PG 2, col. 496
ᾒκούσαμεν ἄπιστα · τοῦ δὲ τοιούτου λόγου ἀνοητότερον
ιύ προσεδοκήσαμεν ἀκοῦσαί ποτε. Εἰ γὰρ δαίμων
υποκρίνεται ἠ τοῦ τεθνεῶτος εἶναι ψυχή , τίς ἄρα
’ῆς ψυχῆς χρεία, τοῦ χωρισθῆναι τοῦ σώματος;
)ύκ αὐτοὶ δὲ παρόντες ἠκούσαμέν σου, τοῦ σκήνους
τὴν ψυχὴν ὲξορκίζοντος ; πῶς δὲ καὶ ἄλλου ὁρκιζο-
ιένου, ἕτερος μὴ ⁹² ὁρκισθεὶς, ὡς φοϐηθεὶς, ὑπα-
ιούει ;ξ Ούκ ἄρα δὲ καὶ αὐτὸς ἐξεταζόμενός ποτο
πρὸς ἡμῶν , τίνος χάριν ἐνίοτε καὶ παύονται αἱ
τροσεδρεῖαι, εἴρηκας, ὅτι ψυχὴ πληρώσασα τὸν ὑπὲρ
πῆς χρόνον ὃν ἔμελλεν ἐν σώματι διατελεῖν, εἰς
ιόην πορεύεται· προσετίθεις δὲ λέγων, ὅτι τῶν ἰδίῳ
ιανάτῳ τελευτησάντων αὶ ψυχαὶ, ἐπειδή πρὸς ᾅδην
. ρ, , - , ι ..ο η- .
ιύτόθι χωρήσασαι φρουροῦνται, εὐκόπως ⁹³ ἐλθεῖν
l
ἱφίενται ;
XXXII. Ταῦτα τοῦ Νικήτου εἰπόντος , ’Δκύλας
ιῦτὸς πάλιν ἔφη’ Ἐϐουλόμην παρᾶ σοῦ τοῦτο μό-
ιον μαθεῖν, Σίμων, εἴτε ψυχή, εἷ’τε δαίμων ἐστὶ τὸ
ipszo’pevov, τί δὲ καὶ φοϐούμενον ού παραπέμπεται
τοὺς ὅρκους;Καὶ ὁ Σίμων’ Κόλασιν, φησὶ, παρα-
ιούσασα οἶδε μέλλειν παθεῖν . Καὶ ὁ Ἀκύλας °
367.on εἷ 9⁵ ὁρκιζομένη ψυχή ἔρχεται, καὶ κρίσις
ἱρα γίνεται. Et οὖν αὶ ψυχαὶ ἀθάνατοι , πάντως
tati καὶ κρίσις. Ὥστε εἶκαὶ τοὺς ἐπὶ κακῇ πράξει
ὃρκισθέντας, εἶτα καὶ παρακούσαντας καταδικασθῆ-
ραι φῄς, πῶς ού πεφόϐησαι σὺ τούτους κατ-
ιναγκάζειν, τῶν ἀναγκαζομένων ἐπὶ παρακοῇ κολαζο-
μένων ;τὸ γὰρ ἤδη σε μή παθεῖν ἐφ’ οἷς ἔδρασας,
οὐ θαῦμα· ἐπεὶ μήπω κρίσις ἐστὶν, ’ἶνα σὺ μὲν δί-
κην δῷς περὶ ὧν ἠνάγκασας, τὸ δὲ ἀναγκασθὲν ὑπὸ
συγγνώμην γένηται, ὡς τῆς κακῆς πράξεως τὸν ὅρκον
προτιμῆσαν. Ὁ δὲ τούτων ἀκούσας ὠργίσθη, θάνατον,
εὶ μὴ σιωπῶμεν, ἡμῖν ἀπειλήσας.
XXXIII. Ταῦτα τοῦ ’Δκύλα εἰπόντος, ἐγὼ Κλήμης
ἐπυθόμηνο τί δ’ ἄρα ἐστὶν ἃ ποιεῖ θαυμάσια. Ol
δέ’ Ἀνδριάντας, εἶπον, -ποιεῖ περιπατεῖν ’ καὶ κυ-
λιόμενος ἐπὶ πῦρ ού καίεται’ ἐνίοτε δὲ καὶ πέταται,
καὶ ἐκ λίθων ἄρτους ποιεῖ, ὄφις γίνεται, εἷς αἶγα
μεταμορφοῦται , διπρόσωπος γίνεται, εἰς χρυσὸν
μεταϐάλλεται· θύρας κεκλεισμένας ἀνοίγει, σίδηρον
λύει, ἐν δείπνοις εἷ’δωλα παντοδαπῶν ἰδεῶν παρ-
ἱστησι· τὰ ἐν τῇ οἰκίᾳ σκεύη ὡς αὐτόματα φερόμενα
πρὸς ὑπηρεσίαν ὁρᾶσθαι ποιεῖ, τῶν φερόντων ού
βλεπομένων. Γαῦτα λεγόντων, ἀκούων ⁹⁶ ἐθαύμα-
ζον θ ἐμαρτύρουν δὲ τὰ τοιαῦτα αὐτοὶ ἱστορηκέ-
ναι '7.
XXXIV. Τούτων οὕτω ῥηθέντων , ἧκε Ζακχαῖος
τοιαῦτα τῷ Πέτρῳ διασαφῶν· ’Ήδη λοιπὸν, ὦ Πέτρε,
καιρὸς πρὸς τὸ ἐκϐάντα σε διαλεχθῆναι τοῖς συνελ-
θοῦσι. Πολὺς γὰρ ἐπὶ τῆς αὐλῆς συναθροισθεὶς ἀνα-
ιύ προσεδοκήσαμεν ἀκοῦσαί ποτε. Εἰ γὰρ δαίμων
υποκρίνεται ἠ τοῦ τεθνεῶτος εἶναι ψυχή , τίς ἄρα
’ῆς ψυχῆς χρεία, τοῦ χωρισθῆναι τοῦ σώματος;
)ύκ αὐτοὶ δὲ παρόντες ἠκούσαμέν σου, τοῦ σκήνους
τὴν ψυχὴν ὲξορκίζοντος ; πῶς δὲ καὶ ἄλλου ὁρκιζο-
ιένου, ἕτερος μὴ ⁹² ὁρκισθεὶς, ὡς φοϐηθεὶς, ὑπα-
ιούει ;ξ Ούκ ἄρα δὲ καὶ αὐτὸς ἐξεταζόμενός ποτο
πρὸς ἡμῶν , τίνος χάριν ἐνίοτε καὶ παύονται αἱ
τροσεδρεῖαι, εἴρηκας, ὅτι ψυχὴ πληρώσασα τὸν ὑπὲρ
πῆς χρόνον ὃν ἔμελλεν ἐν σώματι διατελεῖν, εἰς
ιόην πορεύεται· προσετίθεις δὲ λέγων, ὅτι τῶν ἰδίῳ
ιανάτῳ τελευτησάντων αὶ ψυχαὶ, ἐπειδή πρὸς ᾅδην
. ρ, , - , ι ..ο η- .
ιύτόθι χωρήσασαι φρουροῦνται, εὐκόπως ⁹³ ἐλθεῖν
l
ἱφίενται ;
XXXII. Ταῦτα τοῦ Νικήτου εἰπόντος , ’Δκύλας
ιῦτὸς πάλιν ἔφη’ Ἐϐουλόμην παρᾶ σοῦ τοῦτο μό-
ιον μαθεῖν, Σίμων, εἴτε ψυχή, εἷ’τε δαίμων ἐστὶ τὸ
ipszo’pevov, τί δὲ καὶ φοϐούμενον ού παραπέμπεται
τοὺς ὅρκους;Καὶ ὁ Σίμων’ Κόλασιν, φησὶ, παρα-
ιούσασα οἶδε μέλλειν παθεῖν . Καὶ ὁ Ἀκύλας °
367.on εἷ 9⁵ ὁρκιζομένη ψυχή ἔρχεται, καὶ κρίσις
ἱρα γίνεται. Et οὖν αὶ ψυχαὶ ἀθάνατοι , πάντως
tati καὶ κρίσις. Ὥστε εἶκαὶ τοὺς ἐπὶ κακῇ πράξει
ὃρκισθέντας, εἶτα καὶ παρακούσαντας καταδικασθῆ-
ραι φῄς, πῶς ού πεφόϐησαι σὺ τούτους κατ-
ιναγκάζειν, τῶν ἀναγκαζομένων ἐπὶ παρακοῇ κολαζο-
μένων ;τὸ γὰρ ἤδη σε μή παθεῖν ἐφ’ οἷς ἔδρασας,
οὐ θαῦμα· ἐπεὶ μήπω κρίσις ἐστὶν, ’ἶνα σὺ μὲν δί-
κην δῷς περὶ ὧν ἠνάγκασας, τὸ δὲ ἀναγκασθὲν ὑπὸ
συγγνώμην γένηται, ὡς τῆς κακῆς πράξεως τὸν ὅρκον
προτιμῆσαν. Ὁ δὲ τούτων ἀκούσας ὠργίσθη, θάνατον,
εὶ μὴ σιωπῶμεν, ἡμῖν ἀπειλήσας.
XXXIII. Ταῦτα τοῦ ’Δκύλα εἰπόντος, ἐγὼ Κλήμης
ἐπυθόμηνο τί δ’ ἄρα ἐστὶν ἃ ποιεῖ θαυμάσια. Ol
δέ’ Ἀνδριάντας, εἶπον, -ποιεῖ περιπατεῖν ’ καὶ κυ-
λιόμενος ἐπὶ πῦρ ού καίεται’ ἐνίοτε δὲ καὶ πέταται,
καὶ ἐκ λίθων ἄρτους ποιεῖ, ὄφις γίνεται, εἷς αἶγα
μεταμορφοῦται , διπρόσωπος γίνεται, εἰς χρυσὸν
μεταϐάλλεται· θύρας κεκλεισμένας ἀνοίγει, σίδηρον
λύει, ἐν δείπνοις εἷ’δωλα παντοδαπῶν ἰδεῶν παρ-
ἱστησι· τὰ ἐν τῇ οἰκίᾳ σκεύη ὡς αὐτόματα φερόμενα
πρὸς ὑπηρεσίαν ὁρᾶσθαι ποιεῖ, τῶν φερόντων ού
βλεπομένων. Γαῦτα λεγόντων, ἀκούων ⁹⁶ ἐθαύμα-
ζον θ ἐμαρτύρουν δὲ τὰ τοιαῦτα αὐτοὶ ἱστορηκέ-
ναι '7.
XXXIV. Τούτων οὕτω ῥηθέντων , ἧκε Ζακχαῖος
τοιαῦτα τῷ Πέτρῳ διασαφῶν· ’Ήδη λοιπὸν, ὦ Πέτρε,
καιρὸς πρὸς τὸ ἐκϐάντα σε διαλεχθῆναι τοῖς συνελ-
θοῦσι. Πολὺς γὰρ ἐπὶ τῆς αὐλῆς συναθροισθεὶς ἀνα-