PG 22, col. 807
limitibus divina: providentia: subnixa. ut qui et ipsi
minime istud prohibeant. 515 ι Bonus enim erat ι
[Deus]. nt inquit Plato: ι bonum vero nulla rei
cujusquam subit invidia. ι Non corporum tantum
igitur, bonus qui sit, hujus universi gubernator
geret curam. verum multo magis etiam animorum,
quibus immortalitatis ac dominii concessum est
ι munus. Animis igitur, .tanquam tutius familiae. d0-
norumque, quorum largitione natura: benefaciat,
Dominus, eo quod illis recipiendis apti nati sint.
radios quasi lueis suae liberaliter impertietur. ap-
paritorum suorum quandoque maxime sibi c0ujun-
,ctos. in salutem atque adjumentum eorum. qui in Β
terrenis hisce princip-ratum tenent, ablegins. Quo-
rum aliquo si cui bona sua fortuna potiri detur,
ille mente purgatus, et mortalis natura: dissipata
caligine, vere divinus censebitur, magnum ali-
.juem deum animo circumferens. Tantus autem
qui sit quam non vim exserat! omne humanum ge-
nus. ipsumque nnmdtnn multo etiam, quam sol iste,
aeternae divinitatis Opus posteris etiam spectandum relinquens temporibut,
magis collustraverit :
neque inferius opificiis ex bruta materia factis natura: divinm argumentum suppeditans. Atque itac-
tenus quidem natura humana particeps fieri possit natura: humana excellentioris. Alia vero ratione
limites nefas transilire, neque corpus alis‘ destitutum habentes, ea qua: alis sint peragenda moliri,
neque curn, qui homo sit, superioribus competentia naturis temere affectare licet.
CAPUT VII.
‘Qualem igitur nobis, ista cum ita se habeant,
Apollouium sistis, scriptor egregie ? Si ut divinum
philosophoque majorem, et, 'ut verbo ahsolvam,ex-
celleutiore, quam humana sit, natura praeditum,
fac ut per totam mihi serves historiam hoc quod
ponis. atque argumentum divinitatis etiamnum de-
monstra. Quidni enim absurdissimum fuerit, fabro-
rum architectorumque, etiam post mortem artifi-
cum, longissimo tempore perdurare upus, innuer-
¹ ad lib. ιι.
(αἰὼΑὐτοκρατορικόν. Acciolns verterat libera:
voluntatis arbitrium. Nec inepte fortassis τὺ αύτο-
κρατορικὸν ad vim animi, qua seipsum κρατεῖ vel
κινει.
(41) Ταύταις δῆτα. Haece periodus, impeditior,
expeditissima lit, si naturalem ei ordinem restitua-
ξηιιε huc modo : Ταύταις δῆτα (ψυχαῖς), οὔσαις ἀντι-
ᾖηπτικαίς, λάιιτίνας διο-περ’τούπαρίὲαυτού φωτὸς
δωρήσεται ἀφρόνως, οἷα ’έῆς -οἰκονομίας ἁπάσης καὶ
τῷν χαρίτων νῶν κύριος, ὧν ἂν, δωρούμενος αὐτὰς,
εὐεργετοί τὴν φύσιν, εις.
(42) Ἐπὶ τὰ τῇδε. Omittendas voculas ἐπὶ τά
olim putabam, ntflsensus sit : Ι)ρο proximos quan-
doque milli salutis causa em'iun, (iui hic in terris
degan_t.'1'qtépatg φροντίσι tamen mihi liquebat seri-
berc Eusebium, ita'uteditum est, patuisse. Nam οἱ ἐπὶ
τὰ τῇδε Sunt qui rebus hic o5vfis, id est in hac
terra nostra viventibus praesunt. et doriuinium in
eos exercent. id est humani animi, quibus et paulo
anteaaeatfircxpatogztzov tribuebat. (Steterunt videtur
mihi ⁸ἱ-ιι-ιιίιςιξιε et qui-.e_sequuntur Arianae impietatis
perinihil delitescere. Fallor enim, an id agit Euse-
bius, u_t Christum Salvatorem ’μᾶλλον {pileo τὴν
οἰκουμένην Δκιτιταλάμιινοιντα, divinant istam-virtutem
«seruisse innuat, quod τῶν μάλιστα Θεῷ Δπροειέχῶν
τινος ηὐτύχησε. b ἐκ quod non ipse quidem deus.
minime istud prohibeant. 515 ι Bonus enim erat ι
[Deus]. nt inquit Plato: ι bonum vero nulla rei
cujusquam subit invidia. ι Non corporum tantum
igitur, bonus qui sit, hujus universi gubernator
geret curam. verum multo magis etiam animorum,
quibus immortalitatis ac dominii concessum est
ι munus. Animis igitur, .tanquam tutius familiae. d0-
norumque, quorum largitione natura: benefaciat,
Dominus, eo quod illis recipiendis apti nati sint.
radios quasi lueis suae liberaliter impertietur. ap-
paritorum suorum quandoque maxime sibi c0ujun-
,ctos. in salutem atque adjumentum eorum. qui in Β
terrenis hisce princip-ratum tenent, ablegins. Quo-
rum aliquo si cui bona sua fortuna potiri detur,
ille mente purgatus, et mortalis natura: dissipata
caligine, vere divinus censebitur, magnum ali-
.juem deum animo circumferens. Tantus autem
qui sit quam non vim exserat! omne humanum ge-
nus. ipsumque nnmdtnn multo etiam, quam sol iste,
aeternae divinitatis Opus posteris etiam spectandum relinquens temporibut,
magis collustraverit :
neque inferius opificiis ex bruta materia factis natura: divinm argumentum suppeditans. Atque itac-
tenus quidem natura humana particeps fieri possit natura: humana excellentioris. Alia vero ratione
limites nefas transilire, neque corpus alis‘ destitutum habentes, ea qua: alis sint peragenda moliri,
neque curn, qui homo sit, superioribus competentia naturis temere affectare licet.
CAPUT VII.
‘Qualem igitur nobis, ista cum ita se habeant,
Apollouium sistis, scriptor egregie ? Si ut divinum
philosophoque majorem, et, 'ut verbo ahsolvam,ex-
celleutiore, quam humana sit, natura praeditum,
fac ut per totam mihi serves historiam hoc quod
ponis. atque argumentum divinitatis etiamnum de-
monstra. Quidni enim absurdissimum fuerit, fabro-
rum architectorumque, etiam post mortem artifi-
cum, longissimo tempore perdurare upus, innuer-
¹ ad lib. ιι.
(αἰὼΑὐτοκρατορικόν. Acciolns verterat libera:
voluntatis arbitrium. Nec inepte fortassis τὺ αύτο-
κρατορικὸν ad vim animi, qua seipsum κρατεῖ vel
κινει.
(41) Ταύταις δῆτα. Haece periodus, impeditior,
expeditissima lit, si naturalem ei ordinem restitua-
ξηιιε huc modo : Ταύταις δῆτα (ψυχαῖς), οὔσαις ἀντι-
ᾖηπτικαίς, λάιιτίνας διο-περ’τούπαρίὲαυτού φωτὸς
δωρήσεται ἀφρόνως, οἷα ’έῆς -οἰκονομίας ἁπάσης καὶ
τῷν χαρίτων νῶν κύριος, ὧν ἂν, δωρούμενος αὐτὰς,
εὐεργετοί τὴν φύσιν, εις.
(42) Ἐπὶ τὰ τῇδε. Omittendas voculas ἐπὶ τά
olim putabam, ntflsensus sit : Ι)ρο proximos quan-
doque milli salutis causa em'iun, (iui hic in terris
degan_t.'1'qtépatg φροντίσι tamen mihi liquebat seri-
berc Eusebium, ita'uteditum est, patuisse. Nam οἱ ἐπὶ
τὰ τῇδε Sunt qui rebus hic o5vfis, id est in hac
terra nostra viventibus praesunt. et doriuinium in
eos exercent. id est humani animi, quibus et paulo
anteaaeatfircxpatogztzov tribuebat. (Steterunt videtur
mihi ⁸ἱ-ιι-ιιίιςιξιε et qui-.e_sequuntur Arianae impietatis
perinihil delitescere. Fallor enim, an id agit Euse-
bius, u_t Christum Salvatorem ’μᾶλλον {pileo τὴν
οἰκουμένην Δκιτιταλάμιινοιντα, divinant istam-virtutem
«seruisse innuat, quod τῶν μάλιστα Θεῷ Δπροειέχῶν
τινος ηὐτύχησε. b ἐκ quod non ipse quidem deus.