PG 20, col. 1545
AD coNSTANTIAA AuCuSTAM (I.
λσσαν (32).
Ἐκεὶ δὲ και περί τινος εἰκόνος ὡς δὴ τοῦ Χριστοῦ
γέγραφας, εἰκόνα βουλομένη σοι ταύτην ὑφʼ ἡμῶν
πεμφθῆναι· τίνα λέγεις καὶ ποίαν ταύτην, ἢν φῇς
τοὺ Χριστοῦ εἰκόνα; [Οὐκ οἶδα πόθεν αὐτὴὀρμηθεῖσα
τeῦ Σωτῆρος ἡμῶν διαγράψαι εἰκόνα προστάττεις.
Ποίαν τοῦ Χριστοῦ εἰκόνα ἐπιζητεῖς; [ Πότερον τὴν
ἀληθῆ καὶ ἀμετάλλακτον, καὶ φύσει τοὺς αὐτοῦ χα-
ρακτῆρας φέρουσαν· ἢ ταύτην ἤν διʼ ἡμᾶς ἀνείληφεν,
τῆς τοῦ δούλου μορφῆς περιθέμενος τὸ σχῆμα; [Ὁ
γὰρ (β3) τοῦ Θεοῦ Λόγος καὶ Θεὸς, μορφὴν δούλου
λαβὼν, ἐν ὀμοιώματι σαρκὸς ἀμαρτίας τὴν ἀμαρτίαν
κατέκρινεν, ῇ φησιν ὁ θεῖος Ἀπόστολος. Οὕτως
ἡμᾶς τῆς παλαιᾶς πικρίας καὶ δαιμονικῆς δουλείας
τῷ τιμίῳ αἶματι λυτρωσάμενος ἀπηλευθέρωσεν. Δύο
υὗν(54) μορφῶν αὐτῷ παρισταμένων] (55), περὶ μὲν
τῆς τοῦ Θεοῦ μορφῆς οὐδὲ αὐτὸς ἡγοῦμαί σε ζητεῖν,
ἅπαξ (56) παρʼ αὐτοῦ παιδευομένην, ὅτι οὐτε τὸν
Πατέρα τις ἔγνω, εἰ μὴ ὁ Τἱὸς, οὐδʼ αὐτὸν Υἱὸν γνοίη
ποτέ τις ἐπαξίως, εἰ μὴ μόνος ὁ γεννήσας αὐτὸν
Πατήρ.... Ἀλλὰ γὰρ πάντως τῆς τοῦ δούλου μορφῆς
ἐπιζητεῖς (57), καὶ οὗ διʼ ἡμᾶς περιεβλήθη σαρκίου.
λλὰ καὶ τοῦτο τῇ δόξῃ τῆς θεότητος ἀνακεχρᾶσθαι
μεμαθήκαμεν, καὶ καταπεπόσθαι τὸ θνητὸν ὑπὸ τῆς
ζωῆς. [Καὶ οὖ τί που θαυμαστὸν, εἰ μετὰ τὴν εἰς
οὐρανοὺς ἄνοδον τοιοῦτόν που πέφηνεν, ὁπότε καὶ ἐν
ἀνθρώποις ἔτι βιοτεύων ὁ Θεὸς Λόγος, τοῖς ἐγκρίτοις
τῶν ἐαυτοῦ λόγων (58) προαῤῥαβωνιζόμενος τὴν θέαν
τῆς αὐτοῦ βασιλείας, μεταβαλὼν τὴν τοῦ δούλου μορ-
φὴν, αὐτὴν ἐκείνην ἐπὶ τοῦ ὄρους ὑπὲρ τὴν ἀνθρω-
πείαν φύσιν ἐπιδέδεικται· ὅτε τὸ μὲν πρόσωπον αὐ-
τοῦ ἀπήστραψενὡς ὁ ἤλιος, τὰ δὲ ἱμάτια ὡς τὸ φῶς.]
Τίς οὖν τῆς τοσαύτης (59) ἀξίας τε καὶ δόξης τὰς
ἀποστιλβούσας, καὶ ἀπαστραπτούσας μαρμαρυγὰς
οἶός τε ἂν εἴη (60) καταχαράξαι νεκροῖς καὶ ἀψύχοις
χρώμασι καὶ σκιογραφίαις, ὀπότε μηδὲ ἐμβλέψαι(61)
αὐτῷ (β2), [τοῦτον ὀφθέντι τὸν τρόπον,] οἱ θεσπέσιοι
ὑπέμειναν μαθηταὶ, οἴ γε ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπον,
ἀφόρητον αὐτοῖς τὸ θεώμενον ὁμολογήσαντες; Ei e
οὖν (β3) τότε ἡ ἐν σαρκὶ (64) αὐτοῦ μορφὴ τοσαύτης
ἔλαχε δυνάμεως, πρὸς τῆς ἐνοικούσης αὐτῇ θεότττος
⁵ Rom. vm, 3.
(51) Εα notis J. Boivin. ad Nicephori Gregoræ
Historiæ Ryantimæ lib. XIX, cap. ὄ, num. 4. Uucis
inclusa ex cod. Reg. t 980 primuus edidit Boivin.
Reliqua jam edita erant in actis concilii Nicæni .
(52) Hanc epistolam, qua imuaginum cultus aperte
improbatur, Eusebii esse aiebant tconomachi; et
orthodoxi quoque fatebantur, Verum cum idem Eu-
sebius in Historia sua ecclesiastica (lib. vuI, cap.18)
celehret mulierem Syrophœnissam, quæ sanguinis
proluvioliberatu,statuam Christoliberatorierexerat,
idcirco a quibusdam dubitatum est an illa epistola
esset reipsa Eusebii. Sed tautum abest ut ejusnodi
argumento constet non scriptam eam, tum Historiæ
Ecclesiasticæ, tum ejus quam dicimus epistolæ. Nam
quod a muliere Syrophœnissa factum in llistoria
erctesiastica narratur, idipsum ibidem ἐθνικῇ συνη-
θείᾳ hoc est consuetudine ethnica, seu usu apud
Pλτοx. Gu. ΧΧXΧ.
λσσαν (32).
Ἐκεὶ δὲ και περί τινος εἰκόνος ὡς δὴ τοῦ Χριστοῦ
γέγραφας, εἰκόνα βουλομένη σοι ταύτην ὑφʼ ἡμῶν
πεμφθῆναι· τίνα λέγεις καὶ ποίαν ταύτην, ἢν φῇς
τοὺ Χριστοῦ εἰκόνα; [Οὐκ οἶδα πόθεν αὐτὴὀρμηθεῖσα
τeῦ Σωτῆρος ἡμῶν διαγράψαι εἰκόνα προστάττεις.
Ποίαν τοῦ Χριστοῦ εἰκόνα ἐπιζητεῖς; [ Πότερον τὴν
ἀληθῆ καὶ ἀμετάλλακτον, καὶ φύσει τοὺς αὐτοῦ χα-
ρακτῆρας φέρουσαν· ἢ ταύτην ἤν διʼ ἡμᾶς ἀνείληφεν,
τῆς τοῦ δούλου μορφῆς περιθέμενος τὸ σχῆμα; [Ὁ
γὰρ (β3) τοῦ Θεοῦ Λόγος καὶ Θεὸς, μορφὴν δούλου
λαβὼν, ἐν ὀμοιώματι σαρκὸς ἀμαρτίας τὴν ἀμαρτίαν
κατέκρινεν, ῇ φησιν ὁ θεῖος Ἀπόστολος. Οὕτως
ἡμᾶς τῆς παλαιᾶς πικρίας καὶ δαιμονικῆς δουλείας
τῷ τιμίῳ αἶματι λυτρωσάμενος ἀπηλευθέρωσεν. Δύο
υὗν(54) μορφῶν αὐτῷ παρισταμένων] (55), περὶ μὲν
τῆς τοῦ Θεοῦ μορφῆς οὐδὲ αὐτὸς ἡγοῦμαί σε ζητεῖν,
ἅπαξ (56) παρʼ αὐτοῦ παιδευομένην, ὅτι οὐτε τὸν
Πατέρα τις ἔγνω, εἰ μὴ ὁ Τἱὸς, οὐδʼ αὐτὸν Υἱὸν γνοίη
ποτέ τις ἐπαξίως, εἰ μὴ μόνος ὁ γεννήσας αὐτὸν
Πατήρ.... Ἀλλὰ γὰρ πάντως τῆς τοῦ δούλου μορφῆς
ἐπιζητεῖς (57), καὶ οὗ διʼ ἡμᾶς περιεβλήθη σαρκίου.
λλὰ καὶ τοῦτο τῇ δόξῃ τῆς θεότητος ἀνακεχρᾶσθαι
μεμαθήκαμεν, καὶ καταπεπόσθαι τὸ θνητὸν ὑπὸ τῆς
ζωῆς. [Καὶ οὖ τί που θαυμαστὸν, εἰ μετὰ τὴν εἰς
οὐρανοὺς ἄνοδον τοιοῦτόν που πέφηνεν, ὁπότε καὶ ἐν
ἀνθρώποις ἔτι βιοτεύων ὁ Θεὸς Λόγος, τοῖς ἐγκρίτοις
τῶν ἐαυτοῦ λόγων (58) προαῤῥαβωνιζόμενος τὴν θέαν
τῆς αὐτοῦ βασιλείας, μεταβαλὼν τὴν τοῦ δούλου μορ-
φὴν, αὐτὴν ἐκείνην ἐπὶ τοῦ ὄρους ὑπὲρ τὴν ἀνθρω-
πείαν φύσιν ἐπιδέδεικται· ὅτε τὸ μὲν πρόσωπον αὐ-
τοῦ ἀπήστραψενὡς ὁ ἤλιος, τὰ δὲ ἱμάτια ὡς τὸ φῶς.]
Τίς οὖν τῆς τοσαύτης (59) ἀξίας τε καὶ δόξης τὰς
ἀποστιλβούσας, καὶ ἀπαστραπτούσας μαρμαρυγὰς
οἶός τε ἂν εἴη (60) καταχαράξαι νεκροῖς καὶ ἀψύχοις
χρώμασι καὶ σκιογραφίαις, ὀπότε μηδὲ ἐμβλέψαι(61)
αὐτῷ (β2), [τοῦτον ὀφθέντι τὸν τρόπον,] οἱ θεσπέσιοι
ὑπέμειναν μαθηταὶ, οἴ γε ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπον,
ἀφόρητον αὐτοῖς τὸ θεώμενον ὁμολογήσαντες; Ei e
οὖν (β3) τότε ἡ ἐν σαρκὶ (64) αὐτοῦ μορφὴ τοσαύτης
ἔλαχε δυνάμεως, πρὸς τῆς ἐνοικούσης αὐτῇ θεότττος
⁵ Rom. vm, 3.
(51) Εα notis J. Boivin. ad Nicephori Gregoræ
Historiæ Ryantimæ lib. XIX, cap. ὄ, num. 4. Uucis
inclusa ex cod. Reg. t 980 primuus edidit Boivin.
Reliqua jam edita erant in actis concilii Nicæni .
(52) Hanc epistolam, qua imuaginum cultus aperte
improbatur, Eusebii esse aiebant tconomachi; et
orthodoxi quoque fatebantur, Verum cum idem Eu-
sebius in Historia sua ecclesiastica (lib. vuI, cap.18)
celehret mulierem Syrophœnissam, quæ sanguinis
proluvioliberatu,statuam Christoliberatorierexerat,
idcirco a quibusdam dubitatum est an illa epistola
esset reipsa Eusebii. Sed tautum abest ut ejusnodi
argumento constet non scriptam eam, tum Historiæ
Ecclesiasticæ, tum ejus quam dicimus epistolæ. Nam
quod a muliere Syrophœnissa factum in llistoria
erctesiastica narratur, idipsum ibidem ἐθνικῇ συνη-
θείᾳ hoc est consuetudine ethnica, seu usu apud
Pλτοx. Gu. ΧΧXΧ.