PG 2, col. 644
τουμένων παρὰ τῆς χήρας εὐχὴν συνεργὸν λαϐόμε-
νος, ἄρτι καὶ αὐτὸς ταύτην θανοῦσαν έξανεστήσατο.
Ὀ δέ γε ἱερομάρτυς Κλήμης, ὦ τοῦ θαύματοςί οὐκ
ἀρτιθανῆ, ἀλλ’ ἐνιαυσιαῖον, ἢ μᾶλλον εἴπεῖν καθ’
ἑκάστην στιγμὴν καὶ ταύτης τῷ λεπτοτάτῳ ἀπο-
θνήσκοντα παῖδα διέσωζεν. Καὶ ἷ¹στε πάντες oi. πεπει-
ραμένοι τοῦ πράγματος, πόσον εἰκὸς ἦν παῖδα ἐν οὕτω
ἀπλέτῳ βυθῷ διασώζεσθαι χρόνον.
XVI. Ἀλλά μοι ἀκριϐῶς σκοποῦντι,οὐχ ἕνα νεκρὸν,
ἀλλ’ ὅσην ὥραν ί¹σμεν έν ὕδατι παῖδα πνίγεσθαι, τὸν
χρόνον ἀναποδίζοντες, καὶ ταύτας ἀναμετροῦντες,
τοσούτους νεκροὺς ἀνεστάναι τὸν ἅγιον έφευρήσομεν.
Καὶ τὸ δὴ θαυμαστότερον, ὅτι οὐ τῆς τῶν ὑδάτων
μόνον πνιγμονῆς, ἀλλά καὶ τῆς θηρίων βλάϐης τὸν
παῖδα διέσωζεν. Ὠ χάριτος, ὣ δυνάμεως ἀμφότερα
δεικνυμένης, καὶ τῷ ὕδατι πέδησις 2⁸, καὶ τῶν θη-
ρίων ἀμυντήριον. Πρὸς ταῦτα τί φατε, Οὐχ ὑπέρ-
κειται τὸ θαῦμα τῶν ἅλλωνς Εἰ μή τις ἡμᾶς κακῶς
καταμέμψοιτο, ὡς προφητικῶν τοῦτο θαυμάτων ὑπ· κ-
εξαίροντας ³9. Οὐδεὶς ἡμῶν μῶμος τούτου χάριν καθ-
άψεται. Καὶ οἷ’δατε γὰρ σαφῶς τὸν ἱερομάρτυρα,
καὶ ὁσίων, καθ μαρτύρων, καὶ ἀποστόλων, καὶ προ-
φητῶν, καὶ ἀγγέλων αὐτῶν, ὁμόδοξον ὑπάρχειν αὐτὸν
καὶ σύσκηνον.
XVII. Ἀλλ’, ὦ μαρτύρων ἀγλάϊσμα, ὁσίων τι ἐγκαλ-
λώπισμα,ἱεραρχῶν ἀκροθίνιονβδε τοῦτο καὶ τὰ νῦν τὸ
παρὸν σόνταγμα,τὸ εὐσεϐὲς καὶ φιλόθεον, καὶ καθ’ εκά-
στην ὑπὸ τῶν τοῦ βίου κλυδωνισμῶν καταποντιζόμενον·
ταῖς σαῖς λιταῖς ἀϐλαϐὲς φρούρει τε καὶ περίσωζε’
καὶ τοὺς ὡσεὶ θῆρας ἀγρίους ἐπιπηδῶντας δαίμονας
καὶ καταφαγεῖν τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὶς έπαπειλοῦντας,
τῷ τῶν σῶν πρεσϐειῶν ἀκοντίῳ ἀποδιώκοις, πανόσιε.
Ἀλλ’ οὗν καὶ ὑμεῖς, ὧ πιστότατον ἄθροισμα, δεῦτέ
μοι παρακαλῶ· δι’ ἀγαθῶν ἔργων καὶ θεοφιλῶν ἀξίους
ἑαυτοὺς τῶν τοῦ ἁγίου χαρίτων καῖ’ δωρεῶν ἐργασώο
μεθα. Καὶ πρῶτα μὲν τήν πρὸς Θεὸν καὶ ἀλλήλους
ἀγάπην, εἰλικρινῆ καὶ ἀθόλωτον φυλαξώμεθα* ἔπειτα
πάσης λοιδορίας, καὶ παντὸς ψεύδους, καὶ πάσης
ἐπιορκίας, ἑαυτοὺς έκκαθάρωμεν.
XVIII. Πρὸ δὲ τούτων καὶ μετὰ ταῦτα, τῆν έλεη μοσόο
νην κατεργασώμεθα, ἢ καὶ μᾶλλον οἶδε τὸν Θεὸν θερα-
τεύειν, ’ίλεών τε ποιεῖν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Τίς
γὰρ ταύτης ἐπιλαθόμενος, βασιλείαν Θεοῦ κληρονοο
μήσειεν; Μηδεὶς ἡμῶν προϐαλέσθω πενίαν, μηδεὶς
χηρείαν, μήτε παιδοτροφίαν, τὰς ψυχρὰς ταύτας προ-
φάσεις καὶ ὀλέθρίους. Οὐδεὶς ὑμῶν τῆς χήρας ἐκείνης
πενέστερος, τῆς μηδὲν ἕτερον εἰ μὴ δράκα κεκτημένης
ἀλεύρου, καὶ ταῦτα παιδοτροφούσῃς, καὶ μή προτι-
μησάσης τήν ἰδίαν ζωὴν, ἦ τῇ ⁸ο τοῦ τέκνου, ὑπὲρ
τὸν ἔλεον. Μὴ προφασιζώμεθα προφάσεις ἐν ἁμαρ-
νος, ἄρτι καὶ αὐτὸς ταύτην θανοῦσαν έξανεστήσατο.
Ὀ δέ γε ἱερομάρτυς Κλήμης, ὦ τοῦ θαύματοςί οὐκ
ἀρτιθανῆ, ἀλλ’ ἐνιαυσιαῖον, ἢ μᾶλλον εἴπεῖν καθ’
ἑκάστην στιγμὴν καὶ ταύτης τῷ λεπτοτάτῳ ἀπο-
θνήσκοντα παῖδα διέσωζεν. Καὶ ἷ¹στε πάντες oi. πεπει-
ραμένοι τοῦ πράγματος, πόσον εἰκὸς ἦν παῖδα ἐν οὕτω
ἀπλέτῳ βυθῷ διασώζεσθαι χρόνον.
XVI. Ἀλλά μοι ἀκριϐῶς σκοποῦντι,οὐχ ἕνα νεκρὸν,
ἀλλ’ ὅσην ὥραν ί¹σμεν έν ὕδατι παῖδα πνίγεσθαι, τὸν
χρόνον ἀναποδίζοντες, καὶ ταύτας ἀναμετροῦντες,
τοσούτους νεκροὺς ἀνεστάναι τὸν ἅγιον έφευρήσομεν.
Καὶ τὸ δὴ θαυμαστότερον, ὅτι οὐ τῆς τῶν ὑδάτων
μόνον πνιγμονῆς, ἀλλά καὶ τῆς θηρίων βλάϐης τὸν
παῖδα διέσωζεν. Ὠ χάριτος, ὣ δυνάμεως ἀμφότερα
δεικνυμένης, καὶ τῷ ὕδατι πέδησις 2⁸, καὶ τῶν θη-
ρίων ἀμυντήριον. Πρὸς ταῦτα τί φατε, Οὐχ ὑπέρ-
κειται τὸ θαῦμα τῶν ἅλλωνς Εἰ μή τις ἡμᾶς κακῶς
καταμέμψοιτο, ὡς προφητικῶν τοῦτο θαυμάτων ὑπ· κ-
εξαίροντας ³9. Οὐδεὶς ἡμῶν μῶμος τούτου χάριν καθ-
άψεται. Καὶ οἷ’δατε γὰρ σαφῶς τὸν ἱερομάρτυρα,
καὶ ὁσίων, καθ μαρτύρων, καὶ ἀποστόλων, καὶ προ-
φητῶν, καὶ ἀγγέλων αὐτῶν, ὁμόδοξον ὑπάρχειν αὐτὸν
καὶ σύσκηνον.
XVII. Ἀλλ’, ὦ μαρτύρων ἀγλάϊσμα, ὁσίων τι ἐγκαλ-
λώπισμα,ἱεραρχῶν ἀκροθίνιονβδε τοῦτο καὶ τὰ νῦν τὸ
παρὸν σόνταγμα,τὸ εὐσεϐὲς καὶ φιλόθεον, καὶ καθ’ εκά-
στην ὑπὸ τῶν τοῦ βίου κλυδωνισμῶν καταποντιζόμενον·
ταῖς σαῖς λιταῖς ἀϐλαϐὲς φρούρει τε καὶ περίσωζε’
καὶ τοὺς ὡσεὶ θῆρας ἀγρίους ἐπιπηδῶντας δαίμονας
καὶ καταφαγεῖν τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὶς έπαπειλοῦντας,
τῷ τῶν σῶν πρεσϐειῶν ἀκοντίῳ ἀποδιώκοις, πανόσιε.
Ἀλλ’ οὗν καὶ ὑμεῖς, ὧ πιστότατον ἄθροισμα, δεῦτέ
μοι παρακαλῶ· δι’ ἀγαθῶν ἔργων καὶ θεοφιλῶν ἀξίους
ἑαυτοὺς τῶν τοῦ ἁγίου χαρίτων καῖ’ δωρεῶν ἐργασώο
μεθα. Καὶ πρῶτα μὲν τήν πρὸς Θεὸν καὶ ἀλλήλους
ἀγάπην, εἰλικρινῆ καὶ ἀθόλωτον φυλαξώμεθα* ἔπειτα
πάσης λοιδορίας, καὶ παντὸς ψεύδους, καὶ πάσης
ἐπιορκίας, ἑαυτοὺς έκκαθάρωμεν.
XVIII. Πρὸ δὲ τούτων καὶ μετὰ ταῦτα, τῆν έλεη μοσόο
νην κατεργασώμεθα, ἢ καὶ μᾶλλον οἶδε τὸν Θεὸν θερα-
τεύειν, ’ίλεών τε ποιεῖν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Τίς
γὰρ ταύτης ἐπιλαθόμενος, βασιλείαν Θεοῦ κληρονοο
μήσειεν; Μηδεὶς ἡμῶν προϐαλέσθω πενίαν, μηδεὶς
χηρείαν, μήτε παιδοτροφίαν, τὰς ψυχρὰς ταύτας προ-
φάσεις καὶ ὀλέθρίους. Οὐδεὶς ὑμῶν τῆς χήρας ἐκείνης
πενέστερος, τῆς μηδὲν ἕτερον εἰ μὴ δράκα κεκτημένης
ἀλεύρου, καὶ ταῦτα παιδοτροφούσῃς, καὶ μή προτι-
μησάσης τήν ἰδίαν ζωὴν, ἦ τῇ ⁸ο τοῦ τέκνου, ὑπὲρ
τὸν ἔλεον. Μὴ προφασιζώμεθα προφάσεις ἐν ἁμαρ-