PG 24, col. 853
diens Patri usque ad mortem. Ita ut quemadmodum mors per unum hominem peccantem, in genus uni-
versum dominata fuerat : sic et vita aeterna, per ipsius gratiam , imperium in eos omnes obtineret.
qui in illum crederent , et per illum , Deo et Patri ipsius, cogniti commendarentur.
ὀτι εὐλόγως ή Ἐκκλησία τὰ αὐτὰ φρονήσαντα
Σαϐελλίφ Μάρκελλον ἀπεδοκίμασε.
Εἰκότως (52) δὴ ταῦτα κηρύττουσα ἡ Ἐκκλησία,
ὥσπερ τι κίϐδηλον ’παραχαράξαντα νόμισμα, τὴν ἀρ-
νησιν τοῦ Υίοῦ τοῦ Θεοῦ , τὸν Σασέλλιον ἀπεδοκί-
μασε, καίτοι Θεὸν ἕνα εἰδέναι, (55) καὶ πλὴν αὐτοῦ
μὴ εἶναι, Μαρκέλλῳ παραπλησίως λέγοντα ο καὶ αὐ-
τοῦ δὲ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ol πρωτοκήρυκες Ἐὗιω-
ναίους ὠνόμαζον Έόραῖκῇ φωνῇ’ , (54) πτωχους τὴν
διάνοιαν ἀποκαλοῦντες, τοὺς ἕνα μὲν Θεὸν λέγοντας
εἰδέναι, καὶ τοῦ Σωτῆρος τὸ σῶμα μὴ ἀρνουμένους,
«mea τοῦ Υίοῦ θεότητα μὴ εἰδότας. Καὶ τὸν Σαμο-
σατέα δὴ καίπερ Ἰησοῦν τὸν Χριστὸν τοῦ Θεοῦ εῖναι
διδάσκοντα, Θεόν τε ἕνα τὸν ἐπὶ πάντων ὁμοίως ὁμο-
” λσγοῦντα Μαρκέλλῳ , τῆς. Ἑκκλησίας τοῦ Θεοῦ ἀλλό-
τριον ἀπέφηναν οί ὲκκλησιαστικοὶ Πατέρες, ὅτι μὴ
καὶ Υἱὸν Θεοῦ, καὶ Θεὸν, πρὸ τῆς ἑνσάρκου γενέσεως
ὅντα τὸν Χριστὸν ὡμολόγει. Ἀλλ’ οὗτος μὲν , ὡς είς
τὸν Χριστὸν ἀσεϐῶν, τῆς Ἐκκλησίας αὐτοῦ μακρὰν
1ὴλαύνετο⁸ Σαόέλλιος δ’, ὡς είς αὐτὸν πλημμελῶν τὸν
Πατέρα, ὃν Υίὸν λέγειν ἐτόλμα, τὴν ῐσην τοῖς ἀθέοις
αἰρεσιώταις ὑπεῖχε τιμωρίαν. (55) Τά ῐσα δ’ αὐτῷ
ῥπειδόμενος Μάρκελλος παθεῖν, καινοτέραν ἐξεῦρε
τῇ πλάνῃ μηχανὴν, Θεὸν καὶτὸν ὲν αὐτῷ Λόγον ἕνα
μὲν εἶναι ὁριζόμενος, δύο δ’ αὐτῷ Πατρὸς καὶ Υίοῦ
χαριζόμενος ἑπηγορίας. Οὐ μὴν ἔλαθεν, οὐδ’ ἐξέφυ-
γεν, ὀψέ ποτε φωραθεὶς τοῖς (56) αὐτὸς αὐτοῦ δικτύ-
οις. Πλὴν, καὶ πρὶν ἁλῶναι, συνειδήσει πληττόμενος,
εἰς ἀποσκευὴν τῆς ὑπονοίας, βλασφημεῖν ὥρμητο τὸν
Σασέλλιον.
(ugere potuit. At enimvero, priusquam deprehenderetur, conscientia stimulante propria, ut omnem
a se suspicionem amoliretur, ad Sabellium prorupit conviciandum.
ΚΕΦ. ιΕτ.
Ὀιοίοις ῥήμασι Μάρκελλος τὸν Σαϐέλλιον ἔκοπτε,
προσποῖούμενοῤ μὴ τὰ la'a αὐτῷ φρονεῖν.
Ὅπως δί τὸν ἄνδρα διέϐαλεν ὀνομαστὶ μνημονεύ-
σας αὐτοῦ, ἐπάκουσον, ταῦτα περὶ αὐτοῦ γράφοντος
αὐταῖς συλλαϐαἶςο ε Σαόέλλιος γὰρ καὶ αὐτὸς τῆς ὀρ-
σ, θῆς όλισθήσας πίστεως, οὔτε τὸν Θεὸν ἀκριϐῶς
ε ἔγνω, οὔτε τὸν ἅγιον αὐτοῦ Λόγον. '0 7&p μὴ τὸν
ι, Λόγον γνοὺς ἠγνόησε καὶ τὸν Πατέρα. Οὐδεὶς φὰρ
'c οἶδε, φησι, τὸν Πατέρα εὶ μὴ ό Υἱὸς, (57)
ε τουτέστιν, ό Λόγος δι’ αὑτοῦ τὴν τοῦ Πατρὸς παρ-
c ἔχει γνῶσιν. Οὕτω γὰρ καὶ πρὸς τοὺς οἰομένους
ι τηνικαῦτα τῶν Ἰουδαίων εἰδέναι τὸν Θεὸν, ἀθε-
>11 Ed. Paris., pag. 76. ⁷²- Matth. ιι, 27.
52) Vulgo δέ et Θεοῦ, Σαόέλλιον. ί ί .
5'5) Kal πλήν. Audendum hic, vel ἑνός, vel
αὐτοῦ [hoc est in codd.],_etiam et_6évau, pro εἶναι. Μ.
(54)]ζτωχοὺς τὴν διάνοιαν. Transtulit ab lgna-
tin'. ad Philadelph. και έστιν ό τοιοῦτος, πένης τὴν
διάνοιαν ὡς ἐπίκλην Ἐϐιών, de his Origen. contra
Celsum, lib. tl, Oi ἀπὸ Ἰουδαίων είς ίΧριστὸν πι-
στεύοντες, οὐ καταλελοίπιιισι⁸ τὸν πάτριον νόμον.
Bia-Sat. γὰρ κατ’ αὐτὸν. ἐπώνυμοι τῆς κατὰ-τὴν
ἐκδοχὴν πτωχείαςητρῦ νόμου γεγενημένοι. ’βσιρν τε
γὰρ ὅ πτωχὸςπαρὰ Ἰουδαίοις καλεῖται· καὶ Ἑὸιω-
versum dominata fuerat : sic et vita aeterna, per ipsius gratiam , imperium in eos omnes obtineret.
qui in illum crederent , et per illum , Deo et Patri ipsius, cogniti commendarentur.
ὀτι εὐλόγως ή Ἐκκλησία τὰ αὐτὰ φρονήσαντα
Σαϐελλίφ Μάρκελλον ἀπεδοκίμασε.
Εἰκότως (52) δὴ ταῦτα κηρύττουσα ἡ Ἐκκλησία,
ὥσπερ τι κίϐδηλον ’παραχαράξαντα νόμισμα, τὴν ἀρ-
νησιν τοῦ Υίοῦ τοῦ Θεοῦ , τὸν Σασέλλιον ἀπεδοκί-
μασε, καίτοι Θεὸν ἕνα εἰδέναι, (55) καὶ πλὴν αὐτοῦ
μὴ εἶναι, Μαρκέλλῳ παραπλησίως λέγοντα ο καὶ αὐ-
τοῦ δὲ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ol πρωτοκήρυκες Ἐὗιω-
ναίους ὠνόμαζον Έόραῖκῇ φωνῇ’ , (54) πτωχους τὴν
διάνοιαν ἀποκαλοῦντες, τοὺς ἕνα μὲν Θεὸν λέγοντας
εἰδέναι, καὶ τοῦ Σωτῆρος τὸ σῶμα μὴ ἀρνουμένους,
«mea τοῦ Υίοῦ θεότητα μὴ εἰδότας. Καὶ τὸν Σαμο-
σατέα δὴ καίπερ Ἰησοῦν τὸν Χριστὸν τοῦ Θεοῦ εῖναι
διδάσκοντα, Θεόν τε ἕνα τὸν ἐπὶ πάντων ὁμοίως ὁμο-
” λσγοῦντα Μαρκέλλῳ , τῆς. Ἑκκλησίας τοῦ Θεοῦ ἀλλό-
τριον ἀπέφηναν οί ὲκκλησιαστικοὶ Πατέρες, ὅτι μὴ
καὶ Υἱὸν Θεοῦ, καὶ Θεὸν, πρὸ τῆς ἑνσάρκου γενέσεως
ὅντα τὸν Χριστὸν ὡμολόγει. Ἀλλ’ οὗτος μὲν , ὡς είς
τὸν Χριστὸν ἀσεϐῶν, τῆς Ἐκκλησίας αὐτοῦ μακρὰν
1ὴλαύνετο⁸ Σαόέλλιος δ’, ὡς είς αὐτὸν πλημμελῶν τὸν
Πατέρα, ὃν Υίὸν λέγειν ἐτόλμα, τὴν ῐσην τοῖς ἀθέοις
αἰρεσιώταις ὑπεῖχε τιμωρίαν. (55) Τά ῐσα δ’ αὐτῷ
ῥπειδόμενος Μάρκελλος παθεῖν, καινοτέραν ἐξεῦρε
τῇ πλάνῃ μηχανὴν, Θεὸν καὶτὸν ὲν αὐτῷ Λόγον ἕνα
μὲν εἶναι ὁριζόμενος, δύο δ’ αὐτῷ Πατρὸς καὶ Υίοῦ
χαριζόμενος ἑπηγορίας. Οὐ μὴν ἔλαθεν, οὐδ’ ἐξέφυ-
γεν, ὀψέ ποτε φωραθεὶς τοῖς (56) αὐτὸς αὐτοῦ δικτύ-
οις. Πλὴν, καὶ πρὶν ἁλῶναι, συνειδήσει πληττόμενος,
εἰς ἀποσκευὴν τῆς ὑπονοίας, βλασφημεῖν ὥρμητο τὸν
Σασέλλιον.
(ugere potuit. At enimvero, priusquam deprehenderetur, conscientia stimulante propria, ut omnem
a se suspicionem amoliretur, ad Sabellium prorupit conviciandum.
ΚΕΦ. ιΕτ.
Ὀιοίοις ῥήμασι Μάρκελλος τὸν Σαϐέλλιον ἔκοπτε,
προσποῖούμενοῤ μὴ τὰ la'a αὐτῷ φρονεῖν.
Ὅπως δί τὸν ἄνδρα διέϐαλεν ὀνομαστὶ μνημονεύ-
σας αὐτοῦ, ἐπάκουσον, ταῦτα περὶ αὐτοῦ γράφοντος
αὐταῖς συλλαϐαἶςο ε Σαόέλλιος γὰρ καὶ αὐτὸς τῆς ὀρ-
σ, θῆς όλισθήσας πίστεως, οὔτε τὸν Θεὸν ἀκριϐῶς
ε ἔγνω, οὔτε τὸν ἅγιον αὐτοῦ Λόγον. '0 7&p μὴ τὸν
ι, Λόγον γνοὺς ἠγνόησε καὶ τὸν Πατέρα. Οὐδεὶς φὰρ
'c οἶδε, φησι, τὸν Πατέρα εὶ μὴ ό Υἱὸς, (57)
ε τουτέστιν, ό Λόγος δι’ αὑτοῦ τὴν τοῦ Πατρὸς παρ-
c ἔχει γνῶσιν. Οὕτω γὰρ καὶ πρὸς τοὺς οἰομένους
ι τηνικαῦτα τῶν Ἰουδαίων εἰδέναι τὸν Θεὸν, ἀθε-
>11 Ed. Paris., pag. 76. ⁷²- Matth. ιι, 27.
52) Vulgo δέ et Θεοῦ, Σαόέλλιον. ί ί .
5'5) Kal πλήν. Audendum hic, vel ἑνός, vel
αὐτοῦ [hoc est in codd.],_etiam et_6évau, pro εἶναι. Μ.
(54)]ζτωχοὺς τὴν διάνοιαν. Transtulit ab lgna-
tin'. ad Philadelph. και έστιν ό τοιοῦτος, πένης τὴν
διάνοιαν ὡς ἐπίκλην Ἐϐιών, de his Origen. contra
Celsum, lib. tl, Oi ἀπὸ Ἰουδαίων είς ίΧριστὸν πι-
στεύοντες, οὐ καταλελοίπιιισι⁸ τὸν πάτριον νόμον.
Bia-Sat. γὰρ κατ’ αὐτὸν. ἐπώνυμοι τῆς κατὰ-τὴν
ἐκδοχὴν πτωχείαςητρῦ νόμου γεγενημένοι. ’βσιρν τε
γὰρ ὅ πτωχὸςπαρὰ Ἰουδαίοις καλεῖται· καὶ Ἑὸιω-