PG 25, col. 17
καὶ αἰσθητοῖς ἀναπλάττεται, τοῖς φαινομένοις τὴν τοῦ
Θεοῦ προσηγορίαν ἀνατιθεῖσα, καὶ μόνα ταῦτα δοξά-
ζουσα, άπερ αὑτὴ βούλεται (ιι), καὶ ὼς ἡδέα όρᾷ.
Προηγεῖται τοίνυν αἰτία τῆς είδωλολατρείας ἡ κακία.
Μαθόντες γὰρ οι ἄνθρωποι τὴν οὐκ οὖσαν κακίαν
ιαυτοῖς ἐπινοεῖν, οὓτω καὶ τοὺς οὺκ ὂντας θεοὺς ἑαυ-
τοῖς ἀνεπλάσαντο. Οἷον δὲ ei τις, είς βυθὸν καταδὺς,
μηκέτι μὲν βλέποι (45) τὸ φῶς, μηδὲ τά ὲν τῷ φωτὶ
φαινόμενα, διὰ τὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ πρὸς τὸ κάτω
νεῦμα, xci. τὴν τοῦ ὕδατος ἐπικειμένην ἐπίχυσιν
αὐτῷ· μόνα δὲτά ἐν τῷ βυθῷ αἰσθόμενος, νομίζοι
πλέον μηδὲν ἐκείνων εἶναι, ἀλλ’ αὐτὰ τά φαινόμενα
αὐτῷ τῶν ὄντων εἶναι τά κύρια · οὕτω καὶ oi πάλαι
τῶν ἀνθρώπιον παράφρονες, καταδύντες είς τάς τῶν
σαρκικῶν (46) ὲπιθυμίας καὶ φαντασίας, καὶ ὶπιλα-
οόμενοι τῆς περὶ Θεοῦ ἑννοίας καὶ δόξης, ἀμυδρῷ τῷ
λογισμῷ, μᾶλλον δὲ ἀλογίᾳ χρησάμενοι, τὰ φαινό-
μενα θεοὺς ἀνετνπώσαντο, τὴν κτίσιν παρά τὸν κτί-
σαντα δοξάζοντες, nisi. τὰ ἔργα μᾶλλον ὲκθειάζοντες -
ἧπερ τὸν τούτων αἴτιον καὶ δημιουργὸν δεσπότην
Θεόν. Ὠσπερ δὲ κατὰ τὸ προλεχθὲν παράδειγμα, oi
είς τὸν βυθὸν καταδυόμενοι, ὅσῳ μᾶλλον ἐπικατα-
όαίνουσι, τοσοῦτον (47) εἰς τά σκοτεινότερα καὶ βα-
θύτερα ὁρμῶσιν · οὕτω καὶ τὸ τῶν ἀνθρόητων πέπονθε
γένος. υὺ γὰρ ἁπλῆν ἔσχον τὴν εἰδωλολατρείαν, οὐδὲ
ἀφ’ ὧν ἧρξαντο, ὲν τούτοις καὶ διέμειναν ⁸ ἀλλ’ ὅσον
τοῖς πρώτοις ἑνεχρόνιζον, τοσοῦτον ὲαυτοῖς καινοτέ-
ρας (48) ὲφεύρισκον δεισιδαιμονίας· καὶ κόρον οὺ C
λαμϐάνοντες τῶν πρώτων, ἄλλοις πάλιν ὲνεπίμπλαντο
κακοῖς, προκόπτοντες ὲν τοῖς αἰσχίστοις, καὶ πλεῖον
ἑαυτῶν ἐπεκτείνοντες τὴν ἀσέϐειαν. Τοῦτο δὲ καὶ ὴ
θεία Γραφὴ μαρτύρεται λέγουσα · Ὅταν ἔλθῃ ἀσε-
ϐὴς εις ,ϐάθος κακῶν, καταφρονεῖ.
turpissimis, suamque impietatem magis magisque auxere. Id sane divina Scriptura his verbis testa-
tur : Cum uenerit impius in profundum mutarunt , contemnit '.
9. Ἀρτι γὰρ ἀπεπήδησεν ὴ διάνοια τῶν ἀνθρώπων
ἀπὸ Θεοῦ, καὶ καταϐαίνοντες ταῖς ἐννοίαις καὶ τοῖς
λογισμοῖς oi ἄνθρωποι, πρώτοις οὐρανῷ καὶ ἡλίῳ καὶ
σελήνῃ καὶ τοῖς ἄστροις τὴν τοῦ Θεοῦ τιμὴν ἀνέθη-
καν, ἐκείνους οὐ μόνον θεοὺς εἶναι νομίζοντες, ἀλλά
καὶ τῶν ἄλλων τῶν μετ’ αὐτοὺς αἰτίους τυγχάνειν '
εἶτ’, ὲπικαταὸαίνοντες τοῖς σκοτεινοῖς λογισμοῖς, αι-
θέρα καὶ τὸν ἀέρα καὶ τὰ ὲν τῷ ἀέρι προσηγόρευσαν
θεούς. Προόαίνοντες δὲ τοῖς κακοῖς, ήδη καὶ τά στοι-
χεῖα, καὶτὰς ἀρχὰς τῆς τῶν σωμάτων συστάσεως,
τὴν θερμὴν καὶ τὴν ψυχράν, καὶ τὴν ξηρὰν καὶ τὴν
ὑγρὰν οὐσίαν θεοὺς ἀνύμνησαν. Ὡς δὲ οἱ τέλεον πε-
σόντες περὶ τὴν γῆν ίλυσπῶνται δίκην τῶν ἐν τῇ χὲρτ
σῳ κοχλιιῖψ οὕτως οἱ ἀσεϐέστατοι τῶν ἀνθρώπων,
πεσόντες καὶ καταπεσόντες ἀπὸ τῆς περὶ Θεοῦ φαν-
⁷ Prov. xvut, 3.
(μ) Sic Seguer. Colb. Basili, Anglicccubl.
Fclckin. let Qvanon. Alii cum editis, βούληται.
Ibid. Seguer. et Colb. habent ἆ pro άπερ.
ιε) Segner. Cnlhert.. βλέπει.
46) δῖείδοειιθτ. Alii cum editis, σαρκῶν.
Θεοῦ προσηγορίαν ἀνατιθεῖσα, καὶ μόνα ταῦτα δοξά-
ζουσα, άπερ αὑτὴ βούλεται (ιι), καὶ ὼς ἡδέα όρᾷ.
Προηγεῖται τοίνυν αἰτία τῆς είδωλολατρείας ἡ κακία.
Μαθόντες γὰρ οι ἄνθρωποι τὴν οὐκ οὖσαν κακίαν
ιαυτοῖς ἐπινοεῖν, οὓτω καὶ τοὺς οὺκ ὂντας θεοὺς ἑαυ-
τοῖς ἀνεπλάσαντο. Οἷον δὲ ei τις, είς βυθὸν καταδὺς,
μηκέτι μὲν βλέποι (45) τὸ φῶς, μηδὲ τά ὲν τῷ φωτὶ
φαινόμενα, διὰ τὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ πρὸς τὸ κάτω
νεῦμα, xci. τὴν τοῦ ὕδατος ἐπικειμένην ἐπίχυσιν
αὐτῷ· μόνα δὲτά ἐν τῷ βυθῷ αἰσθόμενος, νομίζοι
πλέον μηδὲν ἐκείνων εἶναι, ἀλλ’ αὐτὰ τά φαινόμενα
αὐτῷ τῶν ὄντων εἶναι τά κύρια · οὕτω καὶ oi πάλαι
τῶν ἀνθρώπιον παράφρονες, καταδύντες είς τάς τῶν
σαρκικῶν (46) ὲπιθυμίας καὶ φαντασίας, καὶ ὶπιλα-
οόμενοι τῆς περὶ Θεοῦ ἑννοίας καὶ δόξης, ἀμυδρῷ τῷ
λογισμῷ, μᾶλλον δὲ ἀλογίᾳ χρησάμενοι, τὰ φαινό-
μενα θεοὺς ἀνετνπώσαντο, τὴν κτίσιν παρά τὸν κτί-
σαντα δοξάζοντες, nisi. τὰ ἔργα μᾶλλον ὲκθειάζοντες -
ἧπερ τὸν τούτων αἴτιον καὶ δημιουργὸν δεσπότην
Θεόν. Ὠσπερ δὲ κατὰ τὸ προλεχθὲν παράδειγμα, oi
είς τὸν βυθὸν καταδυόμενοι, ὅσῳ μᾶλλον ἐπικατα-
όαίνουσι, τοσοῦτον (47) εἰς τά σκοτεινότερα καὶ βα-
θύτερα ὁρμῶσιν · οὕτω καὶ τὸ τῶν ἀνθρόητων πέπονθε
γένος. υὺ γὰρ ἁπλῆν ἔσχον τὴν εἰδωλολατρείαν, οὐδὲ
ἀφ’ ὧν ἧρξαντο, ὲν τούτοις καὶ διέμειναν ⁸ ἀλλ’ ὅσον
τοῖς πρώτοις ἑνεχρόνιζον, τοσοῦτον ὲαυτοῖς καινοτέ-
ρας (48) ὲφεύρισκον δεισιδαιμονίας· καὶ κόρον οὺ C
λαμϐάνοντες τῶν πρώτων, ἄλλοις πάλιν ὲνεπίμπλαντο
κακοῖς, προκόπτοντες ὲν τοῖς αἰσχίστοις, καὶ πλεῖον
ἑαυτῶν ἐπεκτείνοντες τὴν ἀσέϐειαν. Τοῦτο δὲ καὶ ὴ
θεία Γραφὴ μαρτύρεται λέγουσα · Ὅταν ἔλθῃ ἀσε-
ϐὴς εις ,ϐάθος κακῶν, καταφρονεῖ.
turpissimis, suamque impietatem magis magisque auxere. Id sane divina Scriptura his verbis testa-
tur : Cum uenerit impius in profundum mutarunt , contemnit '.
9. Ἀρτι γὰρ ἀπεπήδησεν ὴ διάνοια τῶν ἀνθρώπων
ἀπὸ Θεοῦ, καὶ καταϐαίνοντες ταῖς ἐννοίαις καὶ τοῖς
λογισμοῖς oi ἄνθρωποι, πρώτοις οὐρανῷ καὶ ἡλίῳ καὶ
σελήνῃ καὶ τοῖς ἄστροις τὴν τοῦ Θεοῦ τιμὴν ἀνέθη-
καν, ἐκείνους οὐ μόνον θεοὺς εἶναι νομίζοντες, ἀλλά
καὶ τῶν ἄλλων τῶν μετ’ αὐτοὺς αἰτίους τυγχάνειν '
εἶτ’, ὲπικαταὸαίνοντες τοῖς σκοτεινοῖς λογισμοῖς, αι-
θέρα καὶ τὸν ἀέρα καὶ τὰ ὲν τῷ ἀέρι προσηγόρευσαν
θεούς. Προόαίνοντες δὲ τοῖς κακοῖς, ήδη καὶ τά στοι-
χεῖα, καὶτὰς ἀρχὰς τῆς τῶν σωμάτων συστάσεως,
τὴν θερμὴν καὶ τὴν ψυχράν, καὶ τὴν ξηρὰν καὶ τὴν
ὑγρὰν οὐσίαν θεοὺς ἀνύμνησαν. Ὡς δὲ οἱ τέλεον πε-
σόντες περὶ τὴν γῆν ίλυσπῶνται δίκην τῶν ἐν τῇ χὲρτ
σῳ κοχλιιῖψ οὕτως οἱ ἀσεϐέστατοι τῶν ἀνθρώπων,
πεσόντες καὶ καταπεσόντες ἀπὸ τῆς περὶ Θεοῦ φαν-
⁷ Prov. xvut, 3.
(μ) Sic Seguer. Colb. Basili, Anglicccubl.
Fclckin. let Qvanon. Alii cum editis, βούληται.
Ibid. Seguer. et Colb. habent ἆ pro άπερ.
ιε) Segner. Cnlhert.. βλέπει.
46) δῖείδοειιθτ. Alii cum editis, σαρκῶν.