PG 2, col. 641
γαλουργή ματι, πρῶτα μὲν τὸ θεῖον ἐγέραιρονο ἔπειτα
δὲ τὸν μάρτυρα εὖχαριστηρίοις φωναῖς έπευφήμιζον’
εἶτα τῷ νέῳ ἐπύθοντο, πῶς σέσωσται, τίνος ζωογο-
νοῦντος, τίνος φυλάσσοντος, καὶ τίνος τρέφοντος. Ὁ
δέ γε παῖς, τῇ μέν μιᾷ χειρὶ κατέχων τὴν λάρνακα,
τῇ δὲ ἑτέρᾳ δακτυλοδεικτῶν τὸν ἔνδοθεν κείμενον,
τοῖς ἐρωτῶσιν ἀνταπεκρίνετο· Οὗτός μου μετά Θεὸν
καὶ ζωὴ καὶ τροφὴ, καὶ τῶν ἐν τῇ Θαλάσσῃ θηρίων
ἀμυντήριον ἐγεγόνει· οὗτός με καθ’ ἑκάστην ἐτιθη-
νεῖτο λαμπρότατα.
XIII. Οῑ δ’ οὖν τεκόντες, θάμϐει καὶ χαρᾷ συσχε- Β
θέντες, τῇ τε πίστει πλέον βεϐαιωθέντες τοῦ μάρτυ-
ρος, δι’ οὗ τὸν νεκρὸν νομισθέντα υἱὸν ζῶντα ἀπείλη-
φαν, τοὺς προτέρους θρήνους εἰς εὐχαριστίαν ἐτρέ-
ψαντο, τοιάδε τῷ ἀγίῳ ἐπιϐοώμενοι· Ὠς ἀληθῶς ἄρα
θαυμαστὸς ὁ Θεὸς έν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ, καὶ θέλημα
τῶν φοϐουμένων αὐτὸν ποιῶν, καὶ τῆς δεήσεως
αὐτῶν είσακοῦων, Ἕσωσας ἡμῶν, ’Δγιε, τὸν υἱὸν,
ἀπέδωκας ἡμῖν τὸν οὐκ ἐλπιζόμενον. Ὠ οὔρανὶ καὶ
γῆ, καὶ σὺ βυθὲ, ὁ πρίν ὑφ’ ἡμῶν ἐπαρώμενος, ἔκστηθι
τῷ ὑπὲρ φύσιν τούτῳ μεγαλουργή ματι. Ἵλεως δὲ καὶ
αὐτὸς γενοῦ, ἅγιε, ὧν πρὸς σὲ τῇ θλίψει τρυχόμε-
νοι έπράξαμέν τε καὶ εἷίπομενο μὴ ἀνταποδώσεος ἡμῖν
τήν τῶν βλασφημιῶν ἀνταπόδοσιν. Τὸν υἱὸν ἀπελά-
6ομεν, τὸν νεκρὸν διὰ σοῦ νῦν ἀναστάντα ἐδεξάμεθα,
τήν τοῦ γήρως βακτηρίαν βοηθείᾳ πάλιν ἔχομεν.
Τί τὰ πολλὰ λέγομενς τὸν οὐ⁷ τριήμερον ἀλλ’ ένιαύ- C
σιον νεκρὸν, καὶ οὐ λίθῳ ἀλλ’ ὕδατι καλυπτόμενον,
καὶ οὐχ ὑπὸ σκωλήκων, ἃ τῆς τοῦ σώματός ἐστι φύ-
σεως ἴδια, δαπανηθέντα, ἀλλά τὸν ὑπὸ ἰχθύων ὡς
ἐνομίσαμεν καταϐρωθέντα, σῶον διὰ σοῦ ἀπελάϐο-
μεν. Εὖγε τῆς χάριτος, εὖγε τῆς δόξης, εὖγε τῆς δυ·-
νάμεως καὶ τῆς εὐεργεσίας σου, ἅγιε. Οὕτω τοίνυν
τὸν ἅγιον μετά δακρύων ἐπευφημήσαντες, τὸν παῖδα
ἀράμενοι, οἴκαδε παρεγένοντο, πᾶσι τὸ θαῦμα ἐκδιη-
. γούμενοι.
XIV. Τί οὗν πρὸς ταῦτα καὶ παρισώσαιμεν ; τὸν
Ἠλίαν φασί ποτε τὸν νεκρὸν ζῶντα υἱὸν τῇ ἰδίᾳ ἀπο-
δοῦναι μητρί’ ’ὀ μέγα τε ὑπάρχει καὶ ὗπερθαύμα-
στον. Ἀλλὰ καὶ τῷ Ἐλισσαίου ποτὶ, ὡς ἱστοροῦσι,
μνήματι, ὑπό τινων ἀνδροφόνων φονευθέντα τινὰ, καί
έν αὐτῷ ῥιφέντα, εὐθὺς ἀνεγερθῆναί τε καὶ ζῆσαι⁶
δ μεῖζον τοῦ προτέρου καί ἐξαισιώτερον. Καὶ Πέτρος
δὲ έν τοῖς καθ’ἡμᾶς, ἡ τῶν ἀποστόλων κορωνὶς¹
τήν πτωχοτρόφον ἐκείνην χήραν Ταϐιθὰν θανοῦσαν
αὕθωρον προσευχῇ ἐξανέστησεν. Ταῦτα μὲν οὗν θαυ-
μαστὲ καὶ ὑπέρλαμπραο τὸ δὲ παρὸν θαῦμα, ὅσοι
τούτων ὑπερανέστηκεν ί
XV. Καὶ ὅρα μοι προσέχων τὸ ὑπέροχον τοῦ θαύ-
ματος. Ὀ μὲν Ἠλίας, ὡς προέφημεν, ἄρτι θανόντα
τὸν παῖδα καὶ οὔπω καταψυχέντα, ἀλλ’ εἰσέτι τὰ θερ¹
μὸν τῆς φύσεως διασώζοντα, ἐξανέστησεν. Ἡ δὲ τοῑ
(a) Psal. uvn, 36. (ὁ) Psal. σχειν, 19. (ο) ΙΙΙ Ι
δὲ τὸν μάρτυρα εὖχαριστηρίοις φωναῖς έπευφήμιζον’
εἶτα τῷ νέῳ ἐπύθοντο, πῶς σέσωσται, τίνος ζωογο-
νοῦντος, τίνος φυλάσσοντος, καὶ τίνος τρέφοντος. Ὁ
δέ γε παῖς, τῇ μέν μιᾷ χειρὶ κατέχων τὴν λάρνακα,
τῇ δὲ ἑτέρᾳ δακτυλοδεικτῶν τὸν ἔνδοθεν κείμενον,
τοῖς ἐρωτῶσιν ἀνταπεκρίνετο· Οὗτός μου μετά Θεὸν
καὶ ζωὴ καὶ τροφὴ, καὶ τῶν ἐν τῇ Θαλάσσῃ θηρίων
ἀμυντήριον ἐγεγόνει· οὗτός με καθ’ ἑκάστην ἐτιθη-
νεῖτο λαμπρότατα.
XIII. Οῑ δ’ οὖν τεκόντες, θάμϐει καὶ χαρᾷ συσχε- Β
θέντες, τῇ τε πίστει πλέον βεϐαιωθέντες τοῦ μάρτυ-
ρος, δι’ οὗ τὸν νεκρὸν νομισθέντα υἱὸν ζῶντα ἀπείλη-
φαν, τοὺς προτέρους θρήνους εἰς εὐχαριστίαν ἐτρέ-
ψαντο, τοιάδε τῷ ἀγίῳ ἐπιϐοώμενοι· Ὠς ἀληθῶς ἄρα
θαυμαστὸς ὁ Θεὸς έν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ, καὶ θέλημα
τῶν φοϐουμένων αὐτὸν ποιῶν, καὶ τῆς δεήσεως
αὐτῶν είσακοῦων, Ἕσωσας ἡμῶν, ’Δγιε, τὸν υἱὸν,
ἀπέδωκας ἡμῖν τὸν οὐκ ἐλπιζόμενον. Ὠ οὔρανὶ καὶ
γῆ, καὶ σὺ βυθὲ, ὁ πρίν ὑφ’ ἡμῶν ἐπαρώμενος, ἔκστηθι
τῷ ὑπὲρ φύσιν τούτῳ μεγαλουργή ματι. Ἵλεως δὲ καὶ
αὐτὸς γενοῦ, ἅγιε, ὧν πρὸς σὲ τῇ θλίψει τρυχόμε-
νοι έπράξαμέν τε καὶ εἷίπομενο μὴ ἀνταποδώσεος ἡμῖν
τήν τῶν βλασφημιῶν ἀνταπόδοσιν. Τὸν υἱὸν ἀπελά-
6ομεν, τὸν νεκρὸν διὰ σοῦ νῦν ἀναστάντα ἐδεξάμεθα,
τήν τοῦ γήρως βακτηρίαν βοηθείᾳ πάλιν ἔχομεν.
Τί τὰ πολλὰ λέγομενς τὸν οὐ⁷ τριήμερον ἀλλ’ ένιαύ- C
σιον νεκρὸν, καὶ οὐ λίθῳ ἀλλ’ ὕδατι καλυπτόμενον,
καὶ οὐχ ὑπὸ σκωλήκων, ἃ τῆς τοῦ σώματός ἐστι φύ-
σεως ἴδια, δαπανηθέντα, ἀλλά τὸν ὑπὸ ἰχθύων ὡς
ἐνομίσαμεν καταϐρωθέντα, σῶον διὰ σοῦ ἀπελάϐο-
μεν. Εὖγε τῆς χάριτος, εὖγε τῆς δόξης, εὖγε τῆς δυ·-
νάμεως καὶ τῆς εὐεργεσίας σου, ἅγιε. Οὕτω τοίνυν
τὸν ἅγιον μετά δακρύων ἐπευφημήσαντες, τὸν παῖδα
ἀράμενοι, οἴκαδε παρεγένοντο, πᾶσι τὸ θαῦμα ἐκδιη-
. γούμενοι.
XIV. Τί οὗν πρὸς ταῦτα καὶ παρισώσαιμεν ; τὸν
Ἠλίαν φασί ποτε τὸν νεκρὸν ζῶντα υἱὸν τῇ ἰδίᾳ ἀπο-
δοῦναι μητρί’ ’ὀ μέγα τε ὑπάρχει καὶ ὗπερθαύμα-
στον. Ἀλλὰ καὶ τῷ Ἐλισσαίου ποτὶ, ὡς ἱστοροῦσι,
μνήματι, ὑπό τινων ἀνδροφόνων φονευθέντα τινὰ, καί
έν αὐτῷ ῥιφέντα, εὐθὺς ἀνεγερθῆναί τε καὶ ζῆσαι⁶
δ μεῖζον τοῦ προτέρου καί ἐξαισιώτερον. Καὶ Πέτρος
δὲ έν τοῖς καθ’ἡμᾶς, ἡ τῶν ἀποστόλων κορωνὶς¹
τήν πτωχοτρόφον ἐκείνην χήραν Ταϐιθὰν θανοῦσαν
αὕθωρον προσευχῇ ἐξανέστησεν. Ταῦτα μὲν οὗν θαυ-
μαστὲ καὶ ὑπέρλαμπραο τὸ δὲ παρὸν θαῦμα, ὅσοι
τούτων ὑπερανέστηκεν ί
XV. Καὶ ὅρα μοι προσέχων τὸ ὑπέροχον τοῦ θαύ-
ματος. Ὀ μὲν Ἠλίας, ὡς προέφημεν, ἄρτι θανόντα
τὸν παῖδα καὶ οὔπω καταψυχέντα, ἀλλ’ εἰσέτι τὰ θερ¹
μὸν τῆς φύσεως διασώζοντα, ἐξανέστησεν. Ἡ δὲ τοῑ
(a) Psal. uvn, 36. (ὁ) Psal. σχειν, 19. (ο) ΙΙΙ Ι