθῇο
XXII. Kui ὁ Σίμων· Διά τί δὲ καὶ ἄωροι τελευτῶ-
σιν, xui περιοδικαὶ νόσοι γίνονται, ἔτι μὴν καὶ δαί-
μονες καὶ μανίαι καὶ πάθη παντοδαπά κολάζειν με·
γάλως δυνάμενα ὑπάρχει; Καὶ ὁ Πέτρος· Ὅτι οἱ ἄν·
θρωποι τὰ πάντα αὐτῶν τῇ ἡδονῇ χαριζόμενοι ἀπα-
ρατηρήτως κοινωνοῦσιν καὶ οὕτως ἡ τῶν σπερμάτων
καταϐολὴ ἀκαίρως ἐπιδοθεῖσα φυσικῶς τὰ μυρία ὲκ-
φύει κακά. Ἐχρῆν δὲ αὐτοὺς λογίζεσθαι, δτι, ὡς τοῦ
φυτεῦσαι καὶ σπεῖραι καιρὸς ἐπιτήδειος ὥρισται,
οὑτω καὶ τοῦ κοινωνῆσαι ἐπιτηρήσιμοι ἡμέραι προσ-
ῳκείωνται. 3θ2 Ἔνθεν γοῦν τις ἐκ τῆς Μωῦσὲως
παραδόσεως μεμαθηκὼς, αῗτιώμενος τὸν λαὸν ἐπὶ
ἁμαρτίας, υἱοὺς νεομηνιῶν τῶν κατά σελήνην καὶ σαϐ-
ϐάτων ἀπεκάλει. Ἀλλά καὶ κατ’ ἀρχὰς τοῦ κόσμου
oi ἄνθρωποι πολυετεῖς τε ἦσαν καὶ ἄνοσοι. Ὁπότε δὲ
ἀμελήσαντες τήν παρατήρησιν ἀπέλιπον, ἔκτοτε κατὰ
διαδοχὴν υἱοὶ ἀγνοίας αἶ’τίᾳ [ὥς] μὴ δεῖν κοινωνοῦντες
ὑπὸ μυρία πάθη τὰ ἑαυτῶν τιθέασι τέκνα. Ὅθεν καὶ
[Διδάσκ]αλος ἡμῶν περὶ τοῦ ἐκ γενετῆς πηροῦ καὶ
ἀναϐλέψαντος παρ’ αὑτοῦ ἐξετά[ζων ἐρωτήσασιν],
εἰ ’⁷³ οὗτος ἥμαρτεν ἢ oi γονεῖς αὑτοῦ, ’ἶνα τυφλὸς
γεννηθῇ, ἀπεκρίνατο· οὔτε οὗτός τι ἥμαρτεν, οὗτε
οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἀλλ’ἵνα δι’ αὑτοῦ φανερωθῇ ἡ δύναμις
’τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγνοίας ξ’ωμὲνη τὰ ἁμαρτήματα. Καὶ
ἀληθῶς ἀγνοίας αἰτίᾳ τὰ τοιαῦτα γίνεται, ἤτοι τῷ
μὴ εἰδέναι πότε δεῖ κοινωνεῖν τῇ γαμετῇ, εἶ καθαρὰ
ἐξ ἀφέδρου τυγχάνει. Πλήν ἃ προείρηκας πάθη ἐξ
ἀγνοίας· ἐστέν, οὐ μέντοι ἐκ πονηροῦ εἴργασμὲνου.
Προσὲτι δὲ δὸς τὸν μὴ ἁμαρτάνοντα καὶ λάϐε τὸν μὴ
πάσχοντα, καὶ πρὸς τὸ μὴ πάσχειν καὶ ἄλλους αὐτὸν
θεραπεῦσαι δυναμένους εὑρήσεις ’τδι Αὐτίκα γοῦν
Μωϋσῆς διὰ εὐσέϐειαν ἀπαθὴς τὸν πάντατῆς ζωῆς
διετέλεσε χρόνον, καὶ τοὺς Αἰγυπτίους δι’ ἁμαρτίας
πάσχοντας εὐχαῖς tam.
XXIII. Καὶ ὁ Σίμων’ Ἔστω μὶν ταῦτα οὕτως ἔχειν.
Οὑ δοκεῖ σοι ἀδικωτάτη ἡ ἑν ἀνθρώποις ἀνωμαλίας
Ὃς μὲν γὰρ πένεται, ὃς δὶ πλουτεῖ, 89. xui ὃς
μὲν νοσεῖ, καὶ [ὃς δὲ] ὑγιαίνει, καὶ ὁμῶς τοιαῦτά
τινα μυρία ἐν τῷ ἀνθρωπίνῳ βίῳ. Καὶ ὑ Πέτρος·
νΑΒυΕ LECTIONES.