PG 25, col. 461
Ἰωάννης· ἐπειδὴ ὐπενοήθη ὡς ποίημα καὶ γενητὸν
λέγων τὸν Υίδν, καὶ μὴ ὁμοούσιον τῷ Πατρὶ, γράφει
’πρὸς τὸν ὁμώνυμον αὐτῷ Διονύσιον τὸν ἐπίσκοπον
Ῥώμης , ἀπολογούμενος συκοφαντίαν εἶναι ταύτην
κατ’ αὑτοῦ. Μήτε γὰρ ποιητὸν εἰρηκέναι τὸν Υἰδν,
ἀλλὰ καὶ ὁμοούσιον αὑτὸν ὁμολογεῖν διεῦεὸαιώσατο.
Ἔχει δὲ αὐτοῦ ἡ λέξις οὕτω · ι Καὶ δι’ ἄλλης ὲπις
στολῆς ἔγραψα, ὲν οἷς ἧλεγξα καὶ ὃ προφέρουσιν
ἔγκλημα κατ’ ἐμοῦ ψεῦδος ὂν, ὡς οὐ λέγοντος τὸν
Χριστὸν ὁμοούσιον εἶναι τῷ Θεῷ. El γὰρ ικαὶ τὸ
ὖνυμα τοῦτό φημι μὴ εὑρηκέναι που τῶν ἁγίων
Γραφῶν, ἀλλά γε τὰ ἐπιχειρήματά μου τὰ ἑξῆς, ἃ
σεσιωπήκασι, τῆς διανοίας ταύτης οὐκ ἀπᾴδει. Καὶ
γὰρ ἀνθρωπίνην γονὴν παρεθέμην, δῆλον ὡς οὖσαν
ὁμογενῆ , φήσας πάντως τοὺς γονεῖς μόνον ἑτέρους
εἶναι τῶν τέκνων, ὅτι μὴ αὐτοὶ εἶεν τὰ τέκνα, ἢ
μήτε γονεῖς ἀναγκαῖον ὑπάρχον εἶναι μήτε τέκνα.
Καὶ τὴν μὲν ἐπιστολὴν, ὡς προεῖπον, διὰ τὰς περι-
στάσεις οὐκ ἔχω προκομίσαι· εἰ δ’ οὖν (i7), αὑτά σοι
τὰ τότε (Si; ματα, μᾶλλον δὲ καλ¹ πάσης (18) ἂν ἔπεμψα
τὺ ἀντίγραφον, ὅπερ, ἂν εὐπορήσω, ποιήσω. Οἶδα
δὲ καὶ μέμνημαι πλείονα προσθεὶς τῶν συγγενῶν
ὁμοιώματα ⁸ καὶ γὰρ καὶ φυτὸν εἷπον ἀπὸ σπέρματος
ἢ ἀπὸ ῥίζης ἀνελθὸν ἓτερον εἶναι τοῦ ὅθεν ἐϐλά-
στησε, καὶ πάντως ἐκείνῳ καθέστηκεν ὁμοφνέςο καὶ c
ποταμὸν εἷπον ἀπὸ πηγῆς ῥέοντα ἕτερον ὄνομα μετ-
ειληφέναιε μήτε γὰρ τὴν πηγὴν ποταμὸν, μήτε
τὸν ποταμὸν πηγὴν λέγεσθαι, καὶ ἀμφότερα ὑπάρ-
χειν, καὶ τὸν ποταμὸν εἶναι τὸ ἐκ τῆς πηγῆς
ὕδωρ. ι
26. Ὅτι δὲ οὐ ποίημα οὐδὲ κτίσμα ὁ τοῦ θεοῦ
Λόγος, ἀλλὰ ἴδιον τῆς ( 18’)τοῦ Πατρὸς οὐσίας γέννημα
ἀδιαίρετόν ἐστιν, ὡς ἔγραψεν ἡ μεγάλη σύνοδος, ἰδοὺ
καὶὸ τῆς Ῥώμης ἐπίσκοπος Διονύσιος, γράφων κατὰ
τῶν τὰ τοῦ (l9) Σαϐελλίου φρονούντων, σχετλιάζει
κατὰ τῶν ταῦτα τολμώντων λέγειν, καί φησιν οὕτως ·
α Ἑξῆς δ’ ἂν εἰκότως λέγοιμι καὶ πρὸς διαιροῦν-
τας (90) καὶ κατατέμνοντας καὶ ἀναιροῦντας τὸ
σεμνότατον κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ, τὴν
μοναρχίαν εἰς τρεῖς δυνάμεις τινὰς καὶ μεμερισμένας
ὑποστάσεις καὶ θεότητας τρεῖς· πέπυσμαι γὰρ εἷναί
τινας τῶν παρ’ ὑμῖν κατηχούντων καὶ διδασκόντων
τὸν Οξίον Λόγον ταύτης ὑφηγητὰς τῆς φρονήσεως, οἳ
κατὰ διάμετρον, ὡς ἔπος εἰπεῖν, ἀντίκεινται τῇ Σα-
ε ³¹¹ Joan. ι, Η.
’ᾼλεξανδρέῳς λόγοι ἑπτὰ, οὗιὴ ἐπιγραφὴ, Τοῦ μακα-
ρίουβεογνιέστου Ἀλεξορδρέιιὶς καίνὲξήγητοῢ ’Ὑπο-
τρπώσεις. Eer!!€_wnt Τίιὲοῃηοιςιὶ ΑνΙέτιῖάηΗνίηἱγονη-
tione: septem. cujus raperis Ihm: es! inscriplia, Beati
Theognojlijleznirdriniel jmerpretis llgpolypases.
. , τ , ντ
(1⁸)) Εἰ δ. ουν. supple ειχον, commode redditur
per vocem aliaquin, ut patet, quod quia videntur
λέγων τὸν Υίδν, καὶ μὴ ὁμοούσιον τῷ Πατρὶ, γράφει
’πρὸς τὸν ὁμώνυμον αὐτῷ Διονύσιον τὸν ἐπίσκοπον
Ῥώμης , ἀπολογούμενος συκοφαντίαν εἶναι ταύτην
κατ’ αὑτοῦ. Μήτε γὰρ ποιητὸν εἰρηκέναι τὸν Υἰδν,
ἀλλὰ καὶ ὁμοούσιον αὑτὸν ὁμολογεῖν διεῦεὸαιώσατο.
Ἔχει δὲ αὐτοῦ ἡ λέξις οὕτω · ι Καὶ δι’ ἄλλης ὲπις
στολῆς ἔγραψα, ὲν οἷς ἧλεγξα καὶ ὃ προφέρουσιν
ἔγκλημα κατ’ ἐμοῦ ψεῦδος ὂν, ὡς οὐ λέγοντος τὸν
Χριστὸν ὁμοούσιον εἶναι τῷ Θεῷ. El γὰρ ικαὶ τὸ
ὖνυμα τοῦτό φημι μὴ εὑρηκέναι που τῶν ἁγίων
Γραφῶν, ἀλλά γε τὰ ἐπιχειρήματά μου τὰ ἑξῆς, ἃ
σεσιωπήκασι, τῆς διανοίας ταύτης οὐκ ἀπᾴδει. Καὶ
γὰρ ἀνθρωπίνην γονὴν παρεθέμην, δῆλον ὡς οὖσαν
ὁμογενῆ , φήσας πάντως τοὺς γονεῖς μόνον ἑτέρους
εἶναι τῶν τέκνων, ὅτι μὴ αὐτοὶ εἶεν τὰ τέκνα, ἢ
μήτε γονεῖς ἀναγκαῖον ὑπάρχον εἶναι μήτε τέκνα.
Καὶ τὴν μὲν ἐπιστολὴν, ὡς προεῖπον, διὰ τὰς περι-
στάσεις οὐκ ἔχω προκομίσαι· εἰ δ’ οὖν (i7), αὑτά σοι
τὰ τότε (Si; ματα, μᾶλλον δὲ καλ¹ πάσης (18) ἂν ἔπεμψα
τὺ ἀντίγραφον, ὅπερ, ἂν εὐπορήσω, ποιήσω. Οἶδα
δὲ καὶ μέμνημαι πλείονα προσθεὶς τῶν συγγενῶν
ὁμοιώματα ⁸ καὶ γὰρ καὶ φυτὸν εἷπον ἀπὸ σπέρματος
ἢ ἀπὸ ῥίζης ἀνελθὸν ἓτερον εἶναι τοῦ ὅθεν ἐϐλά-
στησε, καὶ πάντως ἐκείνῳ καθέστηκεν ὁμοφνέςο καὶ c
ποταμὸν εἷπον ἀπὸ πηγῆς ῥέοντα ἕτερον ὄνομα μετ-
ειληφέναιε μήτε γὰρ τὴν πηγὴν ποταμὸν, μήτε
τὸν ποταμὸν πηγὴν λέγεσθαι, καὶ ἀμφότερα ὑπάρ-
χειν, καὶ τὸν ποταμὸν εἶναι τὸ ἐκ τῆς πηγῆς
ὕδωρ. ι
26. Ὅτι δὲ οὐ ποίημα οὐδὲ κτίσμα ὁ τοῦ θεοῦ
Λόγος, ἀλλὰ ἴδιον τῆς ( 18’)τοῦ Πατρὸς οὐσίας γέννημα
ἀδιαίρετόν ἐστιν, ὡς ἔγραψεν ἡ μεγάλη σύνοδος, ἰδοὺ
καὶὸ τῆς Ῥώμης ἐπίσκοπος Διονύσιος, γράφων κατὰ
τῶν τὰ τοῦ (l9) Σαϐελλίου φρονούντων, σχετλιάζει
κατὰ τῶν ταῦτα τολμώντων λέγειν, καί φησιν οὕτως ·
α Ἑξῆς δ’ ἂν εἰκότως λέγοιμι καὶ πρὸς διαιροῦν-
τας (90) καὶ κατατέμνοντας καὶ ἀναιροῦντας τὸ
σεμνότατον κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ, τὴν
μοναρχίαν εἰς τρεῖς δυνάμεις τινὰς καὶ μεμερισμένας
ὑποστάσεις καὶ θεότητας τρεῖς· πέπυσμαι γὰρ εἷναί
τινας τῶν παρ’ ὑμῖν κατηχούντων καὶ διδασκόντων
τὸν Οξίον Λόγον ταύτης ὑφηγητὰς τῆς φρονήσεως, οἳ
κατὰ διάμετρον, ὡς ἔπος εἰπεῖν, ἀντίκεινται τῇ Σα-
ε ³¹¹ Joan. ι, Η.
’ᾼλεξανδρέῳς λόγοι ἑπτὰ, οὗιὴ ἐπιγραφὴ, Τοῦ μακα-
ρίουβεογνιέστου Ἀλεξορδρέιιὶς καίνὲξήγητοῢ ’Ὑπο-
τρπώσεις. Eer!!€_wnt Τίιὲοῃηοιςιὶ ΑνΙέτιῖάηΗνίηἱγονη-
tione: septem. cujus raperis Ihm: es! inscriplia, Beati
Theognojlijleznirdriniel jmerpretis llgpolypases.
. , τ , ντ
(1⁸)) Εἰ δ. ουν. supple ειχον, commode redditur
per vocem aliaquin, ut patet, quod quia videntur