PG 26, col. 1049
domini sui (scilicet Athanasii) Corinthum missam summopere approbare, et eorum qui dicunt carnem Deo
consubstantialem magnam insaniam damnare. Nimirum id sedulo curavit lueresiarcha ille, ut omnem prava
sententiis suspicionem a se, cum Athanasio agens, amoveret, quod sane, ad tempus saltem, ex voto illi ces-
sisse videtur; etenim in hac epistola et in subsequentibus contra Apollinarium libris , nulla Apollinarii
ll. Occasione autem ductus'Commentariorum, qua: sibi transmiserat Epictetus Corinthi episcopus, hanc
ad illum rescripsit epistolam. Erant quippe Corinthi, referente Epicteto, quidam homines, qui sententias de
fide impiissimas proposuissent agitassentque; aiebant scilicet 1ο corpus ea; Maria genitum consubstantiale
esse Verbi deitati; 2° Verbum in carnem, ossa et capillos et in totum corpus mutatum fuisse. (tum senten-
tia Marcionitis ascribitur in Dialogo qui Origenis nomine circumfertur. 5° Dominum fictione non natura
gestasse corpus. Qui sane error antiquissimus fuit; ab Ignatio namque memoratur epistola ad Trallianos,
cap. 10, et ab omnibus deinde Patribus ; 4° Ipsam deitatem circumcisam et cruci affixam fuisse; 5° Verbum
nequaquam ea: Maria, sed ea: sua ipsius substantia sibi corpus efl'ormasse; 6° Qui ait Domini corpus ea:
Maria esse, non Trinitatem, sed quaternitatem admittere. Maximam harumce sententiarum partem Apol-
liuario ascribit Gregorius Nazianzenus orat. 46, pag. 722. Nec tamen hic comparet ille Apollinaristarum
error. quo negabant mentem humanam inesse Christo, quae videtur fuisse secta: illius quasi tessera; sed ea
duntaxat hic tangit Athanasius, qua: Corinthi in controversiam venerant. Nec leviter objurgat Epictetum
quod talia uel proponi concesserit. lisque omnibus sententiis brevissim confutatis, claudens epistolam, sese
multum gaudere testatur, quod eo demum res cesserit, ut quisque disputantium in catholica consisteret
fide.
Ill. Dimoeritarum porro nomine Apollinaristas insectatur Epiphanius haeresi Lxx'vn , cujus appellationis
causam aperit Gregorius Nazianzenus cum ait orat. 46, pag. 722: corpus et animant esse in Christo τὸ τρι-
τημόριον, tertiam partem. Apollinaristte quippe aiebant, in Christo partem unam hominis, νοῦν scilicet, seu
mentem, a Verbo suppleri, solumque Verbum junctum corpori et anima: (nempe sensititue, ut dictitabant
illi) totum constituere Christum. Quamobrem, cum ea; Catholicorum sententia, tribus constaret Christus,
Verbo scilicet, mente humana, et corpore animato; qui unam ea: illis demerent partem, mentem scilicet, a
duabus aliis, διμοιρῖτοιι audiebant : nam δίμοιρον Gra'cis est, duce tertia partes, cujus significationis exempla
sepius advertere est in Analectis nostris Graecis, pag. 519 et seq. Caeterum hanc epistolam in annum con-
ιιι-ἠ posse putamus circiter 571, ut fusius in Vita Athanasii.
ΤΟΥ EN ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
ΠΡΟΣ ΕΠΙΚΤΗΤΟΝ ΚΟΡΙΝΘΟΥ, ΚΑΤΑ ΤΩῙ
S. P. N. ATHANASII
ARCHIEPISCOPI ALEXANDRLE
' .40 EPICTETUM EPISCOPL’M con.
Κυρζῳ μου l9?) ἀγαξηζί-ἷρ ἀδεᾷφῷ atat erae-eti
ἷάῖῳ. συλλειςὲουρῃῷ ’ Ἐπικτήξῴ . Ἀθανάσιος
ἐν Κυρίῳ χαίρειν.
1. Ἐγὼ μὲν ἐνόμιζον πᾶσαν ³ματαιολογεοιν πάνυ
των, ὅσοι δηποτοῧν εἰσιν αἱρετικοὶ , πεπαῦσθαι
(9|) Scripta anno circiter, 57L Seguer. Gobler. tinus__ liabet ad Epictitum, ει inferius, Epictito. ,η
et Felek. 1,’ τοῦ αὐτοῦ ἐπιστολὴ γραεξεῖᾲα (γραφεῖ
deest in Gobler. et Felek. 1) πρδξᾼἘπίιςῖητον- ἐτη
σκοπον Κορίνθου δίατᾷ inigenium.Ibid-.prler.,1679; ,ἡ . . . συλλειτουργῷ καὶ συμμύοτῃ Ἀθανᾴσιος, etc;
ξέτᾲ αἱρεὲυεῶπς. Basilicus. et“ Ang., τοῦ abem? πρ
:Enixtgiov ἐπίσκοπον Κρρίγθου ’καςτὰ ἀἱρετικῷ
Felck. 2, nullum habet titulum , codex lesuit. La- ad disi Leonis opera tom. ll, p. 198, sic titulus :
consubstantialem magnam insaniam damnare. Nimirum id sedulo curavit lueresiarcha ille, ut omnem prava
sententiis suspicionem a se, cum Athanasio agens, amoveret, quod sane, ad tempus saltem, ex voto illi ces-
sisse videtur; etenim in hac epistola et in subsequentibus contra Apollinarium libris , nulla Apollinarii
ll. Occasione autem ductus'Commentariorum, qua: sibi transmiserat Epictetus Corinthi episcopus, hanc
ad illum rescripsit epistolam. Erant quippe Corinthi, referente Epicteto, quidam homines, qui sententias de
fide impiissimas proposuissent agitassentque; aiebant scilicet 1ο corpus ea; Maria genitum consubstantiale
esse Verbi deitati; 2° Verbum in carnem, ossa et capillos et in totum corpus mutatum fuisse. (tum senten-
tia Marcionitis ascribitur in Dialogo qui Origenis nomine circumfertur. 5° Dominum fictione non natura
gestasse corpus. Qui sane error antiquissimus fuit; ab Ignatio namque memoratur epistola ad Trallianos,
cap. 10, et ab omnibus deinde Patribus ; 4° Ipsam deitatem circumcisam et cruci affixam fuisse; 5° Verbum
nequaquam ea: Maria, sed ea: sua ipsius substantia sibi corpus efl'ormasse; 6° Qui ait Domini corpus ea:
Maria esse, non Trinitatem, sed quaternitatem admittere. Maximam harumce sententiarum partem Apol-
liuario ascribit Gregorius Nazianzenus orat. 46, pag. 722. Nec tamen hic comparet ille Apollinaristarum
error. quo negabant mentem humanam inesse Christo, quae videtur fuisse secta: illius quasi tessera; sed ea
duntaxat hic tangit Athanasius, qua: Corinthi in controversiam venerant. Nec leviter objurgat Epictetum
quod talia uel proponi concesserit. lisque omnibus sententiis brevissim confutatis, claudens epistolam, sese
multum gaudere testatur, quod eo demum res cesserit, ut quisque disputantium in catholica consisteret
fide.
Ill. Dimoeritarum porro nomine Apollinaristas insectatur Epiphanius haeresi Lxx'vn , cujus appellationis
causam aperit Gregorius Nazianzenus cum ait orat. 46, pag. 722: corpus et animant esse in Christo τὸ τρι-
τημόριον, tertiam partem. Apollinaristte quippe aiebant, in Christo partem unam hominis, νοῦν scilicet, seu
mentem, a Verbo suppleri, solumque Verbum junctum corpori et anima: (nempe sensititue, ut dictitabant
illi) totum constituere Christum. Quamobrem, cum ea; Catholicorum sententia, tribus constaret Christus,
Verbo scilicet, mente humana, et corpore animato; qui unam ea: illis demerent partem, mentem scilicet, a
duabus aliis, διμοιρῖτοιι audiebant : nam δίμοιρον Gra'cis est, duce tertia partes, cujus significationis exempla
sepius advertere est in Analectis nostris Graecis, pag. 519 et seq. Caeterum hanc epistolam in annum con-
ιιι-ἠ posse putamus circiter 571, ut fusius in Vita Athanasii.
ΤΟΥ EN ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
ΠΡΟΣ ΕΠΙΚΤΗΤΟΝ ΚΟΡΙΝΘΟΥ, ΚΑΤΑ ΤΩῙ
S. P. N. ATHANASII
ARCHIEPISCOPI ALEXANDRLE
' .40 EPICTETUM EPISCOPL’M con.
Κυρζῳ μου l9?) ἀγαξηζί-ἷρ ἀδεᾷφῷ atat erae-eti
ἷάῖῳ. συλλειςὲουρῃῷ ’ Ἐπικτήξῴ . Ἀθανάσιος
ἐν Κυρίῳ χαίρειν.
1. Ἐγὼ μὲν ἐνόμιζον πᾶσαν ³ματαιολογεοιν πάνυ
των, ὅσοι δηποτοῧν εἰσιν αἱρετικοὶ , πεπαῦσθαι
(9|) Scripta anno circiter, 57L Seguer. Gobler. tinus__ liabet ad Epictitum, ει inferius, Epictito. ,η
et Felek. 1,’ τοῦ αὐτοῦ ἐπιστολὴ γραεξεῖᾲα (γραφεῖ
deest in Gobler. et Felek. 1) πρδξᾼἘπίιςῖητον- ἐτη
σκοπον Κορίνθου δίατᾷ inigenium.Ibid-.prler.,1679; ,ἡ . . . συλλειτουργῷ καὶ συμμύοτῃ Ἀθανᾴσιος, etc;
ξέτᾲ αἱρεὲυεῶπς. Basilicus. et“ Ang., τοῦ abem? πρ
:Enixtgiov ἐπίσκοπον Κρρίγθου ’καςτὰ ἀἱρετικῷ
Felck. 2, nullum habet titulum , codex lesuit. La- ad disi Leonis opera tom. ll, p. 198, sic titulus :