PG 25, col. 288
φοντας. Μάρκελλος μὲν γὰρ ἐμαρτυρήθη ἡμῖν, καὶ
ὲν τῇ κατὰ Νίκαιαν συνόδῳ τοῖς τὰ Ἀρείου φρονοί
σιν άντειρηκώς’ ’Δθανὰσιος δὲ ἐμαρτυρήθη, μηδὲ ὲν
Τύρῳ καταγνωσθεὶς (62), ὲν δὲ τῷ Μαρεώτῃ μὴ παρ-
εἰναι, ἔνθα τὰ ὑπομνήματα κατ’ αὑτοῦ γεγενῆσθαι
λέγεται. οἴδατε δὲ, ἀγαπητοὶ, ὃτι τά κατὰ μονομέ-
ρειαν ἰσχὺν οὐκ ἔχει, ἀλλ’ ὕποπτα τυγχάνει καὶ ὅμως,
τούτων ὄντων, ἡμεῖς ὑπὲρ ἀκριϐείας, οὔτε ὑμῖν, οὕτε
τοῖς ὑπὲρ αὐτῶν γράψασι πρόκριμα ποιοῦντες προ-
ετρεψάμεθα τοὺς γράψαντας ἐλθεῖν, ἵν’, ἐπειδὴ πλείους
εἰσὶν oi ὑπὲρ αὺτῶν γράψαντες, ἐπὶ συνόδου πάντα
ὲξετασθῇ, πρὸς τὸ μηδὲ τὸν ἀναίτιον κατακριθῆναι,
μήτε τὸν ὑπεύθυνον ὡς καθαρὸν λογισθῆναι. Οὐκοῦν
οὐ παρ’ ὴμῶν ἀτιμάζεται σύνοδος, ἀλλὰ παρ’ ὲκεί-
νων τῶν ἁπλῶς καὶ ὡς ἔτυχε τοὺς παρὰ πάντων
κατακριθέντας ’Δρειανοὺς, καὶ παρὰ γνώμην τῶν
κρινάντων δεξαμένων. οι γὰρ πλείονες ἤδη ἁναλύσαν-
τές εἰσι σὺν Χριστῷ- oi. δὲ ἔτι καὶ νῦν ὲν τῷ βίῳ
τούτῳ ἐξετάζονται, ἀγανακτοῦντες, ὅτι τὴν αὐτῶν
κρίσιν ἔλυσάν τινες.
24. Τοῦτο δὲ καὶ ἀπὸ τῶν γενομένων μὲν ἐν τῇ
’Ἀλεξανδρείᾳ ἔγνωμεν. Καὶ γὰρ καὶ Καρπώνης (65)
τις ἐκϐληθεὶς ὑπο Ἀλεξάνδρου διὰ τὴν Ἀρείου αῖ-
ρεσιν μετά τινων, καὶ αὐτῶν ἐκϐληθέντων διὰ τὴν
αὐτὴν αἰρεσιν, ἐληλύθασιν ἐνταῦθα, ἀποσταλέντες
παρὰ Γρηγορίου τινός · ὅμως δὲ ἐμάθομεν καὶ παρὰ
Μακαρίου τοῦ πρεσϐυτέρου, καὶ Μαρτυρίου, καὶ 'H-
συχίου τῶν διακόνων. Πρὸ τοῦ γὰρ ἀπαντῆσαι τοὺς
Ἀθανασίου πρεσϐυτέρους, προετρέποντο ἡμᾶς γρά-
φειν ὲν ’Δλεξανδρείᾳ Πιστῷ τινι, ἡνίκα καὶ Ἀθανά-
σιος ὁ ἐπίσκοπος ὲν Ἀλεξανδρείᾳ ἦν. Τοῦτον δὲ τὸν
Πιστδν oi Ἀθανασὶου τοῦ ἐπισκόπου πρεσϐύτεροι
παραγενόμενοι ἀπέδειξαν εἶναι ’Δρειανὺν, ἐκϐληθέντα
μὲν ὑπὸ Ἀλεξάνδρου τοῦ ἐπισκόπου καὶ τῆς κατὰ
Νίκαιαν συνόδου (64), κατασταθέντα δὲ ὑπὸ Σεκούν-
δου τινὸς, ὃν ὴ μεγάλη σύνοδος Ἀρειανὸν ὂντα EE-
ἐϐαλε. Τοῦτο δὲ οὐδὲ αὐτοὶ oi περὶ Μαρτύριον ἀντέλε-
γον, οὐδὲ ἠρνοῦντο τὸν Πιστὸν ὑπὸ Σεκούνδου ὲσχη-
κέναι τὴν κατάστασιν. Σκοπεῐτε τοίνυν καὶ ὲκ τού-
D των, τίνες ἂν ὑπὸ μέμψιν δικαίως γένοιντο, οἱ μὴ
καταγνωσθέντες, ξε vobis accedentibus convicti [uis-
um. Cujus loci hanc esse sententiam ex contextu
liquet. Et llllll'|_. 55, λοιπὸν καὶ ἡμᾶς οὐ καταγνόντας
βούλονται συμψήφους εἷναι, nos qui Vde scelere (acili; '
cet_Athanasiii certiores [activum sumus, sibisi/fra-
ρίτςὶ σοίιιηιὶ-Αιίιιξιιοεῇί sententia liquidius apparet
infra num. ‘29, ubi vide sis; οι alias sexcenties.
lfauloinl'ra Reg. μονομερίαν. Editi, μονυμέρειαν,
sed alibi settiper_povopé ρειαν.
(63) De hoc Carpone'vide infra in epistola Ale-
sattdri, et apud Epiphaniam, haeresi—769, qui ait
hunc Carponem unam ex Alexandrinis Ecclesiis ad-
mtttlslrasse.
(64) _Pist_us inter Mareoticos presbyteros ah
Alexandro damnatos meritoratur in epistola ejus-
dem Alexandri ad calcem operum Athanasii casa.
ὲν τῇ κατὰ Νίκαιαν συνόδῳ τοῖς τὰ Ἀρείου φρονοί
σιν άντειρηκώς’ ’Δθανὰσιος δὲ ἐμαρτυρήθη, μηδὲ ὲν
Τύρῳ καταγνωσθεὶς (62), ὲν δὲ τῷ Μαρεώτῃ μὴ παρ-
εἰναι, ἔνθα τὰ ὑπομνήματα κατ’ αὑτοῦ γεγενῆσθαι
λέγεται. οἴδατε δὲ, ἀγαπητοὶ, ὃτι τά κατὰ μονομέ-
ρειαν ἰσχὺν οὐκ ἔχει, ἀλλ’ ὕποπτα τυγχάνει καὶ ὅμως,
τούτων ὄντων, ἡμεῖς ὑπὲρ ἀκριϐείας, οὔτε ὑμῖν, οὕτε
τοῖς ὑπὲρ αὐτῶν γράψασι πρόκριμα ποιοῦντες προ-
ετρεψάμεθα τοὺς γράψαντας ἐλθεῖν, ἵν’, ἐπειδὴ πλείους
εἰσὶν oi ὑπὲρ αὺτῶν γράψαντες, ἐπὶ συνόδου πάντα
ὲξετασθῇ, πρὸς τὸ μηδὲ τὸν ἀναίτιον κατακριθῆναι,
μήτε τὸν ὑπεύθυνον ὡς καθαρὸν λογισθῆναι. Οὐκοῦν
οὐ παρ’ ὴμῶν ἀτιμάζεται σύνοδος, ἀλλὰ παρ’ ὲκεί-
νων τῶν ἁπλῶς καὶ ὡς ἔτυχε τοὺς παρὰ πάντων
κατακριθέντας ’Δρειανοὺς, καὶ παρὰ γνώμην τῶν
κρινάντων δεξαμένων. οι γὰρ πλείονες ἤδη ἁναλύσαν-
τές εἰσι σὺν Χριστῷ- oi. δὲ ἔτι καὶ νῦν ὲν τῷ βίῳ
τούτῳ ἐξετάζονται, ἀγανακτοῦντες, ὅτι τὴν αὐτῶν
κρίσιν ἔλυσάν τινες.
24. Τοῦτο δὲ καὶ ἀπὸ τῶν γενομένων μὲν ἐν τῇ
’Ἀλεξανδρείᾳ ἔγνωμεν. Καὶ γὰρ καὶ Καρπώνης (65)
τις ἐκϐληθεὶς ὑπο Ἀλεξάνδρου διὰ τὴν Ἀρείου αῖ-
ρεσιν μετά τινων, καὶ αὐτῶν ἐκϐληθέντων διὰ τὴν
αὐτὴν αἰρεσιν, ἐληλύθασιν ἐνταῦθα, ἀποσταλέντες
παρὰ Γρηγορίου τινός · ὅμως δὲ ἐμάθομεν καὶ παρὰ
Μακαρίου τοῦ πρεσϐυτέρου, καὶ Μαρτυρίου, καὶ 'H-
συχίου τῶν διακόνων. Πρὸ τοῦ γὰρ ἀπαντῆσαι τοὺς
Ἀθανασίου πρεσϐυτέρους, προετρέποντο ἡμᾶς γρά-
φειν ὲν ’Δλεξανδρείᾳ Πιστῷ τινι, ἡνίκα καὶ Ἀθανά-
σιος ὁ ἐπίσκοπος ὲν Ἀλεξανδρείᾳ ἦν. Τοῦτον δὲ τὸν
Πιστδν oi Ἀθανασὶου τοῦ ἐπισκόπου πρεσϐύτεροι
παραγενόμενοι ἀπέδειξαν εἶναι ’Δρειανὺν, ἐκϐληθέντα
μὲν ὑπὸ Ἀλεξάνδρου τοῦ ἐπισκόπου καὶ τῆς κατὰ
Νίκαιαν συνόδου (64), κατασταθέντα δὲ ὑπὸ Σεκούν-
δου τινὸς, ὃν ὴ μεγάλη σύνοδος Ἀρειανὸν ὂντα EE-
ἐϐαλε. Τοῦτο δὲ οὐδὲ αὐτοὶ oi περὶ Μαρτύριον ἀντέλε-
γον, οὐδὲ ἠρνοῦντο τὸν Πιστὸν ὑπὸ Σεκούνδου ὲσχη-
κέναι τὴν κατάστασιν. Σκοπεῐτε τοίνυν καὶ ὲκ τού-
D των, τίνες ἂν ὑπὸ μέμψιν δικαίως γένοιντο, οἱ μὴ
καταγνωσθέντες, ξε vobis accedentibus convicti [uis-
um. Cujus loci hanc esse sententiam ex contextu
liquet. Et llllll'|_. 55, λοιπὸν καὶ ἡμᾶς οὐ καταγνόντας
βούλονται συμψήφους εἷναι, nos qui Vde scelere (acili; '
cet_Athanasiii certiores [activum sumus, sibisi/fra-
ρίτςὶ σοίιιηιὶ-Αιίιιξιιοεῇί sententia liquidius apparet
infra num. ‘29, ubi vide sis; οι alias sexcenties.
lfauloinl'ra Reg. μονομερίαν. Editi, μονυμέρειαν,
sed alibi settiper_povopé ρειαν.
(63) De hoc Carpone'vide infra in epistola Ale-
sattdri, et apud Epiphaniam, haeresi—769, qui ait
hunc Carponem unam ex Alexandrinis Ecclesiis ad-
mtttlslrasse.
(64) _Pist_us inter Mareoticos presbyteros ah
Alexandro damnatos meritoratur in epistola ejus-
dem Alexandri ad calcem operum Athanasii casa.