PG 20, col. 460
In English: The Church History of Eusebius 5.12 · The Church History of Eusebius 5.13.1 · The Church History of Eusebius 5.13.2
Cassianum, deinde Publium, postea Maximum, ac τον Πούπλιον, εἶτα Μάξιμον, καὶ ἐπὶ τούτοις Ἰου-
deinceps Julianum, episcoporum series quæ in ar- λιανόν· ἔπειτα Τάῖον, μεθʼ ὅν Σύμμαχον, καὶ άῖον
chivis illius Ecclesiæ servantur, ostendunt. Juliano ἔτερον· καὶ πάλιν ἄλλον Ἰουλιανὸν, Καπίτωνά τε
successit Caius, Caio Symmachus: Symmacho vero πρὸς τούτοις καὶ Οὐάλεντα (78), καὶ Δολιχιανὸν, καὶ
alter Caius. Post quem rursus alter Julianus:quem ἐπὶ πᾶσι τὸν Nάρκισσον, τριακοστὸν ἀπὸ τῶν ἀποστό-
ΚEaA AAIoN Ir.
De Rhodone et Marcionitarum dissensione ab eodem Περὶ όδωνος καὶ ἦς ἐμνημόνετσεν κατὰ Μαρ-
κίωνα διαφωνίας (Nic. B. Ε. Iν, 29).
ἘἘν τούτῳ καὶ όδων γένος τῶν ἀπὸ Ἀσίας, μα-
θητευθεὶς επὶ ώμης, ὡς αὐτὸς ἱστορεῖ, Τατιανῷ,
θν ἐκτῶν πρόσθεν ἔγνωμεν, διάφορα συντάξας βιβλία,
μετὰ τῶν λοιπῶν καὶ πρὸς τὴν Μαρκίωνος παρατάτ-
τεται αἴρεσιν· ἢν καὶ εἰς διαφόρους γνώμας κατʼ αὐ-
τὸν διαστᾶσαν ἱστορεῖ, τοὺς τὴν διάστασππν ἐμπεποιη-
κότας ἀναγράφων, ἐπʼ ἀκριβές τε τὰς παρʼ ἑκάστῳ
τούτων ἐπινενοημένας διελέγχων ψευδολογίας. Ἀκουε
δʼ οὖν καὶ αὐτοῦ ταῦτα γράφοντος· « Διὰ τοῦτο καὶ
παρʼ ἐαυτοῖς ἀσύμφωνοι γεγόνασιν, ἀσυστάτου γνώ-
μης ἀντιποιούμενοι. Ἀπὸ γὰρ τῆς τούτων ἀγέλης
Ἀπελλῆς μὲν ὁ τῇ πολιτείᾳ σεμνυνόμενος (79) καὶ
τῷ γήρᾳ, μίαν ἀρχὴν ὀμολογεῖ, τὰς δὲ προφητείας
ἐξ ἀντικειμένου λέγει πνεύματος, πειθόμενος ἀπο-
φθέγμασι παρθένου δαιμονώσης, ὄνομα Φιλουμένης.
Ἐτεροι δὲ, καθὼς καὶ αὐτὸς ὁ ναύτης Μαρκίων (80),
δύο ἀρχὰς εἰσηγοῦνται· ἀφʼ ὧν εἰσι Πότιμός (81) τε
καὶ Βασιλικός. Καὶ οὗτοι μὲν κατακολουθήσαντες τῷ
Ποντικῷ λύκῳ, καὶ μὴ εὐρίσκοντες τὴν διαίρεσιν τῶν
πραγμάτων, ὡς οὐδὲ ἐκεῖνος, ἐπὶ τὴν εὐχέρειαν
ἐτράποντο, καὶ δύο ἀρχὰς ἀπεφήναντο ψιλῶς καὶ
ἀναποδείκτως. Ἀλλοι δὲ πάλιν ἀπʼ αὐτῶν ἐπὶ τὸ
χεῖρον ἐξοκείλαντες, οὐ μόνον δύο, ἀλλὰ καὶ τρεῖς
ὐποτίθενται φύσεις, ὧν ἐστιν ἀρχηγὸς καὶ προστά-
της Σύνερως, καθὼς οἱ τὸ διδασκάλιον αὐτοῦ προ-
quadam disciplina. lta Clemens Alexandrinus in
exordio lihri primi Stromat. bis usurpat. Sed non
video quomodo Apelles jactare se ob continentiam
potuerit, qui a Marcione ob stuprum ejectus, Alexan-
driam secessit, ut auctor est Τertullianus in libru
De præscriptionibus. Quocirca videndum ne vox
πολιτεία hoc loco aliud quidpiam signilficet, et pro
decurionatu sumatur. Nam decuriones πολιτευόμε-
νοι seu πολιτευταί dicebantur a Græcis, ut pluri-
bus notavi ad Amm. Marccllinum. Posset etiam
quis suspicari scribendum hic esse τῇ πολιᾷ σεμ.
καὶ τῷ γήρᾳ. Nam senex Apelles vulgo dicebatur.
Sic eum nominat lRhndon inlra, et lieronymus in
Catalogo. Confirmat hanc emendationem susebius
in lib. v, cap. 39, ubi de Alexandro episcopo.
(80) Ὁ ναύτης Μαρκίων. Hec est codicis Regii
lectio, quam conirmat interpretatio Rulini. Sc
enim ille : Alii autem, sicut ipse naua Marcion, duo
esse principia introducunt. Certe Τertullianus im
Ibra De præscripionibus, testatur Marcionem initio
naviculatium fuisse. Ubi tunc, inquit, Marcioms
Ponticus nauclerus, Stoicæ studiosus In reliquis
tamen exemplaribus, Μax., Med. et Fuhetii, nec
non apnd Nicephorum, desunt hæ voces ὁ ναύτης.
(81) Πότιτος. Sic, rectius quam Πότιμος, in codice
Μaα., Med., Fuὰ.et Savhano.Ita enim Τheodoreus,
in libro I Hæreticarum fabularum, et Ruinus eums
aomninant.
deinceps Julianum, episcoporum series quæ in ar- λιανόν· ἔπειτα Τάῖον, μεθʼ ὅν Σύμμαχον, καὶ άῖον
chivis illius Ecclesiæ servantur, ostendunt. Juliano ἔτερον· καὶ πάλιν ἄλλον Ἰουλιανὸν, Καπίτωνά τε
successit Caius, Caio Symmachus: Symmacho vero πρὸς τούτοις καὶ Οὐάλεντα (78), καὶ Δολιχιανὸν, καὶ
alter Caius. Post quem rursus alter Julianus:quem ἐπὶ πᾶσι τὸν Nάρκισσον, τριακοστὸν ἀπὸ τῶν ἀποστό-
ΚEaA AAIoN Ir.
De Rhodone et Marcionitarum dissensione ab eodem Περὶ όδωνος καὶ ἦς ἐμνημόνετσεν κατὰ Μαρ-
κίωνα διαφωνίας (Nic. B. Ε. Iν, 29).
ἘἘν τούτῳ καὶ όδων γένος τῶν ἀπὸ Ἀσίας, μα-
θητευθεὶς επὶ ώμης, ὡς αὐτὸς ἱστορεῖ, Τατιανῷ,
θν ἐκτῶν πρόσθεν ἔγνωμεν, διάφορα συντάξας βιβλία,
μετὰ τῶν λοιπῶν καὶ πρὸς τὴν Μαρκίωνος παρατάτ-
τεται αἴρεσιν· ἢν καὶ εἰς διαφόρους γνώμας κατʼ αὐ-
τὸν διαστᾶσαν ἱστορεῖ, τοὺς τὴν διάστασππν ἐμπεποιη-
κότας ἀναγράφων, ἐπʼ ἀκριβές τε τὰς παρʼ ἑκάστῳ
τούτων ἐπινενοημένας διελέγχων ψευδολογίας. Ἀκουε
δʼ οὖν καὶ αὐτοῦ ταῦτα γράφοντος· « Διὰ τοῦτο καὶ
παρʼ ἐαυτοῖς ἀσύμφωνοι γεγόνασιν, ἀσυστάτου γνώ-
μης ἀντιποιούμενοι. Ἀπὸ γὰρ τῆς τούτων ἀγέλης
Ἀπελλῆς μὲν ὁ τῇ πολιτείᾳ σεμνυνόμενος (79) καὶ
τῷ γήρᾳ, μίαν ἀρχὴν ὀμολογεῖ, τὰς δὲ προφητείας
ἐξ ἀντικειμένου λέγει πνεύματος, πειθόμενος ἀπο-
φθέγμασι παρθένου δαιμονώσης, ὄνομα Φιλουμένης.
Ἐτεροι δὲ, καθὼς καὶ αὐτὸς ὁ ναύτης Μαρκίων (80),
δύο ἀρχὰς εἰσηγοῦνται· ἀφʼ ὧν εἰσι Πότιμός (81) τε
καὶ Βασιλικός. Καὶ οὗτοι μὲν κατακολουθήσαντες τῷ
Ποντικῷ λύκῳ, καὶ μὴ εὐρίσκοντες τὴν διαίρεσιν τῶν
πραγμάτων, ὡς οὐδὲ ἐκεῖνος, ἐπὶ τὴν εὐχέρειαν
ἐτράποντο, καὶ δύο ἀρχὰς ἀπεφήναντο ψιλῶς καὶ
ἀναποδείκτως. Ἀλλοι δὲ πάλιν ἀπʼ αὐτῶν ἐπὶ τὸ
χεῖρον ἐξοκείλαντες, οὐ μόνον δύο, ἀλλὰ καὶ τρεῖς
ὐποτίθενται φύσεις, ὧν ἐστιν ἀρχηγὸς καὶ προστά-
της Σύνερως, καθὼς οἱ τὸ διδασκάλιον αὐτοῦ προ-
quadam disciplina. lta Clemens Alexandrinus in
exordio lihri primi Stromat. bis usurpat. Sed non
video quomodo Apelles jactare se ob continentiam
potuerit, qui a Marcione ob stuprum ejectus, Alexan-
driam secessit, ut auctor est Τertullianus in libru
De præscriptionibus. Quocirca videndum ne vox
πολιτεία hoc loco aliud quidpiam signilficet, et pro
decurionatu sumatur. Nam decuriones πολιτευόμε-
νοι seu πολιτευταί dicebantur a Græcis, ut pluri-
bus notavi ad Amm. Marccllinum. Posset etiam
quis suspicari scribendum hic esse τῇ πολιᾷ σεμ.
καὶ τῷ γήρᾳ. Nam senex Apelles vulgo dicebatur.
Sic eum nominat lRhndon inlra, et lieronymus in
Catalogo. Confirmat hanc emendationem susebius
in lib. v, cap. 39, ubi de Alexandro episcopo.
(80) Ὁ ναύτης Μαρκίων. Hec est codicis Regii
lectio, quam conirmat interpretatio Rulini. Sc
enim ille : Alii autem, sicut ipse naua Marcion, duo
esse principia introducunt. Certe Τertullianus im
Ibra De præscripionibus, testatur Marcionem initio
naviculatium fuisse. Ubi tunc, inquit, Marcioms
Ponticus nauclerus, Stoicæ studiosus In reliquis
tamen exemplaribus, Μax., Med. et Fuhetii, nec
non apnd Nicephorum, desunt hæ voces ὁ ναύτης.
(81) Πότιτος. Sic, rectius quam Πότιμος, in codice
Μaα., Med., Fuὰ.et Savhano.Ita enim Τheodoreus,
in libro I Hæreticarum fabularum, et Ruinus eums
aomninant.