PG 24, col. 683
majus quam Graecorum et barbarorum sapientia,
quam Matthqu oleribus comparavit, infirmitatem
ita et corruptibilitatem humanarum doctrinarum
significans. Namque et apud praphetas dictum de
ipsis est: Tanquam fenum uelociter arescent, et
quemadmodum olera herbarum cito derident ⁵⁸. Hu-
iuscemodi sunt sophistarum ac philosophorum de-
ctrina: disciplinaeque,qua2 aliquandiu herbescunt,
brevique tempore florent, sed non diu post exci-
dunt per se ipsa: corruptae: ita ut alibi {eno tecto-
rum comparet eas David ⁸⁸, quod, priusquam evel-
latur, jam exaruit.
Sunt istae igitur sapientium hujus saeculi do-
ctrina, infirmae nimirum et oleraceae, feno flore-
scenti similes. Secus vero omnium minimum et te-
nuissimum inter semina, regni nimirum caelorum
evangelicum verbum, acre mordensque veluti si-
napi, quod tamen longe excrevit, et humanae sa-
pientiae superius evasit: atque in altum sublatum
omnia loca occupavit, ita ut magna arbor ex eo
sit orta, caeli volucrum capax qui in ejus ramis
consistunt. Olim id quidem simplicibus verbis Ser-
vatoris voce prolatis, divina prognosticaque vir-
tute praedicebatur. Jam vero in quale quantumque
Opus praedictio processerit, quantumque creverit
doctrinae vox, dici pro dignitate non potest. Tan-
tum itaque progressu temporis salutare semen vir-
tutem exseruit, utgerminata ex illo arbor, id est,
fundata a Servatore per universam terram Eccle-
sia, cuncta loca oppleverit; in ejus ramis cmli vo-
lucres habitent, angeli diri scilicet et caelestes
potentiae, quae terram invisibiliter discurrunt;
itemque animae sanctae alte gradientes, id est, vita
sensuque sublimi ac caelesti prmdita. Namque bas
et non aliud quidlibet denotari a caeli avibus, Ser-
vatoris haec parabola significat. Sicut econtrario
in parabola seminatoris vocabulo avium, insidiantes
hominibus potentias denotabat, pari vocabulo di-
cens aves (mli diripuisse semen jactum iis qui
iuxta viam illud susceperant.
XXI. ι)
Atque haec necessario Servator discipulis suis
mandabat”, morbum gravissimum ipsorum animat,
tumorem atque jactantiam sanans, vetansque osten-
tationem, ne ullatenus extollerentur, neve quid
magnum aut superbum de se existimarent. Docet
contra, nostri esse arbitrii in regnum introire, aut
secus. Nam si, ut dicitur apud Mattliazum, conversi
llamus sicut parvuli, malitia scilicet parvuli, ut
ait Apostolus ⁸⁶; et si hoc regnum adtnittemus
more simplicis et nulli adhuc vitio dediti infantis,
et si puritatem atque innocentiam puerilis aetatis
⁸³ Ps. xxxvi, 2. ⁸⁵ Ps. cxxvtu, 6. ⁸⁸ Matth. xvu
ructatio/eui.” lix 245.” b.~ titulus .lllelIFDSB
scriptus Εὐσεϐίου δευτέρας θεός-πάγους. sine dubio
quam Matthqu oleribus comparavit, infirmitatem
ita et corruptibilitatem humanarum doctrinarum
significans. Namque et apud praphetas dictum de
ipsis est: Tanquam fenum uelociter arescent, et
quemadmodum olera herbarum cito derident ⁵⁸. Hu-
iuscemodi sunt sophistarum ac philosophorum de-
ctrina: disciplinaeque,qua2 aliquandiu herbescunt,
brevique tempore florent, sed non diu post exci-
dunt per se ipsa: corruptae: ita ut alibi {eno tecto-
rum comparet eas David ⁸⁸, quod, priusquam evel-
latur, jam exaruit.
Sunt istae igitur sapientium hujus saeculi do-
ctrina, infirmae nimirum et oleraceae, feno flore-
scenti similes. Secus vero omnium minimum et te-
nuissimum inter semina, regni nimirum caelorum
evangelicum verbum, acre mordensque veluti si-
napi, quod tamen longe excrevit, et humanae sa-
pientiae superius evasit: atque in altum sublatum
omnia loca occupavit, ita ut magna arbor ex eo
sit orta, caeli volucrum capax qui in ejus ramis
consistunt. Olim id quidem simplicibus verbis Ser-
vatoris voce prolatis, divina prognosticaque vir-
tute praedicebatur. Jam vero in quale quantumque
Opus praedictio processerit, quantumque creverit
doctrinae vox, dici pro dignitate non potest. Tan-
tum itaque progressu temporis salutare semen vir-
tutem exseruit, utgerminata ex illo arbor, id est,
fundata a Servatore per universam terram Eccle-
sia, cuncta loca oppleverit; in ejus ramis cmli vo-
lucres habitent, angeli diri scilicet et caelestes
potentiae, quae terram invisibiliter discurrunt;
itemque animae sanctae alte gradientes, id est, vita
sensuque sublimi ac caelesti prmdita. Namque bas
et non aliud quidlibet denotari a caeli avibus, Ser-
vatoris haec parabola significat. Sicut econtrario
in parabola seminatoris vocabulo avium, insidiantes
hominibus potentias denotabat, pari vocabulo di-
cens aves (mli diripuisse semen jactum iis qui
iuxta viam illud susceperant.
XXI. ι)
Atque haec necessario Servator discipulis suis
mandabat”, morbum gravissimum ipsorum animat,
tumorem atque jactantiam sanans, vetansque osten-
tationem, ne ullatenus extollerentur, neve quid
magnum aut superbum de se existimarent. Docet
contra, nostri esse arbitrii in regnum introire, aut
secus. Nam si, ut dicitur apud Mattliazum, conversi
llamus sicut parvuli, malitia scilicet parvuli, ut
ait Apostolus ⁸⁶; et si hoc regnum adtnittemus
more simplicis et nulli adhuc vitio dediti infantis,
et si puritatem atque innocentiam puerilis aetatis
⁸³ Ps. xxxvi, 2. ⁸⁵ Ps. cxxvtu, 6. ⁸⁸ Matth. xvu
ructatio/eui.” lix 245.” b.~ titulus .lllelIFDSB
scriptus Εὐσεϐίου δευτέρας θεός-πάγους. sine dubio