PG 29, col. 221
Κιὶ οὕτω δ’ ἄν λάϐοις τῆς ἱ)δοῦ τὴν ἔννοιαν. Ὀδοιπόρος
ἐφέστηκας τῷ βίῳ τούτῳ· πάντα παρέρχῃ, πάντα κατ-
όπινσου γίνεται. Εἶδες ἐπὶ τῆς ὁδοῦ φυτὸν, ἥ πόαν ἢ
Ωωρ, ἤ 8 τι ἄν τύχῃ τῶν ἀξίων θεάματος· μικρὸν ἐτέρ-
φθης, εἶτα παρέδραμες. Πάλιν ἐνέτυιες λίθοις, καὶ
φάραγξι, καὶ κρημνοῖς, καὶ σκοπέλοις, καὶ σκόλοψιν,
(20) ἢ που καὶ θηρίοις, καὶ ἑρπετοῖς, καὶ ἀκάνθαις,χπιί
mw ἄλλοις τῶν ὀχληρῶν· μικρὸν ἠνιάθης, εἶτα κατὲὶιο
πες. Τοιοῦτος ὁ βίος, οὕτε τὰ τερπνὰ μόνιμα, οὔτε
τὰ λυπηρὰ διαρκῆ κεκτημένος, Ἠ ὁδὸς οὐκ ἔστι
σὴ, ἀλλ’ οὒόὲ τὰ παρόντα σά. Ἐπὶ τῶν ὁδευόντων,
ὁμοῦ τε ὁ πρῶτος τὸ ἴχνος ἐκίνησε, καὶ εὐθὺς ὁ μετ’
αὐτὸν τὴν βάσιν ἤνεγκε, καὶ μετ’ ἐκεῖνον ὁ ἐφεπό-
μενος .
5, Σιόπει δὲ καὶ τὰ τοῦ βίον εἰμὴ παραπλήσια.
Σήμερον τὴν γῆν σὺ ἐγεώργῃσας, καὶ αὔριον ἃλλος,
καί μετ’ ἒχεϊνον ἕτερος. Ὀρᾷς τοὺς ίιγροὺς τούτους
χιιὶ τὰς πολυτελεῖς οἰκίας, Πόσα ἤδη ὁνιῖμιτα ἀφ’
ν . , ιη.. η .. . . ν- -
οὗ γέγονε τούτων (21) ἕκαστον ἢμειψεί Τοί δεῖνος
ἒλέγετο, εἶτα μετωνομάσθη πρὸς ἕτερον’ πρὸς τὸν
δεῖνα μετῆλθεν, εἶτα νῦν ἄλλου λέγετιι, Ἆρ’ οὖν (22)
οὐχ ὁδὸς ἡμῶν ὁβὲος, ἄλλοτε ἄλλον μεταλαμϐάνων,
mi πάντις ἔχων ἀλλήλοις ἐφεπομένους ς Μακάριος
οὖν ὅς ἒπὶ τῆς ὁδοῦ τῶν ἁμαρτωλῶν οὐκ ἔστη.
τὸ δὲ, Οὔκ ἔπη, τί ἐστινς ’Ἔτι ἐπὶ τῆς πρώτης
ἡλικίας ὄντες οἱ ἄνθρωποι, οὔτε ὲν κακίᾳ ἐσμὲν, οὔτε
..-μη .,.κ.-... .
ἄν ὰρετῇ(ἅνεπίδεκτος γὰρὴ ἡλικίαι τῆς ἕξεωςνὲκα-
τέρας)· ἒπειδὰν δὲ ὀ λόγος ἡμῶν συμπληρωθῇ, τότε
γίνεται τὸ γεγραμμένον. Ἐλθούσης δὲ τῆς ἐντο-
ς- . ν , , ι.. . ς κ, . ι,
λῆς, ἡ ἁμαρτίαι ἀνέζησεν, ἑγὼ δὲ ἀπέθανον.
ι, vn κ η ι ι . υ .-
Ἐπανατέλλουσι γὰρ λογισμοὶ πονηροὶ, ἐκ τῶν παθῶν
τῆς σαρκός ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν ἒντικτόμενοι. Τῷ ὄντι
γὰρ ἐλθοῦσα ἡ ἐντολὴ, τουτέστιν ἦ διάγνωσις τῶν
χαλῶν, εὰν μὶ, κατεικριτήσῃ τοῦ χείρονος λογισμοῦ,
ἀλλὰ συγχωρήσῃ ὑπὸ τῶν παθῶν ἐξανδραποδισθῆναι
τὸν λογισμόν· ἀνέζησε μὲν ἁμαρτίαι, ἀπέθανε δὲ ὁ
νοῦς, νεκρὸς γενόμενος τοῖς παραπτώμασι, Μακάριος
οὖν ὁ μὴ ὶγχρονίσας τῇ ³)δῴ τῶν ἁμαρτινόντων (23),
ἄλλὰ λογισμῷ βελτίονι πρὸς τὴν εὐσεϐῆ πολιτείέιν
μεταπηδήσας. Δύο γάρ εἰσιν ὁδοὶ ἐναντίαι ἀλλήλαις·
ἧ μὲδ πλατεῖα καὶ εὐρύχωρος, ἡ δὲ στενὴ καὶ τεθλιμ-
μένη. Καὶ δύο ὁδηγοί,ηὲιιάτερος πρὸς ἑαυτὸν ιτέι-
_-.'_-... iml\ 1.....-”1"... “ne,” ,κν ι ,κ \ I om
στρέφειν (24) ἐπιχειρῶν.. ’Ἔχει οξν ἡ μὲν λεία ὁδὸς
καὶ πρανὴς (25) ὁδηγὸν ἀπατηλὸν, δαίμονα πονηρὸν,
δι’ ἡδονῆς πρὸς τὴν ἀπώλειαν τοὺς ἑπομένους ἔπιέ
-.-ι¹..-.ν..ν. s ΞΣ _, ν νμ-νν ι υ I ιι \ ς
συρόμενον· ἡ δὲ τραχεῖα καὶ ἀνάντης ἄγγελον ἀγαι-
,ε , ι - τ . - . - . . .
θὸν, διὰ τῶν ἐπιπόνων τῆς ἀρετῆς πρὸς τὸ μακάριον
³9 Rom. vu, 9.
(19) Editi ἐπειγδμενοι. At mss. quatuor ἐπειγὸ-
μεΪίῖἔό) Sie editio Basil. cqumrtribus mss. lllud, καὶ
ablativi, in editione Paris. desiderabatur.
’(SI) Sic mss. quatuor. Editio Paris. ὀνὸματι,
τουτων ,
ἐφέστηκας τῷ βίῳ τούτῳ· πάντα παρέρχῃ, πάντα κατ-
όπινσου γίνεται. Εἶδες ἐπὶ τῆς ὁδοῦ φυτὸν, ἥ πόαν ἢ
Ωωρ, ἤ 8 τι ἄν τύχῃ τῶν ἀξίων θεάματος· μικρὸν ἐτέρ-
φθης, εἶτα παρέδραμες. Πάλιν ἐνέτυιες λίθοις, καὶ
φάραγξι, καὶ κρημνοῖς, καὶ σκοπέλοις, καὶ σκόλοψιν,
(20) ἢ που καὶ θηρίοις, καὶ ἑρπετοῖς, καὶ ἀκάνθαις,χπιί
mw ἄλλοις τῶν ὀχληρῶν· μικρὸν ἠνιάθης, εἶτα κατὲὶιο
πες. Τοιοῦτος ὁ βίος, οὕτε τὰ τερπνὰ μόνιμα, οὔτε
τὰ λυπηρὰ διαρκῆ κεκτημένος, Ἠ ὁδὸς οὐκ ἔστι
σὴ, ἀλλ’ οὒόὲ τὰ παρόντα σά. Ἐπὶ τῶν ὁδευόντων,
ὁμοῦ τε ὁ πρῶτος τὸ ἴχνος ἐκίνησε, καὶ εὐθὺς ὁ μετ’
αὐτὸν τὴν βάσιν ἤνεγκε, καὶ μετ’ ἐκεῖνον ὁ ἐφεπό-
μενος .
5, Σιόπει δὲ καὶ τὰ τοῦ βίον εἰμὴ παραπλήσια.
Σήμερον τὴν γῆν σὺ ἐγεώργῃσας, καὶ αὔριον ἃλλος,
καί μετ’ ἒχεϊνον ἕτερος. Ὀρᾷς τοὺς ίιγροὺς τούτους
χιιὶ τὰς πολυτελεῖς οἰκίας, Πόσα ἤδη ὁνιῖμιτα ἀφ’
ν . , ιη.. η .. . . ν- -
οὗ γέγονε τούτων (21) ἕκαστον ἢμειψεί Τοί δεῖνος
ἒλέγετο, εἶτα μετωνομάσθη πρὸς ἕτερον’ πρὸς τὸν
δεῖνα μετῆλθεν, εἶτα νῦν ἄλλου λέγετιι, Ἆρ’ οὖν (22)
οὐχ ὁδὸς ἡμῶν ὁβὲος, ἄλλοτε ἄλλον μεταλαμϐάνων,
mi πάντις ἔχων ἀλλήλοις ἐφεπομένους ς Μακάριος
οὖν ὅς ἒπὶ τῆς ὁδοῦ τῶν ἁμαρτωλῶν οὐκ ἔστη.
τὸ δὲ, Οὔκ ἔπη, τί ἐστινς ’Ἔτι ἐπὶ τῆς πρώτης
ἡλικίας ὄντες οἱ ἄνθρωποι, οὔτε ὲν κακίᾳ ἐσμὲν, οὔτε
..-μη .,.κ.-... .
ἄν ὰρετῇ(ἅνεπίδεκτος γὰρὴ ἡλικίαι τῆς ἕξεωςνὲκα-
τέρας)· ἒπειδὰν δὲ ὀ λόγος ἡμῶν συμπληρωθῇ, τότε
γίνεται τὸ γεγραμμένον. Ἐλθούσης δὲ τῆς ἐντο-
ς- . ν , , ι.. . ς κ, . ι,
λῆς, ἡ ἁμαρτίαι ἀνέζησεν, ἑγὼ δὲ ἀπέθανον.
ι, vn κ η ι ι . υ .-
Ἐπανατέλλουσι γὰρ λογισμοὶ πονηροὶ, ἐκ τῶν παθῶν
τῆς σαρκός ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν ἒντικτόμενοι. Τῷ ὄντι
γὰρ ἐλθοῦσα ἡ ἐντολὴ, τουτέστιν ἦ διάγνωσις τῶν
χαλῶν, εὰν μὶ, κατεικριτήσῃ τοῦ χείρονος λογισμοῦ,
ἀλλὰ συγχωρήσῃ ὑπὸ τῶν παθῶν ἐξανδραποδισθῆναι
τὸν λογισμόν· ἀνέζησε μὲν ἁμαρτίαι, ἀπέθανε δὲ ὁ
νοῦς, νεκρὸς γενόμενος τοῖς παραπτώμασι, Μακάριος
οὖν ὁ μὴ ὶγχρονίσας τῇ ³)δῴ τῶν ἁμαρτινόντων (23),
ἄλλὰ λογισμῷ βελτίονι πρὸς τὴν εὐσεϐῆ πολιτείέιν
μεταπηδήσας. Δύο γάρ εἰσιν ὁδοὶ ἐναντίαι ἀλλήλαις·
ἧ μὲδ πλατεῖα καὶ εὐρύχωρος, ἡ δὲ στενὴ καὶ τεθλιμ-
μένη. Καὶ δύο ὁδηγοί,ηὲιιάτερος πρὸς ἑαυτὸν ιτέι-
_-.'_-... iml\ 1.....-”1"... “ne,” ,κν ι ,κ \ I om
στρέφειν (24) ἐπιχειρῶν.. ’Ἔχει οξν ἡ μὲν λεία ὁδὸς
καὶ πρανὴς (25) ὁδηγὸν ἀπατηλὸν, δαίμονα πονηρὸν,
δι’ ἡδονῆς πρὸς τὴν ἀπώλειαν τοὺς ἑπομένους ἔπιέ
-.-ι¹..-.ν..ν. s ΞΣ _, ν νμ-νν ι υ I ιι \ ς
συρόμενον· ἡ δὲ τραχεῖα καὶ ἀνάντης ἄγγελον ἀγαι-
,ε , ι - τ . - . - . . .
θὸν, διὰ τῶν ἐπιπόνων τῆς ἀρετῆς πρὸς τὸ μακάριον
³9 Rom. vu, 9.
(19) Editi ἐπειγδμενοι. At mss. quatuor ἐπειγὸ-
μεΪίῖἔό) Sie editio Basil. cqumrtribus mss. lllud, καὶ
ablativi, in editione Paris. desiderabatur.
’(SI) Sic mss. quatuor. Editio Paris. ὀνὸματι,
τουτων ,