PG 26, col. 848
βίου, κα)⁸ τέλος τὸ τραχὺ τῆς ἀρετῆς, καὶ ὡς πολὺς
αὐτῆς ἐστιν ὁ πόνος· τοῦ τε σώματος τὴν ἀσθένειαν
ὑπετίθετο, καὶ τοῦ χρόνου τὸ μῆκος. Καὶ ὅλως πο-
λύν ἤγειρεν αὐτῷ κονιορτὸν λογισμῶν ὲν τῇ διανοίᾳ,
θέλων αὐτὸν ἀποσχοινίσαιτῆς ὀρθῆς προαιρέσεως.
Ὠς δὲ εἶδεν ἑαυτὸν ὁ ἐχθρὸς ἀσθενοῦντα πρὸς τὴν
τοῦ Ἀντωνίου πρόθεσιν, καὶ μᾶλλον ἑαυτὸν (Si) κα-
ταπαλαιόμενον ὐπὸ τῆς ἐκείνου στερρόττιτος, καὶ
ἀνατρεπόμενον τῇ πολλῇ πίστει, καὶ πίπτοντα ταῖς
. συνεχέσιν Ἀντωνίου προσευχαῖς⁸ τότε δὴ τοῖς ἐπ’
ὀμφαλοῦ γαστρὸς ὅπλοις ἑαυτοῦ θαρρῶν, καὶ
καυχώμενος ἐπὶ τούτοις ( ταῦτα γάρ ἐστιν αὐτίιῦ τά
πρῶτα κατά τῶν νεωτέρων ἔνεδρα), προσέρχεται κατὰ
τοῦ νεωτέρου, νυκτὸς μὲν αὐτὸν θορυϐῶν, μεθ’ ἠμέ-
ραν δὲ οὕτως ἐνοχλῶν, ὡς καὶ τοὺς ὁρῶντας αἰσθέ-
σθαι τὴν γινομένην ἀμφοτέρων πάλην. Ὀ μὲν γὰρ
ὑπέϐαλλε λογισμοὺς ῥυπαροὺς, ὁ δὲ ταῖς εὐχαῖς ἀν-
έτρεπε τούτους· καὶ ὁ μὲν ὲγαργάλιζεν, ὁ δὲ, ὡς ἐρυ-
θριᾷν δοκῶν, τῇ πίστει καὶ ταῖς εὐχαῖς καὶ (59.) νη-
στείαις ἐτείχιζε τὸ σῶμα* καὶ ὁ μὲν διάϐολος ὑπέμε-
νεν ὁ ἄθλιος καὶ ὡς γυνὴ σχηματίζεσθαι νυκτὸς, καὶ
πάντα τρόπον μιμεῖσθαι, μόνον ἵνα τὸν Ἀντώνιον
ἀπατήσῃ· ὁδὲ τὸν Χριστὸν ἐνθυμούμενος, καὶ τὴν
δι’ αὐτὸν εὐγένειαν, καὶ τὸ νοερὸν τῆς ψυχῆς λογι-
ζόμενος, ἀπεσϐέννυε τὸν ἄνθρακα τῆς ἐκείνου πλά-
νης. Πάλιν τε ὁ μὲν ἐχθρὸς ὑπέϐαλλε τὸ λεῖον τῆς
ἡδονῆςο ὁ δὲ, ὀργιζομένῳ καὶ λυπουμένῳ ἐοικὼς, τὴν
ἀπειλὴν τοῦ πυρὸς καὶ τοῦ σκώληκος τὸν πόνον ὲν-
εθυμεῖτο· καὶ ἀντιτιθεὶς ταῦτα, διέϐαινε τούτων ἀϐλα- .
ϐής. Ἦν δὲ ταῦτα πάντα πρὸς αἰσχύνην γινόμενα τοῦ
sunt in omnibus mss.
(ἦέ) Vigiliis et jejuuiis editi. Sed vigiliis deest in
omnibus mss. nec habetur in Graeco. infra Gemm.
1 et ‘2, _v_ermis in singulari cum Graec". Editi, rer-
utium. llIo_x_ottmes mss, cogitationi libidiuttntobji-
ciebat. [.diti, ingesta: sibi libidini apponebat.
(55) Sic (nubes mss. Editi vero, stridebat, ab ho-
mine qui carnem portabat elisus est.
αὐτῆς ἐστιν ὁ πόνος· τοῦ τε σώματος τὴν ἀσθένειαν
ὑπετίθετο, καὶ τοῦ χρόνου τὸ μῆκος. Καὶ ὅλως πο-
λύν ἤγειρεν αὐτῷ κονιορτὸν λογισμῶν ὲν τῇ διανοίᾳ,
θέλων αὐτὸν ἀποσχοινίσαιτῆς ὀρθῆς προαιρέσεως.
Ὠς δὲ εἶδεν ἑαυτὸν ὁ ἐχθρὸς ἀσθενοῦντα πρὸς τὴν
τοῦ Ἀντωνίου πρόθεσιν, καὶ μᾶλλον ἑαυτὸν (Si) κα-
ταπαλαιόμενον ὐπὸ τῆς ἐκείνου στερρόττιτος, καὶ
ἀνατρεπόμενον τῇ πολλῇ πίστει, καὶ πίπτοντα ταῖς
. συνεχέσιν Ἀντωνίου προσευχαῖς⁸ τότε δὴ τοῖς ἐπ’
ὀμφαλοῦ γαστρὸς ὅπλοις ἑαυτοῦ θαρρῶν, καὶ
καυχώμενος ἐπὶ τούτοις ( ταῦτα γάρ ἐστιν αὐτίιῦ τά
πρῶτα κατά τῶν νεωτέρων ἔνεδρα), προσέρχεται κατὰ
τοῦ νεωτέρου, νυκτὸς μὲν αὐτὸν θορυϐῶν, μεθ’ ἠμέ-
ραν δὲ οὕτως ἐνοχλῶν, ὡς καὶ τοὺς ὁρῶντας αἰσθέ-
σθαι τὴν γινομένην ἀμφοτέρων πάλην. Ὀ μὲν γὰρ
ὑπέϐαλλε λογισμοὺς ῥυπαροὺς, ὁ δὲ ταῖς εὐχαῖς ἀν-
έτρεπε τούτους· καὶ ὁ μὲν ὲγαργάλιζεν, ὁ δὲ, ὡς ἐρυ-
θριᾷν δοκῶν, τῇ πίστει καὶ ταῖς εὐχαῖς καὶ (59.) νη-
στείαις ἐτείχιζε τὸ σῶμα* καὶ ὁ μὲν διάϐολος ὑπέμε-
νεν ὁ ἄθλιος καὶ ὡς γυνὴ σχηματίζεσθαι νυκτὸς, καὶ
πάντα τρόπον μιμεῖσθαι, μόνον ἵνα τὸν Ἀντώνιον
ἀπατήσῃ· ὁδὲ τὸν Χριστὸν ἐνθυμούμενος, καὶ τὴν
δι’ αὐτὸν εὐγένειαν, καὶ τὸ νοερὸν τῆς ψυχῆς λογι-
ζόμενος, ἀπεσϐέννυε τὸν ἄνθρακα τῆς ἐκείνου πλά-
νης. Πάλιν τε ὁ μὲν ἐχθρὸς ὑπέϐαλλε τὸ λεῖον τῆς
ἡδονῆςο ὁ δὲ, ὀργιζομένῳ καὶ λυπουμένῳ ἐοικὼς, τὴν
ἀπειλὴν τοῦ πυρὸς καὶ τοῦ σκώληκος τὸν πόνον ὲν-
εθυμεῖτο· καὶ ἀντιτιθεὶς ταῦτα, διέϐαινε τούτων ἀϐλα- .
ϐής. Ἦν δὲ ταῦτα πάντα πρὸς αἰσχύνην γινόμενα τοῦ
sunt in omnibus mss.
(ἦέ) Vigiliis et jejuuiis editi. Sed vigiliis deest in
omnibus mss. nec habetur in Graeco. infra Gemm.
1 et ‘2, _v_ermis in singulari cum Graec". Editi, rer-
utium. llIo_x_ottmes mss, cogitationi libidiuttntobji-
ciebat. [.diti, ingesta: sibi libidini apponebat.
(55) Sic (nubes mss. Editi vero, stridebat, ab ho-
mine qui carnem portabat elisus est.