PG 22, col. 820
Ἐπίωμεν δὲ τὰ ὲκ τοῦ δευτέρου. Τὴν ἀπὸ Περ-
σίδος ἐπ’ Ἰνδοὺς πορείαν ἄγει παραλαϐὼν αὐτὸν
6 λόγος. Εἷτὰ τι πεπονθότ’ ἀπειρόκαλον, ὅπερ τι
παράδοξον, δαιμόνιόν τι, ὃ καὶ Ἔμπουσαν ὀνομάζει,
κατὰ τὴν ὁδὸν ἰδόντα, λοιδορίαις ἅμα τοῖς ἀμφ’ αὖ·
τὸν ἀπελάσαι φησί. Καὶ ζώων δὲ αὐτοῖς ἐς tractv
προσαχθέντων, εἰρηκέναι αὐτὸν τῷ Δάμιδι, ὡς ἄρα
ξυγχωροίη αὐτῷ τε καὶτοῖς ἑταίροις (90) σιτεῖσθαι
τῶν κρεῶν ⁸ τὸ γὰρ ἀπέχεσθαι αὐτῶν, αὐτοῖς μὲν ἐς
οὐδὲν ὁρᾷν προϐαῖνον (91), ἑαυτῷ δὲ ἐς ἃ ὡμολόγη-
ται πρὸς φιλοσοφίαν ἐκ παιδός. Καίτοι τίς οὐκ ἂν
ἀπορήσειεν, ὃτι μηδ’ αὐτὸν, ὃν μόνον ἐδόκει τοῦ {nisu
ζηλωτὴν κεκτῆσθαι, καὶ προῦτρεπεν ἐπὶ φιλοσοφίαν,
εἷργὲ τε, οἷα φίλτατον, τῆς τῶν ἐμψύχων, ὡς ἂν οὐχ
ὁσίας, κατὰ Πυθαγόραν, τροφῆς. ’0 δ’, οὐκ οἷδ’ tito-Ii?
λόγῳ, λέγει (92) μὲν οὐ ξυνοίσειν ἑαυτῷ· κείνοιςὲ
οὐδὲν ὀρᾷν ἀπὸ τῆς ἀποχῆς· προϐαῖνον ὡμολόγει.
ΚΕΦΑΛΛῘΟΝ 1Δ¹.
Ἐπὶ τούτοις ὁ Φιλόστρατος, 6 τάληθὲς τιμᾷν
πρὸς τοῦ ι Φιλαλήθους ι μεμαρτυρημὲνυς (95;, δρα
τῆς ἀληθείας ὁποῖα δείγματα παρίστησι. Γενόμνον
παρ’ Ἰνδοῖς τὸν Ἀπολλώνιον παραστήσασθαί φησιν
ἑρμηνέα, καὶ δι’ αὑτοῦ προσδιαλέγεσθαι Φραὼτῃ,
τοῦτο δ’ εἶναι τῷ βασιλεῖ τῶν Ἰνδῶν ὄνομα. Καὶ 6
μικρῷ πρόσθεν, κατ’ αὑτὸν, πασῶν γλωττῶν ξυνεὶς,
νῦν αὖ, κατὰ τὸν αὐτὸν, ἑρμηνέως δεῖται. Καὶ πάλιν
ὁ τὰ κατὰ διανοίας (94) ἀνθρώπιον εἰδὼς, καὶ μονον-
ουχὶ κατὰ τὸν παρ’ αὐτοῖς Θεὸν (95),
Κωφοῦ τε ξυνιεὶς, καὶ οὐ λαλοῦντος ἀκούων.
ὁποία τίς εἴη τῷ βασιλεῖ δι’ ἑρμηνέως ἐρωτᾷ δίαιτα,
³¹ lib. It, c. 26. ³³ lib. l, c. l9.
et Oeév ipse Plato frequenter appellat; Et Apulei?
de deo SOcratis liber esstat. hoc est Περὶ tangat?
Σωκράτους δαιμονίου, nl Plutarchus et Maximus Ty-
rius suos inscripsere. Et hunc sive deum sive ge-
nium. arbitrum omnium non modo acturum, rerum
etiam cogitationum Apuleius vocat, quem in ipsis
penitissintis mentibus nice conscie‘ntim dirersari allirv
mat, quem domesticum speculatorem, intimiintfo-
gnitore'm. individuum arbitrum appellat. Verumllu-
sebiusihoc loco non genium, sed Apollinenr intelligit.
cuius hoc quod sequitur oraculum apud Herodotum
lib. ι, p. “fide ipso Apolline pi'ol'ertttrafbletninit
ejus etiam Tertullianus' lib. Βερνίκη c. 15: Dm
autem non vocis sed cordis auditor est sicut conspe-
ϐίον. Dmmonium oraculi Pythii et mutum intelligo
etnon loquentem audio, inquit. Cuius auctoritate
versum hunc ita reddidi, Mati concipiens, etc. ln—
terpres : Sardi concipiens animum pariterque lacen-
tisIlnl‘erius (cap. Μ) idem repetitur. llot.sn:x.
Nempe 6 παρ⁵ αῷτοῖς Θεός est, qniapud ipsos (gen.
tiles nempe. et adversarios Eusebii imprimis, Hie-
roclem, Eusebium et reliquos), habetur Deus.
σίδος ἐπ’ Ἰνδοὺς πορείαν ἄγει παραλαϐὼν αὐτὸν
6 λόγος. Εἷτὰ τι πεπονθότ’ ἀπειρόκαλον, ὅπερ τι
παράδοξον, δαιμόνιόν τι, ὃ καὶ Ἔμπουσαν ὀνομάζει,
κατὰ τὴν ὁδὸν ἰδόντα, λοιδορίαις ἅμα τοῖς ἀμφ’ αὖ·
τὸν ἀπελάσαι φησί. Καὶ ζώων δὲ αὐτοῖς ἐς tractv
προσαχθέντων, εἰρηκέναι αὐτὸν τῷ Δάμιδι, ὡς ἄρα
ξυγχωροίη αὐτῷ τε καὶτοῖς ἑταίροις (90) σιτεῖσθαι
τῶν κρεῶν ⁸ τὸ γὰρ ἀπέχεσθαι αὐτῶν, αὐτοῖς μὲν ἐς
οὐδὲν ὁρᾷν προϐαῖνον (91), ἑαυτῷ δὲ ἐς ἃ ὡμολόγη-
ται πρὸς φιλοσοφίαν ἐκ παιδός. Καίτοι τίς οὐκ ἂν
ἀπορήσειεν, ὃτι μηδ’ αὐτὸν, ὃν μόνον ἐδόκει τοῦ {nisu
ζηλωτὴν κεκτῆσθαι, καὶ προῦτρεπεν ἐπὶ φιλοσοφίαν,
εἷργὲ τε, οἷα φίλτατον, τῆς τῶν ἐμψύχων, ὡς ἂν οὐχ
ὁσίας, κατὰ Πυθαγόραν, τροφῆς. ’0 δ’, οὐκ οἷδ’ tito-Ii?
λόγῳ, λέγει (92) μὲν οὐ ξυνοίσειν ἑαυτῷ· κείνοιςὲ
οὐδὲν ὀρᾷν ἀπὸ τῆς ἀποχῆς· προϐαῖνον ὡμολόγει.
ΚΕΦΑΛΛῘΟΝ 1Δ¹.
Ἐπὶ τούτοις ὁ Φιλόστρατος, 6 τάληθὲς τιμᾷν
πρὸς τοῦ ι Φιλαλήθους ι μεμαρτυρημὲνυς (95;, δρα
τῆς ἀληθείας ὁποῖα δείγματα παρίστησι. Γενόμνον
παρ’ Ἰνδοῖς τὸν Ἀπολλώνιον παραστήσασθαί φησιν
ἑρμηνέα, καὶ δι’ αὑτοῦ προσδιαλέγεσθαι Φραὼτῃ,
τοῦτο δ’ εἶναι τῷ βασιλεῖ τῶν Ἰνδῶν ὄνομα. Καὶ 6
μικρῷ πρόσθεν, κατ’ αὑτὸν, πασῶν γλωττῶν ξυνεὶς,
νῦν αὖ, κατὰ τὸν αὐτὸν, ἑρμηνέως δεῖται. Καὶ πάλιν
ὁ τὰ κατὰ διανοίας (94) ἀνθρώπιον εἰδὼς, καὶ μονον-
ουχὶ κατὰ τὸν παρ’ αὐτοῖς Θεὸν (95),
Κωφοῦ τε ξυνιεὶς, καὶ οὐ λαλοῦντος ἀκούων.
ὁποία τίς εἴη τῷ βασιλεῖ δι’ ἑρμηνέως ἐρωτᾷ δίαιτα,
³¹ lib. It, c. 26. ³³ lib. l, c. l9.
et Oeév ipse Plato frequenter appellat; Et Apulei?
de deo SOcratis liber esstat. hoc est Περὶ tangat?
Σωκράτους δαιμονίου, nl Plutarchus et Maximus Ty-
rius suos inscripsere. Et hunc sive deum sive ge-
nium. arbitrum omnium non modo acturum, rerum
etiam cogitationum Apuleius vocat, quem in ipsis
penitissintis mentibus nice conscie‘ntim dirersari allirv
mat, quem domesticum speculatorem, intimiintfo-
gnitore'm. individuum arbitrum appellat. Verumllu-
sebiusihoc loco non genium, sed Apollinenr intelligit.
cuius hoc quod sequitur oraculum apud Herodotum
lib. ι, p. “fide ipso Apolline pi'ol'ertttrafbletninit
ejus etiam Tertullianus' lib. Βερνίκη c. 15: Dm
autem non vocis sed cordis auditor est sicut conspe-
ϐίον. Dmmonium oraculi Pythii et mutum intelligo
etnon loquentem audio, inquit. Cuius auctoritate
versum hunc ita reddidi, Mati concipiens, etc. ln—
terpres : Sardi concipiens animum pariterque lacen-
tisIlnl‘erius (cap. Μ) idem repetitur. llot.sn:x.
Nempe 6 παρ⁵ αῷτοῖς Θεός est, qniapud ipsos (gen.
tiles nempe. et adversarios Eusebii imprimis, Hie-
roclem, Eusebium et reliquos), habetur Deus.