PG 25, col. 5
θεραπείαν τῆς κτίσεως γεγονέναι. Εἰ γὰρ τοῦ σταυ-
ροῦ γενομένου t7), πᾶσα μὲν εἰδωλολατρεία καθῃρέθη,
πᾶσα δὲ δαιμόνων φαντασία τῷ σημείῳ τούτῳ ἀπε-
λαύνεται, καὶ μόνος ό Χριστὸς προσκυνεῖται, καὶ δι’
αὑτοῦ γινώσκεται ό Πατὴρ, καὶ οἰ μὲν ἀντιλέγοντες
καταισχύνονται, ό δὲ τῶν ἀντιλεγόντων ὁσημέραι τὰς
ψυχὰς ἀφανῶς μεταπείθει· πῶς ( εἰκότως γὰρ ἄν τις
εἴποι πρὸς αὐτούς) ἔτι (8) ἀνθρώπινον ἔστιν ἐπι-
νοεῖν τὸ πρᾶγμα, καὶ οὐ μᾶλλον ὁμολογεῖν Θεοῦ (9)
Λόγον καὶ Σωτῆρα εἰναι τοῦ παντὸς τὸν ἐπὶ τοῦ
σταυροῦ ἀναϐάντας πάσχειν δὲ καὶ οὗτοί μοι δοκοῦ-
σιν ὅμοιον, ὡς εἰ τις τὸν μὲν ἥλιον ὑπὸ νεφῶν σκε-
πόμενον διαϐάλλοι, τὸ δὲ τούτου φῶς θαυμάζοι, βλέ-
πων, ὄτι πᾶσα ἡ κτίσις ὑπὸ τούτου καταλάμπεται.
Ὠς γὰρ καλὸν τὸ φῶς, καὶ καλλίων ὁ τοῦ φωτὸς ἀρ-
χηγὸς ἥλιοςο οὕτω (10) θείου πράγματος ὄντος τοῦ
τὴν οἰκουμένην πᾶσαν τῆς αὐτοῦ γνώσεως πεπληρῶ-
σθαι, ἀνάγκη τὸν ἀρχηγὸν καὶ ἡγεμόνα τοῦ τοιούτου
κατορθώματος εἶναι Θεὸν καὶ Θεοῦ Λόγον. Λέγο-
μεν (Η) οὖν ὡς ἐφικτὸν ἡμῖν, πρότερον διελέγξαντες
τὴν τῶν ἀπίστων ἀμαθίαν· ἵνα, τῶν ψευδῶν διελεγ-
χθέντων, λοιπὸν ἡ ἀλήθεια δι’ ἑαυτῆς ἐπιλάμψῃ, καὶ
super}; καὶ αὐτὸς, ὧ ἄνθρωπε, ὅτι ἀληθείᾳ πεπίστευ-
κας, καὶτὸν Χριστὸν γινώσκων οὐκ ἠπατήθης. Πρέ-
πειν δέ σοι ἡγοῦμαι φιλοχρίστῳ όντι τὰ περὶ Χρι-
στοῦ διαλέγεσθαι, ἐπεὶ καὶ πάντων τιμιωτέραν τὴν
περὶ τούτου γνῶσιν καὶ πίστιν ἡγεῖσθαί σε πεπί-
στευκα.
2. Ἐξ ἀρχῆς μὲν οὐκ ἦν κακία · οὐδὲ γὰρ οὐδὲ
νῦν ἐν τοῖς ἁγίοις ἐστὶν, οὐδ’ ὅλως κατ’ αὐτοὺς ὑπάρ-
χει αὕτη ” ἄνθρωποι δὲ ταύτην ὕστερον ἐπινοεῖν ἡρ-
ξαντο, καὶ καθ’ ἑαυτῶν (12) ἁνατυποῦσοαι· ὅθεν δὴ
καὶ τὴν τῶν εἰδώλων ἐπίνοιαν ἑαυτοῖς ἀνεπλάσαντο,
τὰ οὐκ ὄντα ὠς ὄντα λογιζόμενοι. '0 μὲν γὰρ τοῦ
παντὸς δημιουργὸς καὶ παμϐασιλεὺς Θεὸς, ὁ ὑπερ-
έκεινα πάσης οὐσίας καὶ ἀνθρωπίνης ἐπινοίας ὑπάρ-
χων, ἆτε δὴ ἀγαθὸς καὶ ὑπέρκαλος ὢν, διὰ τοῦ ἰδίου
Λόγου τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τὸ ἀνθρώ-
πινον γένος κατ’ ἰδίαν εἰκόνα πεποίηκε · καὶ τῶν ὅν-
των αὺτὸν θεωρητὴν καὶ ἐπιστήμονα διὰ τῆς πρὸς
αὐτὸν ὁμοιώσεως (l5) κατεσκεύασε, δοὺς αὐτῷ καὶ
τῆς ἰδίας aeterm; ἔννοιαν καὶ γνῶσιν, ἵνα, τὴν
ταυτότητα σώζων, μήτε τῆς περί Θεοῦ φαντασίας
ποτὲ ἀποστῇ, μήτε τῆς τῶν ἁγίων συζήσεως (14)
ἀποπηδήσῃ, ἁλλ’,ἕχων τὴν τοῦ δεδωκότος χάριν,
ἔχων καὶ τὴν ἰδίαν ὲκ τοῦ πατρικοῦ Λόγου δύναμιν,
ρ’ᾗθᾶγάλληται καὶ συνομιλῇ τῷ Θείῳ, ζῶν τὸν ἀπήμονα
ψ καὶ μακάριον ὄντωςτὺν, ἀθάνατον νβίον. Οὐδὲνίγὰρ
ἔχων ἐμπόδιον εἰς τὴν περὶ τοῦ Θείου γνῶσιν, θεωρεῖ
PAG) Seguer. Gohler. et Felcltm. t auenymus, γινο-
νου.
νου.
8) Ἔτι deest in Basil. Gohler. et Felckm. l an.
$)>‘S_t-guer. eI_Colb. Θεὸν. _ _ _
(l0) SEguer. οὕτως, et ita deinceps saepius. Ibid.
:habetnpoocdtypa-roq pro πράγματος. ι
(Η) Omnibonus videtur legisse λέγωμεν, vertit
ροῦ γενομένου t7), πᾶσα μὲν εἰδωλολατρεία καθῃρέθη,
πᾶσα δὲ δαιμόνων φαντασία τῷ σημείῳ τούτῳ ἀπε-
λαύνεται, καὶ μόνος ό Χριστὸς προσκυνεῖται, καὶ δι’
αὑτοῦ γινώσκεται ό Πατὴρ, καὶ οἰ μὲν ἀντιλέγοντες
καταισχύνονται, ό δὲ τῶν ἀντιλεγόντων ὁσημέραι τὰς
ψυχὰς ἀφανῶς μεταπείθει· πῶς ( εἰκότως γὰρ ἄν τις
εἴποι πρὸς αὐτούς) ἔτι (8) ἀνθρώπινον ἔστιν ἐπι-
νοεῖν τὸ πρᾶγμα, καὶ οὐ μᾶλλον ὁμολογεῖν Θεοῦ (9)
Λόγον καὶ Σωτῆρα εἰναι τοῦ παντὸς τὸν ἐπὶ τοῦ
σταυροῦ ἀναϐάντας πάσχειν δὲ καὶ οὗτοί μοι δοκοῦ-
σιν ὅμοιον, ὡς εἰ τις τὸν μὲν ἥλιον ὑπὸ νεφῶν σκε-
πόμενον διαϐάλλοι, τὸ δὲ τούτου φῶς θαυμάζοι, βλέ-
πων, ὄτι πᾶσα ἡ κτίσις ὑπὸ τούτου καταλάμπεται.
Ὠς γὰρ καλὸν τὸ φῶς, καὶ καλλίων ὁ τοῦ φωτὸς ἀρ-
χηγὸς ἥλιοςο οὕτω (10) θείου πράγματος ὄντος τοῦ
τὴν οἰκουμένην πᾶσαν τῆς αὐτοῦ γνώσεως πεπληρῶ-
σθαι, ἀνάγκη τὸν ἀρχηγὸν καὶ ἡγεμόνα τοῦ τοιούτου
κατορθώματος εἶναι Θεὸν καὶ Θεοῦ Λόγον. Λέγο-
μεν (Η) οὖν ὡς ἐφικτὸν ἡμῖν, πρότερον διελέγξαντες
τὴν τῶν ἀπίστων ἀμαθίαν· ἵνα, τῶν ψευδῶν διελεγ-
χθέντων, λοιπὸν ἡ ἀλήθεια δι’ ἑαυτῆς ἐπιλάμψῃ, καὶ
super}; καὶ αὐτὸς, ὧ ἄνθρωπε, ὅτι ἀληθείᾳ πεπίστευ-
κας, καὶτὸν Χριστὸν γινώσκων οὐκ ἠπατήθης. Πρέ-
πειν δέ σοι ἡγοῦμαι φιλοχρίστῳ όντι τὰ περὶ Χρι-
στοῦ διαλέγεσθαι, ἐπεὶ καὶ πάντων τιμιωτέραν τὴν
περὶ τούτου γνῶσιν καὶ πίστιν ἡγεῖσθαί σε πεπί-
στευκα.
2. Ἐξ ἀρχῆς μὲν οὐκ ἦν κακία · οὐδὲ γὰρ οὐδὲ
νῦν ἐν τοῖς ἁγίοις ἐστὶν, οὐδ’ ὅλως κατ’ αὐτοὺς ὑπάρ-
χει αὕτη ” ἄνθρωποι δὲ ταύτην ὕστερον ἐπινοεῖν ἡρ-
ξαντο, καὶ καθ’ ἑαυτῶν (12) ἁνατυποῦσοαι· ὅθεν δὴ
καὶ τὴν τῶν εἰδώλων ἐπίνοιαν ἑαυτοῖς ἀνεπλάσαντο,
τὰ οὐκ ὄντα ὠς ὄντα λογιζόμενοι. '0 μὲν γὰρ τοῦ
παντὸς δημιουργὸς καὶ παμϐασιλεὺς Θεὸς, ὁ ὑπερ-
έκεινα πάσης οὐσίας καὶ ἀνθρωπίνης ἐπινοίας ὑπάρ-
χων, ἆτε δὴ ἀγαθὸς καὶ ὑπέρκαλος ὢν, διὰ τοῦ ἰδίου
Λόγου τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τὸ ἀνθρώ-
πινον γένος κατ’ ἰδίαν εἰκόνα πεποίηκε · καὶ τῶν ὅν-
των αὺτὸν θεωρητὴν καὶ ἐπιστήμονα διὰ τῆς πρὸς
αὐτὸν ὁμοιώσεως (l5) κατεσκεύασε, δοὺς αὐτῷ καὶ
τῆς ἰδίας aeterm; ἔννοιαν καὶ γνῶσιν, ἵνα, τὴν
ταυτότητα σώζων, μήτε τῆς περί Θεοῦ φαντασίας
ποτὲ ἀποστῇ, μήτε τῆς τῶν ἁγίων συζήσεως (14)
ἀποπηδήσῃ, ἁλλ’,ἕχων τὴν τοῦ δεδωκότος χάριν,
ἔχων καὶ τὴν ἰδίαν ὲκ τοῦ πατρικοῦ Λόγου δύναμιν,
ρ’ᾗθᾶγάλληται καὶ συνομιλῇ τῷ Θείῳ, ζῶν τὸν ἀπήμονα
ψ καὶ μακάριον ὄντωςτὺν, ἀθάνατον νβίον. Οὐδὲνίγὰρ
ἔχων ἐμπόδιον εἰς τὴν περὶ τοῦ Θείου γνῶσιν, θεωρεῖ
PAG) Seguer. Gohler. et Felcltm. t auenymus, γινο-
νου.
νου.
8) Ἔτι deest in Basil. Gohler. et Felckm. l an.
$)>‘S_t-guer. eI_Colb. Θεὸν. _ _ _
(l0) SEguer. οὕτως, et ita deinceps saepius. Ibid.
:habetnpoocdtypa-roq pro πράγματος. ι
(Η) Omnibonus videtur legisse λέγωμεν, vertit