PG 20, col. 1546
ξὐσείου ἐπιστολὴ πρὸς Κωνσταντίαν τὴν βασί- Eusebii Pamphili epistola ad Constantiam Augu-
slom.
Quoniam scripsisti etiam de quadam imagine,
quasi Christi, hancque imaginem tibi a nobis mit
voluisti, quam qualemve dicis istam quam Christi
imaginem esse contendis? Nescio quidem quid te
impulerit, ut Salvatoris nostri depingi huaginem
jubeas. Quamnam Christi imaginem desideras?
Utrum veram et immutabilem et reveraVultum
ejus referentem, an eam quam propter nos acce-
pit, servilis formæ habitum induens? Nam Dei Var-
bum et Deus, formam servi accipiens, simllitudine
carnis peccati peccatum condemnavit, uti dicit
divinus Apostolus. Sic nos a priore amarimudine et
diabolicd servitute per sanguinem pretiosum re-
demptos libersvit. Cum igitur duæ formæ ci com-
petant, divinam quidem formam nequaquam putoʼ
te quærere, quippe quæ semel ab eo sis edocta,
quod neque Patrem notit quisquam, nisi Filius,
neque ipsum ilium digne noverit quis unquam,
nisi solus Pater qui eum generavit..... Sed enim
omnino formam servi desideras, et qutam propter
nos induit carnem, Sed etiam hanc gloria divinita-
tis temperatam, et mortale a vita absorptum fuisse
didicimnus. Neque ullo modo mirum, si post ascen-
sionem in cœlos tale quid apparuit, quandoqui-
dem, etiam inter homines adhuc degens, Deus Ver-
bum, electis doctrinæ suæ (discipulis) quasi pignus
concedens aspectum regni sui, transmutata servi
forma, llla ipsa, quæ est supra naturam humanam,
indutus in monte conspectus est, quando facies ejus
affulsit uti sol, et vestimenta uti lux. Quis igitur
tantæ dignitatis atque gloriæ radios fulgentes ac
splendentes efformare potuerit mortuis inanimais-
que coloribus et picturis, siqnidem aspicere eum
(tali modo apparentem) ne divini quidem sustinue-
runt ejus discipuli, utpote qui prolaberentur in
faciem, haud ferendum ipsis visum confitemes?
Si igitur tunc tautam vim habuit carnalis ejus
forma, a divinitate inhabitante transfigurata, quid
dicendum erit,postquam mortalitate exuta et inter-
itu deposito, servilis formæ speciem in Domini ac
gentes jam inde antiquitus recepto, factut esse
dicuur; quem scilicet usum minime probabat Eu-
sebius.
(53) Λddο γάρ.
(54) Addo οὖν.
(55) Ἀλλὰ περί,
in Act. concil. Nicæn. .
(56) Πρός. ibt.
(7) Τὴν εἰκόνα. ἐὁid.
(58) Μαθητῶν, apud Gregoram.cod. Reg. ns 2952,
. 50, verso.
(59) Τοιαύτης, in Acι.concil. Nic.I.
(eu) nioat.
(61 Προσβλέψαι, ibid.
(2) Λὐτῷ ἐπὶ τοῦ ὅρους, ibid.
(63) Εἰ γοῦν, ibi.
(β4⁴ Ἡ ἔνσαρκος,ibid.
ὡs
slom.
Quoniam scripsisti etiam de quadam imagine,
quasi Christi, hancque imaginem tibi a nobis mit
voluisti, quam qualemve dicis istam quam Christi
imaginem esse contendis? Nescio quidem quid te
impulerit, ut Salvatoris nostri depingi huaginem
jubeas. Quamnam Christi imaginem desideras?
Utrum veram et immutabilem et reveraVultum
ejus referentem, an eam quam propter nos acce-
pit, servilis formæ habitum induens? Nam Dei Var-
bum et Deus, formam servi accipiens, simllitudine
carnis peccati peccatum condemnavit, uti dicit
divinus Apostolus. Sic nos a priore amarimudine et
diabolicd servitute per sanguinem pretiosum re-
demptos libersvit. Cum igitur duæ formæ ci com-
petant, divinam quidem formam nequaquam putoʼ
te quærere, quippe quæ semel ab eo sis edocta,
quod neque Patrem notit quisquam, nisi Filius,
neque ipsum ilium digne noverit quis unquam,
nisi solus Pater qui eum generavit..... Sed enim
omnino formam servi desideras, et qutam propter
nos induit carnem, Sed etiam hanc gloria divinita-
tis temperatam, et mortale a vita absorptum fuisse
didicimnus. Neque ullo modo mirum, si post ascen-
sionem in cœlos tale quid apparuit, quandoqui-
dem, etiam inter homines adhuc degens, Deus Ver-
bum, electis doctrinæ suæ (discipulis) quasi pignus
concedens aspectum regni sui, transmutata servi
forma, llla ipsa, quæ est supra naturam humanam,
indutus in monte conspectus est, quando facies ejus
affulsit uti sol, et vestimenta uti lux. Quis igitur
tantæ dignitatis atque gloriæ radios fulgentes ac
splendentes efformare potuerit mortuis inanimais-
que coloribus et picturis, siqnidem aspicere eum
(tali modo apparentem) ne divini quidem sustinue-
runt ejus discipuli, utpote qui prolaberentur in
faciem, haud ferendum ipsis visum confitemes?
Si igitur tunc tautam vim habuit carnalis ejus
forma, a divinitate inhabitante transfigurata, quid
dicendum erit,postquam mortalitate exuta et inter-
itu deposito, servilis formæ speciem in Domini ac
gentes jam inde antiquitus recepto, factut esse
dicuur; quem scilicet usum minime probabat Eu-
sebius.
(53) Λddο γάρ.
(54) Addo οὖν.
(55) Ἀλλὰ περί,
in Act. concil. Nicæn. .
(56) Πρός. ibt.
(7) Τὴν εἰκόνα. ἐὁid.
(58) Μαθητῶν, apud Gregoram.cod. Reg. ns 2952,
. 50, verso.
(59) Τοιαύτης, in Acι.concil. Nic.I.
(eu) nioat.
(61 Προσβλέψαι, ibid.
(2) Λὐτῷ ἐπὶ τοῦ ὅρους, ibid.
(63) Εἰ γοῦν, ibi.
(β4⁴ Ἡ ἔνσαρκος,ibid.
ὡs