PG 25, col. 598
ΑΠΟΛΟΓΙΑ.
1. Ἐκ πολλῶν ἐτῶν ὅντα σε Χριστιανὸν, καὶ ἐκ προ-
γόνων φιλόθεον ὲπιστὰμενος,,εὺθύμως τὰ περὶ ἐμαυ-
τοῦ νῦν ἀπολογοῦμαι ⁸ τοῖς γὰρ τοῦ μακαρίου Παύλου
λόγοις χρώμενος, αὐτόν σοι πρεσϐευτὴν ὑπὲρ ὲμαυ-
τοῦ ποιοῦμαι· εἰδὼς αὐτὸν μὲν κήρυκα τῆς ἀληθείας,
σὲ δὲ τῶν αὐτοῦ ῥημάτων φιλήκοον, θεοφιλέστατε Αὕ-
γουστε. Περὶ μὲν οὖν (6) τῶν ὲκκλησιαστικῶν, καὶ τῆς
κατ’ ἐμοῦ γενομένης συσκευῆς, αὐτάρκη τὰ γραφέν-
τα παρὰ τῶν τοσούτων ἐπισκόπων μαρτυρῆσαι τῇ
σῇ εὐλαὸείᾳ · ἱκανὰ καὶ τὰ τῆς μετανοίας Οὑρσακὶου
καὶ Οὐάλεντος δεῖξαι πᾶσιν. ὃτι μηδὲν ὧν ἐπέστησαν
καθ’ ἡμῶν εἶχεν ἀληθές. Τί γὰρ τοσοῦτον ἄλλοι δύ-
νανται μαρτυρεῖν, ὅσον οὗτοι γράφοντες εἰρήκασιν;
(7) Ἐψευσᾶμεθα, ὲπλασάμεοα, καὶ πάντα τὰ κατὰ
Ἀθανασεου συκοφαντίας γέμει. Προσθήκη δὲ πρὸς
φανερὰν ἀπόδειξιν, εἰ καταξιώσειας μαθεῖν, ὅτι,
παρόντων μὲν ἡμῶν, οὐδὲν ἀπέδειξαν οἱ κατηγοροῦν-
τες κατὰ Μακαρίου τοῦ πρεσϐυτέρουο ἀπόντων δὲ
ἡμῶν, κατὰ μόνας ἔπραξαν ἅπερ ἠθέλησαν. Τὰ δὲ
τοιαῦτα προηγουμένως μὲν ὁ Θεῖος νόμος, ἔπειτα δὲ
καὶ οἱ ἡμέτεροι νόμοι (8) μηδεμίαν ἔχειν δύναμιν
bautl recte ab interprete intellectus, ita vertitur ibi,
Coteler. PP. primi statuti, p. 197 : Quod non apor-
teut in judicando uni parti favere : cum vertendum
sit ε quod non Oporteat altera absente parte judicia
reddi. Exordium autem capitis ita interpretatur
idem : Diximus jam, a'qnnm’non esse. ut ea judicia
exerceantur in quibus altera pars judicem occupat.
At haec est sententia ι Diximus autem. Aequum non
esse, uljudicia altera absente parte reddantur. Quod
ex sentientibus ipsa luce lucidius est: Ἐὰν τὰ
τοῦ ἐνὸς προσώποὺ ἀκούσητε, μὴ παρόντος τοῦ ετ
ρον. Si enini alteram personam, altera_absente. an:
Elimia, etc. Vox μονομέρεια ea sententia saepissime
usu venit supra in Apologia contra Arianae.
1. Ἐκ πολλῶν ἐτῶν ὅντα σε Χριστιανὸν, καὶ ἐκ προ-
γόνων φιλόθεον ὲπιστὰμενος,,εὺθύμως τὰ περὶ ἐμαυ-
τοῦ νῦν ἀπολογοῦμαι ⁸ τοῖς γὰρ τοῦ μακαρίου Παύλου
λόγοις χρώμενος, αὐτόν σοι πρεσϐευτὴν ὑπὲρ ὲμαυ-
τοῦ ποιοῦμαι· εἰδὼς αὐτὸν μὲν κήρυκα τῆς ἀληθείας,
σὲ δὲ τῶν αὐτοῦ ῥημάτων φιλήκοον, θεοφιλέστατε Αὕ-
γουστε. Περὶ μὲν οὖν (6) τῶν ὲκκλησιαστικῶν, καὶ τῆς
κατ’ ἐμοῦ γενομένης συσκευῆς, αὐτάρκη τὰ γραφέν-
τα παρὰ τῶν τοσούτων ἐπισκόπων μαρτυρῆσαι τῇ
σῇ εὐλαὸείᾳ · ἱκανὰ καὶ τὰ τῆς μετανοίας Οὑρσακὶου
καὶ Οὐάλεντος δεῖξαι πᾶσιν. ὃτι μηδὲν ὧν ἐπέστησαν
καθ’ ἡμῶν εἶχεν ἀληθές. Τί γὰρ τοσοῦτον ἄλλοι δύ-
νανται μαρτυρεῖν, ὅσον οὗτοι γράφοντες εἰρήκασιν;
(7) Ἐψευσᾶμεθα, ὲπλασάμεοα, καὶ πάντα τὰ κατὰ
Ἀθανασεου συκοφαντίας γέμει. Προσθήκη δὲ πρὸς
φανερὰν ἀπόδειξιν, εἰ καταξιώσειας μαθεῖν, ὅτι,
παρόντων μὲν ἡμῶν, οὐδὲν ἀπέδειξαν οἱ κατηγοροῦν-
τες κατὰ Μακαρίου τοῦ πρεσϐυτέρουο ἀπόντων δὲ
ἡμῶν, κατὰ μόνας ἔπραξαν ἅπερ ἠθέλησαν. Τὰ δὲ
τοιαῦτα προηγουμένως μὲν ὁ Θεῖος νόμος, ἔπειτα δὲ
καὶ οἱ ἡμέτεροι νόμοι (8) μηδεμίαν ἔχειν δύναμιν
bautl recte ab interprete intellectus, ita vertitur ibi,
Coteler. PP. primi statuti, p. 197 : Quod non apor-
teut in judicando uni parti favere : cum vertendum
sit ε quod non Oporteat altera absente parte judicia
reddi. Exordium autem capitis ita interpretatur
idem : Diximus jam, a'qnnm’non esse. ut ea judicia
exerceantur in quibus altera pars judicem occupat.
At haec est sententia ι Diximus autem. Aequum non
esse, uljudicia altera absente parte reddantur. Quod
ex sentientibus ipsa luce lucidius est: Ἐὰν τὰ
τοῦ ἐνὸς προσώποὺ ἀκούσητε, μὴ παρόντος τοῦ ετ
ρον. Si enini alteram personam, altera_absente. an:
Elimia, etc. Vox μονομέρεια ea sententia saepissime
usu venit supra in Apologia contra Arianae.