PG 28, col. 25
(ι pum .Athanast'um inscriptis συιδ-ἑωριῲ illane Deirorum appellasse. .Uno verbo complectens illa
α qum bene multaexstant'in operibus Athanasii testi—moniaQ'u'id causae igitu rAest quod ina ‘pistola ad
« reginas, totum pene libellu-m De lncarnatione pro voce illaesa-came confirma ‘afl‘er‘at ? namque
« prioribus lineis exceptis (ubi vox Θεοτόκος exstat) czptera nihil ad rem pertinent. _Ad_ haec autem
« libellus iste non exstatin collectionibus operum; Athanasii. AEt_alienum' asancto doctore. videtur
ι( dicere unam naturam incarnatam in Christo. Etenim confusionem naturarum respuit ubique
(ι Athanasius, qui proprietates semper naturarum conservavit, duas etiam voluntates distinctas
« cuique natur-le proprias ascribit sic lib. De I1
θς ώπινον, ὅπερ ἐστὶ τῆς σαρκὸς, τὸ δὲ θεῖκὸν, ὅπερ Θεοῦ. Τὸ γαρ ἀνθρῴπινον διὰ τήν. ᾀῖθὲνςιαν τῆς σαρκὸς
ιν παραιτεῖται τὸ παθος· τὸ ’δὲ θεῖκὸν αὐτοῦ πρόθυμον.
« humana, qua: est cumis, al/eram divinamt'quaa Dei est. Siqui/leva humana ob infirmitatem carnis‘gie-
« precatur nassz‘oncm ; divina autem ejus voluntas promplaest. Sin veros-ina natura post incarnatio-
α nem dicatur, tollas oportet discrimen voluntatum. Ad haec, contra Dimceritas sui aevi haereticos
α ρ. ’741 negatflcorpus esse Deitaticonsubstanti
« fusa unione Verbum cum propria carne unitum fuisse.’ Corporis autem et carnis nomine ut in
ιι praelatione generali primi torni ostendebamus humanitatem—persaepe intelligit. Ubi vero compro-
« bat in postremis suis contra Dimasritas libris carnem sive humanitatem non esse Verbo consub-
« stantialem, quid aliud, quaeso, indicaverit quam,non esse unam atque eamdem Verbi atque bu-
« manitatis substantiam sive naturam ; ita utetiam ad diflerentiam naturarum indicandam p.747
« perfectum Deum et perfectum hominem vocet, ρ. 756 autem uno verbo utramque haeresimNes-
« torianam scilicet et Eutychianam proterit, dum' ait loquens de conjunctione Verbi cum carne,
ιι Οὐκ ἐν. διαιρέσει προσώπων, ἀλλ’ Δἐν ὑττάρξει θεότηίι
(ι in eminentia dedatis et humanitatis. Unam scilicet personam-Christi duasque naturas esse pro-
ιι nuntiat p. 757, ubi vero contendit impium esse dicere divinam naturam esse passam,annon_pa-
« lam facit aliam esse in Christo naturam quae passa sit? Adeoque commonstrat non unam
«in__Cbristo naturam incarnatam , sed 'duas- inter se distinctas, aliam quae assumpsit,
‹‹ aliam quas assumpta est. Etiamsi'porro antequam Ecclesiae decretis definitum esset unam
« in_ Christo personam, duasque naturas praedicari Oportr-re, potuisset Athanasius, vel si
(κ quis alius,dicere unam naturam incarnatam,intelligendo'sciliretnatura: nomine personam; non
α arbitror tamen Athanasium eo usum fuisse loquendi genere; quoniam multis annis res illi cum
ιι Dimmritis fuit, quorum haeresi haec favere videntur, ἐι perfacile est eam sententiam in malam
α partem detorquere. _Eam ob rem cum Leontio valde suspicor esse illud opusculum,Eutychiano—
«rum,_aut aliorum- bareticorum commentum, Athanasii nomine publicatum. Non ausim
« verddirere atrurn in Cyrilli scriptis post ejus obitum adjecta fuerint; an vero ante Cyrillum
ιι libellus hujusmodi confectus sit et Athanasio ascriptus.
ΤΟΥ EN ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΠΜΩΝ
Ὀμολογοῦμεν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, τὸν πρὸ αἰώνων Α
ἀϊδίως ἐκ rei): Πατρὸς γεννηθέντα, ἐπ’ ἐσχάτων δῖ
τῶν αἰώνων διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν ἐκ Μαρία
τῆς Παρθξνου γεννηθέντα κατὰ σάρκα, ὡς οεῖος ’Ᾱπό
στολος διδάσκει λέγων· ‹‹ Ὅτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμι
τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν αὐτοὺς γεν
νώμινον ἐκ γυναικός. ι Ὀμολογοῦμεν δὲ εἶναι -τὸ
αὐτὸν Υὶὸν Θεοῦ, καὶ Θεὸν κατὰ πνεῦμα· υἱὸν δὲ ἀν
Θρώπου κατᾶ σάρκα. Οὐ δύο φύσεις, τὸν ἕνα Υἱὸν
¹ Gal. ιν, 4.
α qum bene multaexstant'in operibus Athanasii testi—moniaQ'u'id causae igitu rAest quod ina ‘pistola ad
« reginas, totum pene libellu-m De lncarnatione pro voce illaesa-came confirma ‘afl‘er‘at ? namque
« prioribus lineis exceptis (ubi vox Θεοτόκος exstat) czptera nihil ad rem pertinent. _Ad_ haec autem
« libellus iste non exstatin collectionibus operum; Athanasii. AEt_alienum' asancto doctore. videtur
ι( dicere unam naturam incarnatam in Christo. Etenim confusionem naturarum respuit ubique
(ι Athanasius, qui proprietates semper naturarum conservavit, duas etiam voluntates distinctas
« cuique natur-le proprias ascribit sic lib. De I1
θς ώπινον, ὅπερ ἐστὶ τῆς σαρκὸς, τὸ δὲ θεῖκὸν, ὅπερ Θεοῦ. Τὸ γαρ ἀνθρῴπινον διὰ τήν. ᾀῖθὲνςιαν τῆς σαρκὸς
ιν παραιτεῖται τὸ παθος· τὸ ’δὲ θεῖκὸν αὐτοῦ πρόθυμον.
« humana, qua: est cumis, al/eram divinamt'quaa Dei est. Siqui/leva humana ob infirmitatem carnis‘gie-
« precatur nassz‘oncm ; divina autem ejus voluntas promplaest. Sin veros-ina natura post incarnatio-
α nem dicatur, tollas oportet discrimen voluntatum. Ad haec, contra Dimceritas sui aevi haereticos
α ρ. ’741 negatflcorpus esse Deitaticonsubstanti
« fusa unione Verbum cum propria carne unitum fuisse.’ Corporis autem et carnis nomine ut in
ιι praelatione generali primi torni ostendebamus humanitatem—persaepe intelligit. Ubi vero compro-
« bat in postremis suis contra Dimasritas libris carnem sive humanitatem non esse Verbo consub-
« stantialem, quid aliud, quaeso, indicaverit quam,non esse unam atque eamdem Verbi atque bu-
« manitatis substantiam sive naturam ; ita utetiam ad diflerentiam naturarum indicandam p.747
« perfectum Deum et perfectum hominem vocet, ρ. 756 autem uno verbo utramque haeresimNes-
« torianam scilicet et Eutychianam proterit, dum' ait loquens de conjunctione Verbi cum carne,
ιι Οὐκ ἐν. διαιρέσει προσώπων, ἀλλ’ Δἐν ὑττάρξει θεότηίι
(ι in eminentia dedatis et humanitatis. Unam scilicet personam-Christi duasque naturas esse pro-
ιι nuntiat p. 757, ubi vero contendit impium esse dicere divinam naturam esse passam,annon_pa-
« lam facit aliam esse in Christo naturam quae passa sit? Adeoque commonstrat non unam
«in__Cbristo naturam incarnatam , sed 'duas- inter se distinctas, aliam quae assumpsit,
‹‹ aliam quas assumpta est. Etiamsi'porro antequam Ecclesiae decretis definitum esset unam
« in_ Christo personam, duasque naturas praedicari Oportr-re, potuisset Athanasius, vel si
(κ quis alius,dicere unam naturam incarnatam,intelligendo'sciliretnatura: nomine personam; non
α arbitror tamen Athanasium eo usum fuisse loquendi genere; quoniam multis annis res illi cum
ιι Dimmritis fuit, quorum haeresi haec favere videntur, ἐι perfacile est eam sententiam in malam
α partem detorquere. _Eam ob rem cum Leontio valde suspicor esse illud opusculum,Eutychiano—
«rum,_aut aliorum- bareticorum commentum, Athanasii nomine publicatum. Non ausim
« verddirere atrurn in Cyrilli scriptis post ejus obitum adjecta fuerint; an vero ante Cyrillum
ιι libellus hujusmodi confectus sit et Athanasio ascriptus.
ΤΟΥ EN ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΠΜΩΝ
Ὀμολογοῦμεν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, τὸν πρὸ αἰώνων Α
ἀϊδίως ἐκ rei): Πατρὸς γεννηθέντα, ἐπ’ ἐσχάτων δῖ
τῶν αἰώνων διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν ἐκ Μαρία
τῆς Παρθξνου γεννηθέντα κατὰ σάρκα, ὡς οεῖος ’Ᾱπό
στολος διδάσκει λέγων· ‹‹ Ὅτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμι
τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν αὐτοὺς γεν
νώμινον ἐκ γυναικός. ι Ὀμολογοῦμεν δὲ εἶναι -τὸ
αὐτὸν Υὶὸν Θεοῦ, καὶ Θεὸν κατὰ πνεῦμα· υἱὸν δὲ ἀν
Θρώπου κατᾶ σάρκα. Οὐ δύο φύσεις, τὸν ἕνα Υἱὸν
¹ Gal. ιν, 4.