PG 29, col. 16
In English: The Hexæmeron 1.1
αὐτῷ ἐτέρου, ὡς ἐπὶ οἰκίας θεμέλιος, καὶ hri. πλοίου
ἦ τρόηιιιις³ καθὸ εἴρηται · ’Λρχῆ σοφίας φόϐος Κυι
ρίου. Οἷον γὰρ κρηπὶς καὶ βάθρον (41) πρὸς τὴν
τελείωσιν ἡ εὗλάϐεια. Ἀρχὴ δὲ καὶ τῶν τεχνικῶν
ἔργων ἦ τέχνη ' ὡς ἡ σοφία Βισελεὴλ, τοῦ περὶ τὴν
σκηνὴν κόσμου. Ἀρχὴ δὲ πράξεων πολλάκις καὶ το
εὔχρηστον τέλος τῶν γινομένων ” ὡς τῆς ἑλεημοσύνης
ἡ παρὰ θεοΰ ἆποδοχὴ, καὶ πάσης τῆς κατ’ ἀρετὴν
ἐνεργείας τὸ ἐν ἐπαγγελίαις ἀποκείμενον τέλος.
6. Τοσαυταχιῖις οὖν λεγομένης τῆς ἁρχῆς, σκόπει
si μὴ πᾶσι τοῖς σημαινομένοις ἡ παροῦσι quin}
εφαρμόσει. Καὶ γὰρ ἀφ’ οῦ χρόνου ἤρξατο ἡ τοῦ
κόσμου τούτου σύστασις, δυνατόν σοι μαθεῖν⁷ ἐάν γε,
ἐκ τοῦ παρόντος εἰς τὸ κατόπιν ἀναποδίζων, φιλονει-
κήσῃς (42) εὗρεῐν τὴν πρώτην ὴμέραν τῆς τοῦγ κόσμου
γενέσεως, Εὑρήσεις γὰρ οὕτως, πόθεν τῷ χρόνῳὴ
πρώτη κίνησις, ἔπειτα, ὅτι καὶ οἱονεὶ θεειέλιοί τινες
καὶ κρηπῖδες προκατεϐλῆθησαν ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ ·
εἶτα, ὅτι ἔστι τις τεχνικὸς λόγος ὃκαθηγησείμενος τίς
τῶν δρωμένων διακοσμήσεως, ὡς ἐνδείκνυται σοι ἧ
φωνῆ τῆς ἀρχῆς · ναὶ τὶ, μὴ εὶκῆ μηδὲ μάτην, ἆλλὰ
πρός τι τέλος ὠφέλιμον καὶ μεγάλην χρείαν τοῖς οὖσι
τυνεισφερόμενον ἐπινενοῆσθαι (43) τὸν κόσμον, εἴπερ
τῷ ὄντι ψυχῶν λογικῶν διδασκαλεῖον καὶ θεογνωτίας
ἐοτῖ πνιιιδευτήριον² διὰ τῶν ὁρωμένων καὶ αἰσθητῶν
χειραγωγίαν τῷ νῷ παρεχόμενος (44) πρὸς τὴν θεω-
ρίαν τῶν ἀοράτων, καθά φησιν ὁ Ἀἰτόαῖολος⁷ ὅτι
Τὰ ἀόρατα αὐτοῦ ἀπὸ κτίσεως κόσμου τοῖς ποιή-
μασι νοούμενα ακθορᾶται. ’Ἠ τάχα διὰ τὸ ἀκαριαῖον
καὶ ἄχρονον τῆς δημιουργίας εἴρηται τὸ, Ἐν ἄρχῇ
εποίησεν, ἐπειδη ἀμερές τι καὶ ἀδιάστατονὴ ἀρχή.
Ὠς γὰρ ἣ ἁρχὴ τῆς ὁδοῦ οὔπω ὁδὸς, καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς
οἰκίας οὒκ οἰκία, οὕτω καὶ ἡ τοῦ χρόνου ἁρχὴ οὔπω
χρόνος⁷ ἀλλ’ οὐδὲ μέρος αὐτοῦ τὸ ἐλάχιστον. Εἰ δὲ
φιλονεικῶν τις χρόνον εἶναι λέγοι τὴν ἀρχὴν, γινω-
σκέτω, ὅτιὸιαιρήσει αὐτὴν εἰς τὲι τοῦ χρόνου μέρη.
Ταῦτα δέ ἐοιίτιν1 ἁρχὴ, καὶ μέσα (45), καὶ τελευτή.
Ἀρχὴν δὲ ἀρχῆς ἐπινοεῖν παντελῶς καταγέλαστον.
Καὶ ὸ διχοτομῶν τὴν ἀρχὴν δύο ποιήσει ἀντὶ μιᾶς,
μᾶλλον δὲ πολλὰς καὶ ἀπείρους, τοῦ διαιρεθέντος ἀεὶ
εἷς ἔτερα τεμνομένου. "Iv: τοίων διδαχθιῦμεν ὁμοῦ
(4'2) Editi cum Colb. secundo eriovstxfiaetgAlii
quinque mss. φιλονεικήσῃς.
(43) Codex unus ἐπινοεῖσθαι.
(44) Editi παρεχόμενον. Antiqui octo libri παρ
εχόμενος : quam scripturam ex eo veram esse in-
telligitur, quod vox κόσμος subaudiatur, ad quam
referri debet vox τςαρεχὸμενος.
(45) Codex Combef."cum aliis sex mss. et cum
editione Basil. μέσας ubi suppleas velim μέρη.
Editio Paris μέσον, Hoc ipso in loco Colb.secuu-
dus καὶ τελευταῖα. Coisl. pi‘imus τέλη.
ἦ τρόηιιιις³ καθὸ εἴρηται · ’Λρχῆ σοφίας φόϐος Κυι
ρίου. Οἷον γὰρ κρηπὶς καὶ βάθρον (41) πρὸς τὴν
τελείωσιν ἡ εὗλάϐεια. Ἀρχὴ δὲ καὶ τῶν τεχνικῶν
ἔργων ἦ τέχνη ' ὡς ἡ σοφία Βισελεὴλ, τοῦ περὶ τὴν
σκηνὴν κόσμου. Ἀρχὴ δὲ πράξεων πολλάκις καὶ το
εὔχρηστον τέλος τῶν γινομένων ” ὡς τῆς ἑλεημοσύνης
ἡ παρὰ θεοΰ ἆποδοχὴ, καὶ πάσης τῆς κατ’ ἀρετὴν
ἐνεργείας τὸ ἐν ἐπαγγελίαις ἀποκείμενον τέλος.
6. Τοσαυταχιῖις οὖν λεγομένης τῆς ἁρχῆς, σκόπει
si μὴ πᾶσι τοῖς σημαινομένοις ἡ παροῦσι quin}
εφαρμόσει. Καὶ γὰρ ἀφ’ οῦ χρόνου ἤρξατο ἡ τοῦ
κόσμου τούτου σύστασις, δυνατόν σοι μαθεῖν⁷ ἐάν γε,
ἐκ τοῦ παρόντος εἰς τὸ κατόπιν ἀναποδίζων, φιλονει-
κήσῃς (42) εὗρεῐν τὴν πρώτην ὴμέραν τῆς τοῦγ κόσμου
γενέσεως, Εὑρήσεις γὰρ οὕτως, πόθεν τῷ χρόνῳὴ
πρώτη κίνησις, ἔπειτα, ὅτι καὶ οἱονεὶ θεειέλιοί τινες
καὶ κρηπῖδες προκατεϐλῆθησαν ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ ·
εἶτα, ὅτι ἔστι τις τεχνικὸς λόγος ὃκαθηγησείμενος τίς
τῶν δρωμένων διακοσμήσεως, ὡς ἐνδείκνυται σοι ἧ
φωνῆ τῆς ἀρχῆς · ναὶ τὶ, μὴ εὶκῆ μηδὲ μάτην, ἆλλὰ
πρός τι τέλος ὠφέλιμον καὶ μεγάλην χρείαν τοῖς οὖσι
τυνεισφερόμενον ἐπινενοῆσθαι (43) τὸν κόσμον, εἴπερ
τῷ ὄντι ψυχῶν λογικῶν διδασκαλεῖον καὶ θεογνωτίας
ἐοτῖ πνιιιδευτήριον² διὰ τῶν ὁρωμένων καὶ αἰσθητῶν
χειραγωγίαν τῷ νῷ παρεχόμενος (44) πρὸς τὴν θεω-
ρίαν τῶν ἀοράτων, καθά φησιν ὁ Ἀἰτόαῖολος⁷ ὅτι
Τὰ ἀόρατα αὐτοῦ ἀπὸ κτίσεως κόσμου τοῖς ποιή-
μασι νοούμενα ακθορᾶται. ’Ἠ τάχα διὰ τὸ ἀκαριαῖον
καὶ ἄχρονον τῆς δημιουργίας εἴρηται τὸ, Ἐν ἄρχῇ
εποίησεν, ἐπειδη ἀμερές τι καὶ ἀδιάστατονὴ ἀρχή.
Ὠς γὰρ ἣ ἁρχὴ τῆς ὁδοῦ οὔπω ὁδὸς, καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς
οἰκίας οὒκ οἰκία, οὕτω καὶ ἡ τοῦ χρόνου ἁρχὴ οὔπω
χρόνος⁷ ἀλλ’ οὐδὲ μέρος αὐτοῦ τὸ ἐλάχιστον. Εἰ δὲ
φιλονεικῶν τις χρόνον εἶναι λέγοι τὴν ἀρχὴν, γινω-
σκέτω, ὅτιὸιαιρήσει αὐτὴν εἰς τὲι τοῦ χρόνου μέρη.
Ταῦτα δέ ἐοιίτιν1 ἁρχὴ, καὶ μέσα (45), καὶ τελευτή.
Ἀρχὴν δὲ ἀρχῆς ἐπινοεῖν παντελῶς καταγέλαστον.
Καὶ ὸ διχοτομῶν τὴν ἀρχὴν δύο ποιήσει ἀντὶ μιᾶς,
μᾶλλον δὲ πολλὰς καὶ ἀπείρους, τοῦ διαιρεθέντος ἀεὶ
εἷς ἔτερα τεμνομένου. "Iv: τοίων διδαχθιῦμεν ὁμοῦ
(4'2) Editi cum Colb. secundo eriovstxfiaetgAlii
quinque mss. φιλονεικήσῃς.
(43) Codex unus ἐπινοεῖσθαι.
(44) Editi παρεχόμενον. Antiqui octo libri παρ
εχόμενος : quam scripturam ex eo veram esse in-
telligitur, quod vox κόσμος subaudiatur, ad quam
referri debet vox τςαρεχὸμενος.
(45) Codex Combef."cum aliis sex mss. et cum
editione Basil. μέσας ubi suppleas velim μέρη.
Editio Paris μέσον, Hoc ipso in loco Colb.secuu-
dus καὶ τελευταῖα. Coisl. pi‘imus τέλη.