PG 25, col. 16
ἀδύνατον. Σαθρᾶς δὴ τοίνυν τῆς τοιαύτης αὐτῶν δια-
νοίας φαινομένης, ἀνάγκη τὴν ἀλήθειαν διαλάμπειν
ἧς ὲκκλῃσιαστικῆς γνώσεως · ὅτι τὸ κακὸν οὐ παρὶ
“ οτι το κακον ου παρα
Θεοῦ οὐδὲ ὲν Θεῷ ο τε ἐξ ἀρχῆς γέγονεν, egregiis:
τίς ὲωέύτοῦ. Ἀλλὰ ἄνθρωποι κατὰ στέρησιν τῆς
τοῦ καλοῦ φαντασίας ἑαυτοῖς ἐπινοεῖν ἤρξαντο καὶ
ἀναπλάττειν τὰ οὐκ ὄντα, καὶ ἅπερ βούλονται. Ὦς
γὰρ ἄν τις ἡλίου φαίνοντος, καὶ πάσης τῆς γῆς τῷ
φωτὶ τούτου καταλαμπομένης, καμμύων (59) τοὺς
ὀφθαλμοὺς, σκότος ἐαυτῷ ἐπινοῇ (40) οὐκ ὄντος σκό-
τους, καὶ λοιπὸν ὡς ἐν σκότει πλανώμενος περιπατῇ,
πολλάκις πίπτων καὶ κατὰ κρημνῶν ὑπάγων, νομίζων
οὐκ εῐνάι φῶς, ἀλλὰ σκότος (ιι)- δοκῶν γὰρ βλέπειν,
οὐδ’ ὅλως ὁρᾷ* οὕτω καὶ ὴ ψυχὴ τῶν ἀνθρώπων, καμ-
μύσασα τὺν ὀφθαλμὸν, δι’ οὗ τον Θεὸν ὸρᾷν δύναται,
ἑαυτῇ τὰ κακὰ ἐπενόησεν, ὲν οἷς κινουμένη, οὐκ οἶδεν
ὅτι, δοκοῦσά τι ποιεῖν, οὐδὲν ποιεῖ· τὰ οὐκ ὄντα γὰρ
ἁναπλάττεται. Καὶ οὐχ ὁποία γέγονε, τοιαύτη καὶ
ἔμεινεν· ἀλλ’ ὁποίαν ἑαυτὴν ὲνέφυρε, τοιαύτη καὶ
φαίνεται. Γέγονε μὲν γὰρ είς τδ ὁρᾷν τὸν Θεὸν, καὶ
ὐπ’ αὐτοῦ φωτίζεσθαι· αὕτη δὲ ἀντὶ τοῦ Θεοῦ τὰ
φθαρτὰ καὶ τὸ σκότος ἐζήτησεν, ὧς που καὶ τὺ Πνεῦμα
ἐγγράφως φησίν· Ὀ Θεὸς τὸν ἇνθρωπονὲποίησεν
εὑθῆ- αὐτοὶ δὲ ἐζήτησαν λογισμοὺς πολλούς.
Κακίας δὴ οὖν εὕρεσις καὶ ἐπίνοια τοῖς ἀνθρώποις ἐξ
ἀρχῆς οὕτω γέγονε καὶ πέπλασται. Πῶς δὲ καὶ είς
τὴν τῶν εἰδώλων μανίαν ηταὸεὸήκασιν, ἥδη λέγειν
ἀναγκαῖον, ἵνα γινώσκῃς] ὅτι ὅλως ἡ τῶν εἰδώλων
εὕρεσις οὐκ ἀπὸ ἀγαθοῦ, ἀλλ’ ἀπὸ κακίας, γέγονε.
Τδ δὲ τὴν ἀρχὴν ἔχον κακὴν ὲν οὐδενί ποτε καλὸν
κριθείη, ὅλον ὃν φαῦλον.
8. Οὐκ ἀρκεσθεῖσα τῇ (42) τῆς κακίας ἐπινοίᾳ τῶν
ἀνθρώπων ὴ ψυχὴ, κατ’ ὀλίγον καὶ είς τὰ χείρονα
ἑαυτὴν ἐξάγειν ἤρξατο. Μαθοῦσα γὰρ διαφορὰς ἠδο-
νῶν, καὶ ζωσαμένη τὴν τῶν θείων λήθην, ήδομένη δὲ
καὶπρὸς τὰ τοῦ σώματος πάθη καὶ πρὸς μόνα τὰ
παρόντα, καὶτὰς τούτων δόξας ἀποϐλέπουσα, ἐνόμισε
μηδὲν ἔτι πλέον εἶναι τῶν βλεπομένων, ἀλλὰ μόνα τὰ
πρόσκαιρα καὶ τὰ σωματικὰ εἶναι τὰ καλά. Ἀποστρα-
φεῖσα δὲ καὶ ἐπιλαϐομένη ἑαυτὴν εἶναι κατ’ είκόνα
τοῦ ἀγαθοῦ Θεοῦ,οὺκ ἔτι μὲν διὰ τῆς ὲν αὐτῇ δυνά-
μεως τὸν Θεὸν Λόγον, καθ’ ὃν καὶ γέγονεν, ὁρᾷς ’ἔξω
δὲ ἑαυτῆς γενομένη, τὰ οὐκ ὅντα λογίζεται καὶ ἁνα-
τυποῦται. Ἐπικρύψασα γὰρ ταῖς ἐπιπλοκαῖς τῶν om:
ματικῶν ἐπιθυμιῶν τὸ ὡς ὲν αὐτῇ κάτοπτρον, δι’ οὗ
μόνου (45) όρᾷν ἠδύνατο τὴν εἰκόνα τοῦ Πατρὸς,
οὐκέτι μὲν ὁρᾷ ἃ δεῖ ψυχὴν νοεῖν παντὶ δὲ περιφέ-
ρεται, καὶ μόνα ἐκεῖνα ὁρᾷ τὰ τῇ αἰσθήσει προσπί-
(LI) Felckm. 5_vop.l§tbv εἷναιφῶς, ἀλλ’ οὺ σκότος,
sed corrupte, ιιι l_iquet.1 _ ν _
(sithi-uenia δέ’ quae deest in Seguer. Gobler.
(4:2? Particula δε quaa'dee
et Fc ckm. ι in aliis legitur.
(45) Seguer. et Felcktu. 2 anon. μονον.
νοίας φαινομένης, ἀνάγκη τὴν ἀλήθειαν διαλάμπειν
ἧς ὲκκλῃσιαστικῆς γνώσεως · ὅτι τὸ κακὸν οὐ παρὶ
“ οτι το κακον ου παρα
Θεοῦ οὐδὲ ὲν Θεῷ ο τε ἐξ ἀρχῆς γέγονεν, egregiis:
τίς ὲωέύτοῦ. Ἀλλὰ ἄνθρωποι κατὰ στέρησιν τῆς
τοῦ καλοῦ φαντασίας ἑαυτοῖς ἐπινοεῖν ἤρξαντο καὶ
ἀναπλάττειν τὰ οὐκ ὄντα, καὶ ἅπερ βούλονται. Ὦς
γὰρ ἄν τις ἡλίου φαίνοντος, καὶ πάσης τῆς γῆς τῷ
φωτὶ τούτου καταλαμπομένης, καμμύων (59) τοὺς
ὀφθαλμοὺς, σκότος ἐαυτῷ ἐπινοῇ (40) οὐκ ὄντος σκό-
τους, καὶ λοιπὸν ὡς ἐν σκότει πλανώμενος περιπατῇ,
πολλάκις πίπτων καὶ κατὰ κρημνῶν ὑπάγων, νομίζων
οὐκ εῐνάι φῶς, ἀλλὰ σκότος (ιι)- δοκῶν γὰρ βλέπειν,
οὐδ’ ὅλως ὁρᾷ* οὕτω καὶ ὴ ψυχὴ τῶν ἀνθρώπων, καμ-
μύσασα τὺν ὀφθαλμὸν, δι’ οὗ τον Θεὸν ὸρᾷν δύναται,
ἑαυτῇ τὰ κακὰ ἐπενόησεν, ὲν οἷς κινουμένη, οὐκ οἶδεν
ὅτι, δοκοῦσά τι ποιεῖν, οὐδὲν ποιεῖ· τὰ οὐκ ὄντα γὰρ
ἁναπλάττεται. Καὶ οὐχ ὁποία γέγονε, τοιαύτη καὶ
ἔμεινεν· ἀλλ’ ὁποίαν ἑαυτὴν ὲνέφυρε, τοιαύτη καὶ
φαίνεται. Γέγονε μὲν γὰρ είς τδ ὁρᾷν τὸν Θεὸν, καὶ
ὐπ’ αὐτοῦ φωτίζεσθαι· αὕτη δὲ ἀντὶ τοῦ Θεοῦ τὰ
φθαρτὰ καὶ τὸ σκότος ἐζήτησεν, ὧς που καὶ τὺ Πνεῦμα
ἐγγράφως φησίν· Ὀ Θεὸς τὸν ἇνθρωπονὲποίησεν
εὑθῆ- αὐτοὶ δὲ ἐζήτησαν λογισμοὺς πολλούς.
Κακίας δὴ οὖν εὕρεσις καὶ ἐπίνοια τοῖς ἀνθρώποις ἐξ
ἀρχῆς οὕτω γέγονε καὶ πέπλασται. Πῶς δὲ καὶ είς
τὴν τῶν εἰδώλων μανίαν ηταὸεὸήκασιν, ἥδη λέγειν
ἀναγκαῖον, ἵνα γινώσκῃς] ὅτι ὅλως ἡ τῶν εἰδώλων
εὕρεσις οὐκ ἀπὸ ἀγαθοῦ, ἀλλ’ ἀπὸ κακίας, γέγονε.
Τδ δὲ τὴν ἀρχὴν ἔχον κακὴν ὲν οὐδενί ποτε καλὸν
κριθείη, ὅλον ὃν φαῦλον.
8. Οὐκ ἀρκεσθεῖσα τῇ (42) τῆς κακίας ἐπινοίᾳ τῶν
ἀνθρώπων ὴ ψυχὴ, κατ’ ὀλίγον καὶ είς τὰ χείρονα
ἑαυτὴν ἐξάγειν ἤρξατο. Μαθοῦσα γὰρ διαφορὰς ἠδο-
νῶν, καὶ ζωσαμένη τὴν τῶν θείων λήθην, ήδομένη δὲ
καὶπρὸς τὰ τοῦ σώματος πάθη καὶ πρὸς μόνα τὰ
παρόντα, καὶτὰς τούτων δόξας ἀποϐλέπουσα, ἐνόμισε
μηδὲν ἔτι πλέον εἶναι τῶν βλεπομένων, ἀλλὰ μόνα τὰ
πρόσκαιρα καὶ τὰ σωματικὰ εἶναι τὰ καλά. Ἀποστρα-
φεῖσα δὲ καὶ ἐπιλαϐομένη ἑαυτὴν εἶναι κατ’ είκόνα
τοῦ ἀγαθοῦ Θεοῦ,οὺκ ἔτι μὲν διὰ τῆς ὲν αὐτῇ δυνά-
μεως τὸν Θεὸν Λόγον, καθ’ ὃν καὶ γέγονεν, ὁρᾷς ’ἔξω
δὲ ἑαυτῆς γενομένη, τὰ οὐκ ὅντα λογίζεται καὶ ἁνα-
τυποῦται. Ἐπικρύψασα γὰρ ταῖς ἐπιπλοκαῖς τῶν om:
ματικῶν ἐπιθυμιῶν τὸ ὡς ὲν αὐτῇ κάτοπτρον, δι’ οὗ
μόνου (45) όρᾷν ἠδύνατο τὴν εἰκόνα τοῦ Πατρὸς,
οὐκέτι μὲν ὁρᾷ ἃ δεῖ ψυχὴν νοεῖν παντὶ δὲ περιφέ-
ρεται, καὶ μόνα ἐκεῖνα ὁρᾷ τὰ τῇ αἰσθήσει προσπί-
(LI) Felckm. 5_vop.l§tbv εἷναιφῶς, ἀλλ’ οὺ σκότος,
sed corrupte, ιιι l_iquet.1 _ ν _
(sithi-uenia δέ’ quae deest in Seguer. Gobler.
(4:2? Particula δε quaa'dee
et Fc ckm. ι in aliis legitur.
(45) Seguer. et Felcktu. 2 anon. μονον.