PG 26, col. 1096
Υἱὸν τῷ Πατρί , καί Θεὸν ἀληθινὸν ὲκ Θεοῦ ἀληθι-
νοῦ, καὶ τέλειον ὲκ τελείου · ἔπειτα κατελθόντα διὰ
τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν , σαρκωθέντα , ὲνανθρωπή-
σαντα, εἷθ’ οὕτως παθόντα , καὶ ἀναστάντα. Ἵνα δὲ
μή τις, πάθος καὶ ἀνάστασιν ἁκούων, ἠλλοιῶσθαι
τὸν Θεὸν Λόγον ὲννοοῖτο , τὸ ἄτρεπτον καὶ ἀναλλοίω-
τον τοῦ Υἰοῦ μετὰ κρίματος διορίζονται. Οὗτοι δὲ ἢ
ἀλλοίωσιν τοῦ Λόγου φαντάζονται, ἢ δόκησιν τὴν
οἰκονομίαν τοῦ πάθους ὑπολαμϐάνουσι· ποτὲ μὲν
Β άκτιστον καὶ ἐπουράνιον λέγοντες τὴν τοῦ Χριστοῦ
_ _- _ , , Α , mu η-
σάρκα , ποτὲ δὲ ὁμοούσιον τῆς θεότητος. Εἶτα, φα-
σὶν, ἀντὶ τοῦ ἔσωθεν ὲν ἡμῖν ἀνθρώπου νοῦς ἐπουρά.
νιος ὲν Χριστῷ. Ὡς γὰρ (45) ὀργανικῷῖ κέχρηται
σχήματι τῷ περιέχοντιο οὐ γὰρ οἷόν τε ἦν fama”
ἄῦθρωπον αὑτὸν γενέσθαι. Ὅπου γὰρ τέλειος ἄνθρω-
πος, ἐκεῖ καὶ ἁμαρτίαο καί⁵ ὅτι δύο τέλεια ἒν γενέσθαι
οὐ δύναται · ἐπεὶ ἔσται καὶ ὲν Χριστῷ ἡ ὲν ἡμῖν
μάχη τῆς ἁμαρτίας · καὶ ἔσται αὐτῷ χρεία τοῦ καθ’
ήμέςν καθαρισμοῦ, εἰ τὸ φρονοῦν κα)⁸ τὸ ἄγον (46)
ἡμῖν τὴν σάρκα Χριστὸς ὲν ἑαυτῷ ἐπιδέδεικται
γενόμενος ἅνθρωπος. Ἀλλὰ ἔλαϐε, φασὶὶτὸ ἁνόηττῗι,
ἵν’ αὐτὸς νοῦς ὲν αὐτῷ, καὶ ἄγευστος πάντη τῆς
ἀμαρτίαςξκατά γε τὸ θεῖκὸν καὶ τὸ ἀνόητον (47) τῆς
σαρκός. Uine γὰρ ἁμάρτοι ἂν ὴ σὰρξ τοῦ ἄγοντος
σάρκα, τουτέστι τοῦ φρονοῦντος, μὴ προενθυμη.
θέντος τὴν πρᾶξιν τῆς ἁμαρτίας, καὶ ἐνεργήσαντος
διὰ τοῦ σώματος εἰς ἐκπλήρωσιν τῆς ἁμαρτίας,
Ὅθεν σαρκὸς μὲν καινότητα Χριστὸς ἐπιδέδεικται
καθ’ ὁμοίωσιν · τοῦ δὲ φρονοῦντος ὲν ήμῖν τὴν καινά·
τητα διά μιμήσεως, καὶ ὁμοιώσεως, καὶ ἀποχῆς
ἁμαρτίας, ἕκαστος (48) ὲν ἐαυτῷ ἐπιδείκνυται. Καὶ
οὕτως νοεῖται Χριστὸς χωρὶς ἁμαρτίας
3. Ταῦτά ἐστιν αὐτῶν τὰ σοφίσματα, καὶ τῆς πα·
ρατροπῆς τὰ νοήματα’ καὶ οὐκ ἔστιν εἷς ὁ λόγος
›τῶν · πολλαὶ γὰρ τῆς ἀπιστίας αἰ παρατροταιὶ,
’θρωπίνοις λογισμοῖς ἐπινενοημέναι. Προθῶμεν
ivov τούτοις (49) τῆς τοῦ Θεοῦ εὐδοκίας ξῆν θέλη-
ν (ὤμοσε γὰρ, φησὶ, Κύριος, καὶ οὐ μεταμεληθή-
σεται ) , καὶ τῆς ἀληθεστάτης οἰκονομίας τὴν συμ-
πλήρωσιν, καὶ τῆς τελειοτάτης εὐεργεσίας τὴν
χάριν · ἀντερωτήσαντες τούτων τὰ νοήματα, εἰ τοῖς
προφητικοῖς (50) μηνύμασι συνᾴδουσιν ο εἰ τοῖς
ἁποστολικοῖς διδάγμασιν ἀκολουθοῦσιν ⁸ εἰ τοῖς τῶν
(47) segnem, καὶ κατά τὸ ιξιν.⁵ M0} idem eum Go-
bler. et F310. li, ἁμαρτάνει σάρξ τοῦ ἄγοντος.
(48) Edit. Corninel. etquidem mss., ἢν ἕκαστος.
In aliis et in edit. Paris., ίῆν deest, rectius.
(49; Τούτοις deest in Segueriano.
ἀ (50) Anglic” ὲν τοῖς προφ., et infra item, ὲν τοῖς
ποστ.
ποστ.
νοῦ, καὶ τέλειον ὲκ τελείου · ἔπειτα κατελθόντα διὰ
τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν , σαρκωθέντα , ὲνανθρωπή-
σαντα, εἷθ’ οὕτως παθόντα , καὶ ἀναστάντα. Ἵνα δὲ
μή τις, πάθος καὶ ἀνάστασιν ἁκούων, ἠλλοιῶσθαι
τὸν Θεὸν Λόγον ὲννοοῖτο , τὸ ἄτρεπτον καὶ ἀναλλοίω-
τον τοῦ Υἰοῦ μετὰ κρίματος διορίζονται. Οὗτοι δὲ ἢ
ἀλλοίωσιν τοῦ Λόγου φαντάζονται, ἢ δόκησιν τὴν
οἰκονομίαν τοῦ πάθους ὑπολαμϐάνουσι· ποτὲ μὲν
Β άκτιστον καὶ ἐπουράνιον λέγοντες τὴν τοῦ Χριστοῦ
_ _- _ , , Α , mu η-
σάρκα , ποτὲ δὲ ὁμοούσιον τῆς θεότητος. Εἶτα, φα-
σὶν, ἀντὶ τοῦ ἔσωθεν ὲν ἡμῖν ἀνθρώπου νοῦς ἐπουρά.
νιος ὲν Χριστῷ. Ὡς γὰρ (45) ὀργανικῷῖ κέχρηται
σχήματι τῷ περιέχοντιο οὐ γὰρ οἷόν τε ἦν fama”
ἄῦθρωπον αὑτὸν γενέσθαι. Ὅπου γὰρ τέλειος ἄνθρω-
πος, ἐκεῖ καὶ ἁμαρτίαο καί⁵ ὅτι δύο τέλεια ἒν γενέσθαι
οὐ δύναται · ἐπεὶ ἔσται καὶ ὲν Χριστῷ ἡ ὲν ἡμῖν
μάχη τῆς ἁμαρτίας · καὶ ἔσται αὐτῷ χρεία τοῦ καθ’
ήμέςν καθαρισμοῦ, εἰ τὸ φρονοῦν κα)⁸ τὸ ἄγον (46)
ἡμῖν τὴν σάρκα Χριστὸς ὲν ἑαυτῷ ἐπιδέδεικται
γενόμενος ἅνθρωπος. Ἀλλὰ ἔλαϐε, φασὶὶτὸ ἁνόηττῗι,
ἵν’ αὐτὸς νοῦς ὲν αὐτῷ, καὶ ἄγευστος πάντη τῆς
ἀμαρτίαςξκατά γε τὸ θεῖκὸν καὶ τὸ ἀνόητον (47) τῆς
σαρκός. Uine γὰρ ἁμάρτοι ἂν ὴ σὰρξ τοῦ ἄγοντος
σάρκα, τουτέστι τοῦ φρονοῦντος, μὴ προενθυμη.
θέντος τὴν πρᾶξιν τῆς ἁμαρτίας, καὶ ἐνεργήσαντος
διὰ τοῦ σώματος εἰς ἐκπλήρωσιν τῆς ἁμαρτίας,
Ὅθεν σαρκὸς μὲν καινότητα Χριστὸς ἐπιδέδεικται
καθ’ ὁμοίωσιν · τοῦ δὲ φρονοῦντος ὲν ήμῖν τὴν καινά·
τητα διά μιμήσεως, καὶ ὁμοιώσεως, καὶ ἀποχῆς
ἁμαρτίας, ἕκαστος (48) ὲν ἐαυτῷ ἐπιδείκνυται. Καὶ
οὕτως νοεῖται Χριστὸς χωρὶς ἁμαρτίας
3. Ταῦτά ἐστιν αὐτῶν τὰ σοφίσματα, καὶ τῆς πα·
ρατροπῆς τὰ νοήματα’ καὶ οὐκ ἔστιν εἷς ὁ λόγος
›τῶν · πολλαὶ γὰρ τῆς ἀπιστίας αἰ παρατροταιὶ,
’θρωπίνοις λογισμοῖς ἐπινενοημέναι. Προθῶμεν
ivov τούτοις (49) τῆς τοῦ Θεοῦ εὐδοκίας ξῆν θέλη-
ν (ὤμοσε γὰρ, φησὶ, Κύριος, καὶ οὐ μεταμεληθή-
σεται ) , καὶ τῆς ἀληθεστάτης οἰκονομίας τὴν συμ-
πλήρωσιν, καὶ τῆς τελειοτάτης εὐεργεσίας τὴν
χάριν · ἀντερωτήσαντες τούτων τὰ νοήματα, εἰ τοῖς
προφητικοῖς (50) μηνύμασι συνᾴδουσιν ο εἰ τοῖς
ἁποστολικοῖς διδάγμασιν ἀκολουθοῦσιν ⁸ εἰ τοῖς τῶν
(47) segnem, καὶ κατά τὸ ιξιν.⁵ M0} idem eum Go-
bler. et F310. li, ἁμαρτάνει σάρξ τοῦ ἄγοντος.
(48) Edit. Corninel. etquidem mss., ἢν ἕκαστος.
In aliis et in edit. Paris., ίῆν deest, rectius.
(49; Τούτοις deest in Segueriano.
ἀ (50) Anglic” ὲν τοῖς προφ., et infra item, ὲν τοῖς
ποστ.
ποστ.