PG 24, col. 841
ζωὴν αἰώνιον. ὐ μετὰ ταύτας τὰς φωνὰς γενητὸν ἐξ
οὑκ ὅντων, καὶ κτίσμα (56) προηγμένον ὲκ τοῦ μὴ
ὄντος τὸν Υίὸν ὁριζόμενος, λέληθε τοῦνομα μὲν αὑτῷ
μόνον χαριζόμενος, τὸ δ’ ἀληθῶς Υἱὸν εἶναι ἀρνοὺ με-
νος. '0 γὰρ ἐξ οὑκ ὄντων γεγονὼς, οὑκ ἂν ἀληθῶς
γένοιτ’ ἂν Υἱὸς τοῦ Θεῶν ὅτι μηδὲ ἄλλο τι τῶν γεν-
νητων.
non ente productam aflirmaverit creaturam, istum Filium; nomen ei ,nudum tantummodo largiri
deprehenditur, revera autem Filium esse, pernegare. Nam qui de non exsistentibus generatus est ,
is certe Dei Filius esse revera nequit : non magis quam quidvis aliud creatum.
Κεφ. I'.
Ὀτι μόνος ἐκ τοῦ Πατρός γεννηθεὶς εἰκότως καὶ
3:3: καὶ μονογενὴς Υἱὸς μόνος αὐτὸς ἀνεί-
ι.
ται.
ῗέη Ὀ δη ἀληθῶς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἐξ αὑτοῦ ἆτε δὴ
ὲκ Πατρὸς ἁποτεχθεὶς, εἰκότως καὶ Ἀγαπητὸς καὶ Μο-
νογενὴς χρηματίζειεν ἂν τοῦ Πατρός· οὑτω δὲ καὶ
Θεὸς ἂν εἴη ('58). Ti γὰρ ἂν γένοιτο Θεοῦ γέννημα τῷ
γεγεννηκότι ἀφωμοιωμένον; Κτίζει μὲν οὖν βασι-
λεὺς πόλιν, ἀλλ’ οὑ γεννᾷ πόλιν · γεννᾷν δὲ υἱὸν, ἀλλ’
οὑ κτίζειν λέγεται · καὶ 6 δημιουργὸς τεχνίτης, ἀλλ’
οὑχὶ πατὴρ γένοιτ’ ἂν τοῦ πρὸς αὑτὸν δημιουργου-
μένου ο τοῦ δ’ ἐξ αὑτοῦ φύντος υίοῦ ,οὑκ ἂν δημιουρ-
γὸς λεχθείη. Καὶ δὴ καὶ ὁ τῶν ὅλων Θεὸς τοῦ μὲν
Υίοῦ Πατὴρ, τοῦ δὲ κόσμου κτίστης ἂν εἰκότως καὶ
ποιητὴς λέγοιτο. El. δ’ ἅπαξ που τῆς Γραφῆς εὑρίσκει
τις είρημένον; Κύριος ἕκτισέ με ἀρχὴν ὁδῶν αὐτοῦ
είς ἔργα αὑτοῦ , τὸν νοῦν ἐπισκοπεῖν χρὴ τοῦ λό-
γου, ὸν μικρὸν ὕστερον ἐκθήσομαιο ἀλλὰ μὴ, κατὰ
Μάρκελλον, ὲκ μιᾶς λέξεως τὸ κυριώτατον τῆς Ἐκ-
κλησίας παρασαλεὺειν δόγμα. Κάκεῖνος γὰρ, ἅπαξ
ἀκούσας Λόγον εἶναι τὸν Υίὸν, ἐπὶ τὸν ἄνθρωπον κα·-
ταπεσὼν, τὴν ὓπαρξιν ὴθέτει αὑτοῦ. Ὃν δὴ καὶ πρὸς
αὑτοῦ καὶ πρὸς τοὺ Πατρὸς μαρτυρούμενον εἶναι Υίὸν,
πῶς τοῖς λοιποῖς γεννητοῖς παραϐάλλειν ὄσιον; Πῶς
δ’ ἔσται Μονογενὴς, τῷ πλήθει τῶν γεγονότων συνα-
ριθμοὺμενος; Καὶ μὴν ἐξ αὑτῆς τῆς προσηγορίας 6
υἱὸς τὴν πρὸς τὸν πατέρα φυσικὴν σχέσιν παρίστη-
σιν ο ὡς αὖ πάλιν τὸ μονογενὲς ὄνομα καὶ τοῦ γένους
ἐφάπτεται, καὶ τῆς γεννήσεως αὑτῆς, καὶ τοῦ μόνον
εἶναι, καὶ μηδέτερον αὑτῷ τῆς υίότητος κοινωνεῖν.
Ἀλλ’ ἐοίκασι ταὺτὸν Μαρκέλλῳ πάθος πεπονθέναι καὶ
οὗτοι. Ὁ μὲν γὰρ δέει τοῦ μὴ δύο Θεοὺς εἰπεῖν, τὴν
ἄρνησιν τοῦ Υἱοῦ προύϐάλλετο, τὴν ὑπόστασιν ἀθετῶν
αὑτοῦ · oi δὲ, δύο δόντες ὑποστάσεις, τὴν μὲν ἀγέννη-
τον, τὴν δ’ ὲξ οὑκ ὄντων κτισθεῖσαν, ἕνα μὲν Θεὸν
ὑφίστανται. '0 δὲ Υἱὸς οὑκ ἐτ’ αὑτοῖς, οὑδὲ Μονογε-
ὦ Ed. Paris, pagg. 68, 69. ⁵³ Joan. ι, 18. ⁸⁸ 1η
('56) Προηγμένον. Recte. male autem_in_ Socrate,
προηγούμενον, forte. προαγόμενον :_ sed 'hanc tt’o-
st'rani lectionem ιιιδΙίιιιξΜπὲ-υθίη vulgo γένοιτο υίός.
(57) '0 6'_d.ln6tbc. Socrates legit, 6 δ’ ἀλὺτως,
(57) 'O δ’ ἀληθῶς. Socrates legit, ο 0" αλυτως,
sed minus sincera est illius lectio quatn nostra. Μ.
—- Dein vuitto ἆτε δέ.
—- Detu vulgo ατε οε.
Ριτιιοι.. Gn. XXIV
οὑκ ὅντων, καὶ κτίσμα (56) προηγμένον ὲκ τοῦ μὴ
ὄντος τὸν Υίὸν ὁριζόμενος, λέληθε τοῦνομα μὲν αὑτῷ
μόνον χαριζόμενος, τὸ δ’ ἀληθῶς Υἱὸν εἶναι ἀρνοὺ με-
νος. '0 γὰρ ἐξ οὑκ ὄντων γεγονὼς, οὑκ ἂν ἀληθῶς
γένοιτ’ ἂν Υἱὸς τοῦ Θεῶν ὅτι μηδὲ ἄλλο τι τῶν γεν-
νητων.
non ente productam aflirmaverit creaturam, istum Filium; nomen ei ,nudum tantummodo largiri
deprehenditur, revera autem Filium esse, pernegare. Nam qui de non exsistentibus generatus est ,
is certe Dei Filius esse revera nequit : non magis quam quidvis aliud creatum.
Κεφ. I'.
Ὀτι μόνος ἐκ τοῦ Πατρός γεννηθεὶς εἰκότως καὶ
3:3: καὶ μονογενὴς Υἱὸς μόνος αὐτὸς ἀνεί-
ι.
ται.
ῗέη Ὀ δη ἀληθῶς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἐξ αὑτοῦ ἆτε δὴ
ὲκ Πατρὸς ἁποτεχθεὶς, εἰκότως καὶ Ἀγαπητὸς καὶ Μο-
νογενὴς χρηματίζειεν ἂν τοῦ Πατρός· οὑτω δὲ καὶ
Θεὸς ἂν εἴη ('58). Ti γὰρ ἂν γένοιτο Θεοῦ γέννημα τῷ
γεγεννηκότι ἀφωμοιωμένον; Κτίζει μὲν οὖν βασι-
λεὺς πόλιν, ἀλλ’ οὑ γεννᾷ πόλιν · γεννᾷν δὲ υἱὸν, ἀλλ’
οὑ κτίζειν λέγεται · καὶ 6 δημιουργὸς τεχνίτης, ἀλλ’
οὑχὶ πατὴρ γένοιτ’ ἂν τοῦ πρὸς αὑτὸν δημιουργου-
μένου ο τοῦ δ’ ἐξ αὑτοῦ φύντος υίοῦ ,οὑκ ἂν δημιουρ-
γὸς λεχθείη. Καὶ δὴ καὶ ὁ τῶν ὅλων Θεὸς τοῦ μὲν
Υίοῦ Πατὴρ, τοῦ δὲ κόσμου κτίστης ἂν εἰκότως καὶ
ποιητὴς λέγοιτο. El. δ’ ἅπαξ που τῆς Γραφῆς εὑρίσκει
τις είρημένον; Κύριος ἕκτισέ με ἀρχὴν ὁδῶν αὐτοῦ
είς ἔργα αὑτοῦ , τὸν νοῦν ἐπισκοπεῖν χρὴ τοῦ λό-
γου, ὸν μικρὸν ὕστερον ἐκθήσομαιο ἀλλὰ μὴ, κατὰ
Μάρκελλον, ὲκ μιᾶς λέξεως τὸ κυριώτατον τῆς Ἐκ-
κλησίας παρασαλεὺειν δόγμα. Κάκεῖνος γὰρ, ἅπαξ
ἀκούσας Λόγον εἶναι τὸν Υίὸν, ἐπὶ τὸν ἄνθρωπον κα·-
ταπεσὼν, τὴν ὓπαρξιν ὴθέτει αὑτοῦ. Ὃν δὴ καὶ πρὸς
αὑτοῦ καὶ πρὸς τοὺ Πατρὸς μαρτυρούμενον εἶναι Υίὸν,
πῶς τοῖς λοιποῖς γεννητοῖς παραϐάλλειν ὄσιον; Πῶς
δ’ ἔσται Μονογενὴς, τῷ πλήθει τῶν γεγονότων συνα-
ριθμοὺμενος; Καὶ μὴν ἐξ αὑτῆς τῆς προσηγορίας 6
υἱὸς τὴν πρὸς τὸν πατέρα φυσικὴν σχέσιν παρίστη-
σιν ο ὡς αὖ πάλιν τὸ μονογενὲς ὄνομα καὶ τοῦ γένους
ἐφάπτεται, καὶ τῆς γεννήσεως αὑτῆς, καὶ τοῦ μόνον
εἶναι, καὶ μηδέτερον αὑτῷ τῆς υίότητος κοινωνεῖν.
Ἀλλ’ ἐοίκασι ταὺτὸν Μαρκέλλῳ πάθος πεπονθέναι καὶ
οὗτοι. Ὁ μὲν γὰρ δέει τοῦ μὴ δύο Θεοὺς εἰπεῖν, τὴν
ἄρνησιν τοῦ Υἱοῦ προύϐάλλετο, τὴν ὑπόστασιν ἀθετῶν
αὑτοῦ · oi δὲ, δύο δόντες ὑποστάσεις, τὴν μὲν ἀγέννη-
τον, τὴν δ’ ὲξ οὑκ ὄντων κτισθεῖσαν, ἕνα μὲν Θεὸν
ὑφίστανται. '0 δὲ Υἱὸς οὑκ ἐτ’ αὑτοῖς, οὑδὲ Μονογε-
ὦ Ed. Paris, pagg. 68, 69. ⁵³ Joan. ι, 18. ⁸⁸ 1η
('56) Προηγμένον. Recte. male autem_in_ Socrate,
προηγούμενον, forte. προαγόμενον :_ sed 'hanc tt’o-
st'rani lectionem ιιιδΙίιιιξΜπὲ-υθίη vulgo γένοιτο υίός.
(57) '0 6'_d.ln6tbc. Socrates legit, 6 δ’ ἀλὺτως,
(57) 'O δ’ ἀληθῶς. Socrates legit, ο 0" αλυτως,
sed minus sincera est illius lectio quatn nostra. Μ.
—- Dein vuitto ἆτε δέ.
—- Detu vulgo ατε οε.
Ριτιιοι.. Gn. XXIV