PG 24, col. 616
ἀποτρόπαιον· τούτου γὰρ ἀνενεχθέντος, πᾶσα λοιπὸν
ἡ τῶν ἀνάγνων δαιμόνων δύναμις καθῃρεῖτο, καὶ
πᾶσα πλάνη παρεῖτο. Τὸ μὲν οὖν σωτήριον ἐξ ἁν-
θρὼπων θῦμα, αὐτὸ δὴ τοῦ Λόγου σωματικὸν ὄργα-
νον, ὑπὲρ ἀνθρώπων καθιεροῢτο· οὗ πέρι λόγων ἱε-
ρῶν βοῶσι φωναίο ποτὲ μέν’ Ἴδε ό ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ
ὀ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν ’τοῦ κόσμου’ ποτὲ δέ· Ὠς
πρόϐατον ἐπὶ σφαγὴν ἢχθη. Καὶ⁴ τό γε αἴτιον διδά-
σκουσιν ὲπιλέγουσαι⁶ Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν
φέρει, καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται, καὶ ἡμεῖς ἐλογι-
σάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πληγῇ καὶ ἐν κακώσει. Αὐ-
B τὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ ἀνομίας ἡμῶν, καὶ
μεμαλάκίσται διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. Παιδεία
είρήνης ἡμῶν ἐπ’ αὐτόν’ τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς
ίάθημεν. Πάντες ὠς πρόϐατα ἐπλανήθημεν, ἕκα-
στος τὴν ὀδόν αὑτοῦ ἐπλανήθτν καὶ Κύριος παρ-
έδωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Τὸ μὲν οὖν
σωματικὸν τοῦ Λόγου ὄργανον διὰ ταύτας καθιεροῦτο
τὰς αἰτίας· ὀ δὲ μέγας ἀρχιερεὺς, ἕτερος ὢν παρὰ
τὸ ἱερεῖον, Θεοῦ Λόγος καὶ δύναμις, καὶ σοφία, οὐκ
είς μακρὰν τὸ θνητόν ἀνεκαλεῖτο τοῦ θανάτου, καὶ
τοῦτο τῆς κοινῆς ἡμῶν σωτηρίας τὴν ἀπαρχὴν, ζωῆς
ἐνθέου καὶ ἀθανασίας μέτοχον παρίστη, τρόπαιον ἐπι-
νίκιον ,κατά τοῦ θανάτου καὶ κατὰ τῆς δαιμονικῆς
παρατάξεως (16), καὶ τῶν πάλαι Θυσιῶν ἀποτρόπαιον,
τοῦτο ὑπὲρ ἁπάντων ἀνθρώπων ἀνεγείρας. [Διὸ καὶ
Χριστὸς (humidae-1].] Τὸ γὰρ Χριστὸς ὄνομα σημαν-
τικὸν ἱερωσύνης ἅμα καὶ βασιλείας παρά παισὶν
Ἑϐραίων ἂν γένοιτοο ταῦτα γὰρ ἦσαν τὰ χριό-
μεγα (17).
(18) Πρὸς τοῖς εἰρημένοις καὶ ἄλλη τις γένοιτ’ ἂν
τοῦ σωτηρίου θανάτου μεγίστη αἰτία ἡ λεχθησομένη.
(19) Ἐπειδὴ γὰρ τοῖς αὐτοῦ φοιτηταῖς ὀφθαλμοῖς ἰδεῖν
ἀναγκαῖον ἦν ζωῆς τῆς μετὰ θάνατον ἐναργῶς πα-
λιγγενεσίαν, ἐφ’ ἢν τὰς αὐτῶν ἐλπίδας ἀναρτᾷν αὐ-
τοὺς ἐδίδασκε, δι’ ἢν καὶ προῦτρεπεν αὐτοὺς ἔχεσθαι
τοῦ τῆς θεοσεϐείας ζυγοῦ · εἰκότως τοῦτον ὀρᾷν αὐ-
τοῖς ὀφθαλμοῖς ἀκριϐῶς παρεῖχεν. Ἐχρῆν γὰρ τοὺς
μέλλοντας εὐσεϐῆ μετιέναι βίον τοῦτο πρῶτον ἀναγα
καιότατον μάθημα δι’ ἐναργοῦς ὅψεως παραλαϐεῖν ο
ιαί πολὺ μᾶλλον ἐκείνους τοὺς είς ἅπαντα τὴν οἰκου-
μένην μέλλοντας ὅσον οὔπω κηρύττειν, καὶ τὴν ὑπ’ ξ
αὑτοῦ πᾶσι τοῖς ἔθνεσι προϐληθεῖσαν διδασκαλίαν τε ³
riter transtulerit, in multis tamen evidenter peccaa
vit: quam ego mendorum copiam in praefatione
scholiisque editionis llledioluueusis lectoribus de—
monstravi atque correxi. ltem el. doctor Leus, qui
propterhuc opus Theoplmnite Eusebianum de sacris
litteris immortaliter meritus est, Syrum suum non
semel interpretem vel ob obscuritatem vel alias ob
causas castigat.
(i7) Syriacus textus accedit propius ad Eusebium
Dento'nst’r. Evang. ιν. 11, ed. Vigeri, p. [ἴθι Λιόπερ
καέ χριστοὺς ὀνομάζειν αὐτοὺς ’πάντας ἦν Ἐὕραίοις
(οι ον.
φιΑον.
(A178) f. 500. b. Synttt, 60.
(i9) Aliter Syrus; o’uod non orobo.
ἡ τῶν ἀνάγνων δαιμόνων δύναμις καθῃρεῖτο, καὶ
πᾶσα πλάνη παρεῖτο. Τὸ μὲν οὖν σωτήριον ἐξ ἁν-
θρὼπων θῦμα, αὐτὸ δὴ τοῦ Λόγου σωματικὸν ὄργα-
νον, ὑπὲρ ἀνθρώπων καθιεροῢτο· οὗ πέρι λόγων ἱε-
ρῶν βοῶσι φωναίο ποτὲ μέν’ Ἴδε ό ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ
ὀ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν ’τοῦ κόσμου’ ποτὲ δέ· Ὠς
πρόϐατον ἐπὶ σφαγὴν ἢχθη. Καὶ⁴ τό γε αἴτιον διδά-
σκουσιν ὲπιλέγουσαι⁶ Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν
φέρει, καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται, καὶ ἡμεῖς ἐλογι-
σάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πληγῇ καὶ ἐν κακώσει. Αὐ-
B τὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ ἀνομίας ἡμῶν, καὶ
μεμαλάκίσται διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. Παιδεία
είρήνης ἡμῶν ἐπ’ αὐτόν’ τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς
ίάθημεν. Πάντες ὠς πρόϐατα ἐπλανήθημεν, ἕκα-
στος τὴν ὀδόν αὑτοῦ ἐπλανήθτν καὶ Κύριος παρ-
έδωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Τὸ μὲν οὖν
σωματικὸν τοῦ Λόγου ὄργανον διὰ ταύτας καθιεροῦτο
τὰς αἰτίας· ὀ δὲ μέγας ἀρχιερεὺς, ἕτερος ὢν παρὰ
τὸ ἱερεῖον, Θεοῦ Λόγος καὶ δύναμις, καὶ σοφία, οὐκ
είς μακρὰν τὸ θνητόν ἀνεκαλεῖτο τοῦ θανάτου, καὶ
τοῦτο τῆς κοινῆς ἡμῶν σωτηρίας τὴν ἀπαρχὴν, ζωῆς
ἐνθέου καὶ ἀθανασίας μέτοχον παρίστη, τρόπαιον ἐπι-
νίκιον ,κατά τοῦ θανάτου καὶ κατὰ τῆς δαιμονικῆς
παρατάξεως (16), καὶ τῶν πάλαι Θυσιῶν ἀποτρόπαιον,
τοῦτο ὑπὲρ ἁπάντων ἀνθρώπων ἀνεγείρας. [Διὸ καὶ
Χριστὸς (humidae-1].] Τὸ γὰρ Χριστὸς ὄνομα σημαν-
τικὸν ἱερωσύνης ἅμα καὶ βασιλείας παρά παισὶν
Ἑϐραίων ἂν γένοιτοο ταῦτα γὰρ ἦσαν τὰ χριό-
μεγα (17).
(18) Πρὸς τοῖς εἰρημένοις καὶ ἄλλη τις γένοιτ’ ἂν
τοῦ σωτηρίου θανάτου μεγίστη αἰτία ἡ λεχθησομένη.
(19) Ἐπειδὴ γὰρ τοῖς αὐτοῦ φοιτηταῖς ὀφθαλμοῖς ἰδεῖν
ἀναγκαῖον ἦν ζωῆς τῆς μετὰ θάνατον ἐναργῶς πα-
λιγγενεσίαν, ἐφ’ ἢν τὰς αὐτῶν ἐλπίδας ἀναρτᾷν αὐ-
τοὺς ἐδίδασκε, δι’ ἢν καὶ προῦτρεπεν αὐτοὺς ἔχεσθαι
τοῦ τῆς θεοσεϐείας ζυγοῦ · εἰκότως τοῦτον ὀρᾷν αὐ-
τοῖς ὀφθαλμοῖς ἀκριϐῶς παρεῖχεν. Ἐχρῆν γὰρ τοὺς
μέλλοντας εὐσεϐῆ μετιέναι βίον τοῦτο πρῶτον ἀναγα
καιότατον μάθημα δι’ ἐναργοῦς ὅψεως παραλαϐεῖν ο
ιαί πολὺ μᾶλλον ἐκείνους τοὺς είς ἅπαντα τὴν οἰκου-
μένην μέλλοντας ὅσον οὔπω κηρύττειν, καὶ τὴν ὑπ’ ξ
αὑτοῦ πᾶσι τοῖς ἔθνεσι προϐληθεῖσαν διδασκαλίαν τε ³
riter transtulerit, in multis tamen evidenter peccaa
vit: quam ego mendorum copiam in praefatione
scholiisque editionis llledioluueusis lectoribus de—
monstravi atque correxi. ltem el. doctor Leus, qui
propterhuc opus Theoplmnite Eusebianum de sacris
litteris immortaliter meritus est, Syrum suum non
semel interpretem vel ob obscuritatem vel alias ob
causas castigat.
(i7) Syriacus textus accedit propius ad Eusebium
Dento'nst’r. Evang. ιν. 11, ed. Vigeri, p. [ἴθι Λιόπερ
καέ χριστοὺς ὀνομάζειν αὐτοὺς ’πάντας ἦν Ἐὕραίοις
(οι ον.
φιΑον.
(A178) f. 500. b. Synttt, 60.
(i9) Aliter Syrus; o’uod non orobo.