PG 25, col. 420
οὐχ ὑπερεθέμην, ἀλλ’ εὐθὺς, ὡς τότε γέγονε, δεδή-
λωκα, δείξας δι’ ὀλίγων ὅσον εὐσεϐοῦς φρονήσεως ἡ
’Δρειανὴ αἵρεσις ἐστέρηται, καὶ μόνον προφάσεις
πλάττονται. Σκόπει δὲ καὶ σὺ, ἀγαπητὲ, εἰ μὴ οὕτως
ἔχει. Εἰ θαρροῦσιν οἷς ἐφεῦρον αὐτοὶ κακοῖς, ἐπι-
σπείραντος αὐτοῖς τοῦ διαῧόλου τὴν κακοφροσύνην,
ἀπολογείσθωσαν περὶ ὦν ἐγκληθέντες ἀπεδείχθησαν
αἱρετικοὶ, καὶ τότε λοιπον αἰτιάσθωσαν, εἰ δύνανται,
τὰ κατ’ αὐτῶν ὁρισθέντα ' οὐδεὶς γὰρ ἐλεγχθεὶς ἐπὶ
φόνῳ καὶ μοιχείᾳ μετὰ τὴν δίκην χώραν ἔχει τὴν
ἀπόφασιν τοῦ κρίναντος αἰτιᾶσθαι, διὰ, τί μὴ οὕτως»
ἀλλ’ ἐκείνως ὲλάλησε. Τοῦτο γὰρ οὐκ. ἐλευθεροῖ τὸν
κριθέντα, ἀλλά καὶ μᾶλλον αὐτοῦ τὸ ἔγκλημα διὰ τὴν
προπέτειαν καὶ τὴν τόλμαν ἐπαυξάνει. Οὐκοῦν καὶ
οὗτοιῆ δεικνύτωσαν τὸ φρόνημα ἑαυτῶν εὐσεὸἑς·
κατηγορηθέντες γὰρ ἠλέγχθτγσαν, οὺ μεμψάμενοι
πρότερον· καὶ δίκαιόν ἐστι τοὺς αἱτιαθέντας μηδὲν
ἕτερον ποιεῖν ἢ ἀπολογεῖσθαι · ἢ εἰ τὸ συνειδὸς ἔχουσι
ῥυπαρὸν, καὶ συνορῶσιν ἑαυτοὺς ἀσεῧοῦντας, μὴ αἱ·
τιάσθωσαν ἃ ἀγνοοῦσιν, ἵνα μὴ καὶ διπλοῦν κα-
κδν (:27), ἀσεϐείας ἔγκλημα καὶ ἀπαιδευσίας ἀπενέγ-
κωνται μέμψιν. Ἐξεταζέτωσαν δὲ μᾶλλον φιλομαθῶς,
ἶν’, ἐπιγνόντες ἃ πρότερον ἠγνόουν, ἀπονίψωνται τὰς
ἑαυτῶν ἀσεϐεῖς ἀκοὰς τῷ τῆς ἀληθείας νάματι καὶ
τοῖς τῆς εὐσεϐείας δόγμασιν. Ὁῦτω γὰρ καὶ ἐν τῇ
κατὰ Νίκαιαν συνόδῳ γέγονε τοῖς περὶ Εὑσέϐιον.
5. Ὠς ἐφιλονεῖκουν ἀσεϐοῦντες, καὶ θεομαχεῖν
ἐπεχείρουν, τὰ μὲν λεγόμενα παρ’ αὐτῶν ἀσεϐείας ἦν
μεστά· οἱ δὲ συνελθόντες ἐπίσκοποι (ἦσαν δὲ πλέον
ἢ ἔλασσον τριακόσιοι) πράως καὶ φιλανθρώπως ἀπῄλ
τουν αὐτοὺς περὶ ὧν ἔλεγον διδόναι λόγον καὶ ἀποε
δείξεις εὐσεεεῖς. Ὠς δὲ καὶ μόνον φθεγγόμενοι κατ-
εγινώσκοντο, καὶ πρὸς ἐαυτοῦς διεμάχοντο, πολλὴν
ὁρῶντες τῆς ἑαυτῶν αἱρέσεως (28) τὴν ἀπορίαν,
ἀχανεῖς μὲν ἔμενον οὗτοι, καλ⁸ διὰ τῆς σιωπῆς ὠμολὸ-
γουν τὴν ἐπὶ τῇ κακοδοξίᾳ (‘29) αὐτῶν αἰσχύνην. σῖ
τοίνυν ἐπίσκοποι, λοιπὸν ἀνελόντες τὰ παρ’ αὐτῶν
ἐπινοηθέντα ῥήματα, οὕτως ἐξέθεντο κατ’ αὐτῶν τὴν
ὑγιαίνουσαν καὶ ἐκκλησιαστικὴν πίστιν · πάντων τε
ὑπογραψάντιυν, ὑπέγραψαν καὶ οἱ περὶ Εὐσέϐιον
τούτοις τοῖς ῥήμασιν, οἷς αἰτιῶνται νῦν οὗτοι· λέγω
ὁὴ τῷ ἐκ τῆς οὐςίας καὶ τῷ ὁμοουσίῳ, καὶ ὅτι μήτε
κτίσμα,ἦ ποίημα, μήτε τῶν γενητῶν ἐστιν ὁ τοῦ
Θεοῦ Υἱὸς, ἀλλὰ γέννημα ἐκ τῆς οὐσίας (50) τοῦ Πα-
τρός ἐστινὸ Λόγος, Καὶ τό γε παράδοξον, Εὐσέϐιος ὁ
ἀπὸ Καισαρείας τῆς Παλαιστίνης. καί τι πρὸ μιᾶς
ἀρνούμενος, ὅμως ὕστερον ὑπογράψας, ἐπέστειλε τῇ
Ἐκκλησία ἑαυτοῦ, λέγων ταύτην (5i) εἶναι τῆς Ἐκ-
maldulensis. qui nempe vertit, ipsoque silentio cou-
fitebantur turpitudinem inaniter captata: gloriw.
(30) Sic Reg. At alii et editi, γέννημα καὶ τῆς
τοῦ lla: pb; οὐσίας.
(51) Ταύτην rcstituimus ex ms. Reg.
λωκα, δείξας δι’ ὀλίγων ὅσον εὐσεϐοῦς φρονήσεως ἡ
’Δρειανὴ αἵρεσις ἐστέρηται, καὶ μόνον προφάσεις
πλάττονται. Σκόπει δὲ καὶ σὺ, ἀγαπητὲ, εἰ μὴ οὕτως
ἔχει. Εἰ θαρροῦσιν οἷς ἐφεῦρον αὐτοὶ κακοῖς, ἐπι-
σπείραντος αὐτοῖς τοῦ διαῧόλου τὴν κακοφροσύνην,
ἀπολογείσθωσαν περὶ ὦν ἐγκληθέντες ἀπεδείχθησαν
αἱρετικοὶ, καὶ τότε λοιπον αἰτιάσθωσαν, εἰ δύνανται,
τὰ κατ’ αὐτῶν ὁρισθέντα ' οὐδεὶς γὰρ ἐλεγχθεὶς ἐπὶ
φόνῳ καὶ μοιχείᾳ μετὰ τὴν δίκην χώραν ἔχει τὴν
ἀπόφασιν τοῦ κρίναντος αἰτιᾶσθαι, διὰ, τί μὴ οὕτως»
ἀλλ’ ἐκείνως ὲλάλησε. Τοῦτο γὰρ οὐκ. ἐλευθεροῖ τὸν
κριθέντα, ἀλλά καὶ μᾶλλον αὐτοῦ τὸ ἔγκλημα διὰ τὴν
προπέτειαν καὶ τὴν τόλμαν ἐπαυξάνει. Οὐκοῦν καὶ
οὗτοιῆ δεικνύτωσαν τὸ φρόνημα ἑαυτῶν εὐσεὸἑς·
κατηγορηθέντες γὰρ ἠλέγχθτγσαν, οὺ μεμψάμενοι
πρότερον· καὶ δίκαιόν ἐστι τοὺς αἱτιαθέντας μηδὲν
ἕτερον ποιεῖν ἢ ἀπολογεῖσθαι · ἢ εἰ τὸ συνειδὸς ἔχουσι
ῥυπαρὸν, καὶ συνορῶσιν ἑαυτοὺς ἀσεῧοῦντας, μὴ αἱ·
τιάσθωσαν ἃ ἀγνοοῦσιν, ἵνα μὴ καὶ διπλοῦν κα-
κδν (:27), ἀσεϐείας ἔγκλημα καὶ ἀπαιδευσίας ἀπενέγ-
κωνται μέμψιν. Ἐξεταζέτωσαν δὲ μᾶλλον φιλομαθῶς,
ἶν’, ἐπιγνόντες ἃ πρότερον ἠγνόουν, ἀπονίψωνται τὰς
ἑαυτῶν ἀσεϐεῖς ἀκοὰς τῷ τῆς ἀληθείας νάματι καὶ
τοῖς τῆς εὐσεϐείας δόγμασιν. Ὁῦτω γὰρ καὶ ἐν τῇ
κατὰ Νίκαιαν συνόδῳ γέγονε τοῖς περὶ Εὑσέϐιον.
5. Ὠς ἐφιλονεῖκουν ἀσεϐοῦντες, καὶ θεομαχεῖν
ἐπεχείρουν, τὰ μὲν λεγόμενα παρ’ αὐτῶν ἀσεϐείας ἦν
μεστά· οἱ δὲ συνελθόντες ἐπίσκοποι (ἦσαν δὲ πλέον
ἢ ἔλασσον τριακόσιοι) πράως καὶ φιλανθρώπως ἀπῄλ
τουν αὐτοὺς περὶ ὧν ἔλεγον διδόναι λόγον καὶ ἀποε
δείξεις εὐσεεεῖς. Ὠς δὲ καὶ μόνον φθεγγόμενοι κατ-
εγινώσκοντο, καὶ πρὸς ἐαυτοῦς διεμάχοντο, πολλὴν
ὁρῶντες τῆς ἑαυτῶν αἱρέσεως (28) τὴν ἀπορίαν,
ἀχανεῖς μὲν ἔμενον οὗτοι, καλ⁸ διὰ τῆς σιωπῆς ὠμολὸ-
γουν τὴν ἐπὶ τῇ κακοδοξίᾳ (‘29) αὐτῶν αἰσχύνην. σῖ
τοίνυν ἐπίσκοποι, λοιπὸν ἀνελόντες τὰ παρ’ αὐτῶν
ἐπινοηθέντα ῥήματα, οὕτως ἐξέθεντο κατ’ αὐτῶν τὴν
ὑγιαίνουσαν καὶ ἐκκλησιαστικὴν πίστιν · πάντων τε
ὑπογραψάντιυν, ὑπέγραψαν καὶ οἱ περὶ Εὐσέϐιον
τούτοις τοῖς ῥήμασιν, οἷς αἰτιῶνται νῦν οὗτοι· λέγω
ὁὴ τῷ ἐκ τῆς οὐςίας καὶ τῷ ὁμοουσίῳ, καὶ ὅτι μήτε
κτίσμα,ἦ ποίημα, μήτε τῶν γενητῶν ἐστιν ὁ τοῦ
Θεοῦ Υἱὸς, ἀλλὰ γέννημα ἐκ τῆς οὐσίας (50) τοῦ Πα-
τρός ἐστινὸ Λόγος, Καὶ τό γε παράδοξον, Εὐσέϐιος ὁ
ἀπὸ Καισαρείας τῆς Παλαιστίνης. καί τι πρὸ μιᾶς
ἀρνούμενος, ὅμως ὕστερον ὑπογράψας, ἐπέστειλε τῇ
Ἐκκλησία ἑαυτοῦ, λέγων ταύτην (5i) εἶναι τῆς Ἐκ-
maldulensis. qui nempe vertit, ipsoque silentio cou-
fitebantur turpitudinem inaniter captata: gloriw.
(30) Sic Reg. At alii et editi, γέννημα καὶ τῆς
τοῦ lla: pb; οὐσίας.
(51) Ταύτην rcstituimus ex ms. Reg.