PG 29, col. 512
Θεοῦ, Θεὸν Λόγον, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν,
δι’ οὗ τὰ πάντα · καὶ εἷς ἓν Πνεῦμα ἅγιον (89), τὸ
πιρείιιλητον.
ΒΑΣ. Εἶτα εὒθῖις ἓπισυνὰπτει.
ΕΥΝ. Ἦ μὲν οὑν (90) ἆτιλουπέρι πίστις αὶ κοι-
νὴ πάντων, ὅσοις τὸ δοιεῗν ἢ τὸ sint Χριστιανοτς
επιμελὲς, ὡς ἐν ἒπιδρομῇ κεφαλαιωδέστερον εἰπεῖν,
αντη .
ΒΑΣ, Περὶ μὲν οὖν της ὲν οἷς εἶπεν ἔνιντιὸτητος
καὶ τῆς ἀναισχύντου μὶχης τῶν εἰρημένων πρὸς ἱλ-
ιηλι μικρὸν ὕστερον ὲροὺμεν (91), Ἐκεῖνο δὲ «i196-
ειρον ἐξυτοὺς ὑπομνήσωμεν, ὅτι οὗτός ἐστιν δ ἒν 10!;
ἱνω λόγοις πάνυ σοϐαρῶς ἡμῖν ὶπιγγελλόμινοςγυ-
ινὴν παντὸς προκαλύμματος ἐκθήσεπθιι τὴι ἀλή-
lerxv. Ἐνταῦθα τοίνυν (99) που γέγριπιιι · munio-
μεν τὴν ἆγεννησίιν οὐσίαν εἶναι τοῦ Θεοῦ τῶν ὅλων,
ἢ, πιστεύομεν ἀνόμοιον κατὰ τὴν οὖα-(ειν tim τὸν
Μονογινῆ τῷ Πιτρί. Ταῦτι γὰρ ἕγγριψεν ἂν, εἴπερ,
ἧς ὑπέσχετο, μηδενὶ παραπετάσματι δολερῷ 10 ἑαυ-
τοῦ φρόνημα συνεσχίειζεν, Ἀλλ’, οἶμαι, uiam ὶπι-
ϐούλιος τοῖς λόγοις χρώμενος, τὰ, μὲν παρ’ ἰιυτοῦ
σιωπᾷ, ἵνα μὴ ἀγυμνάστοις ταῖς ὰκοκτς προσϐάλλων
ἀπίθινον ἑαυτὸν (93) καὶ δυσπαράδεκτον nuntiari; '
ιήν δὲ τῶν Πατέρων πίστιν προϐάλλετιι, ἢ διὰ τὴν
μεσότητι τῶν ἐν οὔτῇ ῥημάτων οῧτι τι ἰνειντίωο
μα (94) πρὸς την ὅλην τοῦ λόγου αὐτῷ (95) κιτι-
σκευὴν παρέξειν ἔμελλε, καὶ ἀκολουθήσειν ῥᾳδίως ὒν
ἐξηγήσεως εἴδει μετάγοντι τὸν λόγον ἔφ’ ἂ προῇρη-
ut (96). Ὠς δὲ ἄληθῆ ταῦτα, δῆλον αὖτοθεν, Ἐπιθέ-
μενος γὰρ αὐτὴν, εὐθὺς ἐπιπηδᾷ τῇ ἐξηγήσει, προσ
φάσει χρώμενος ἄλλῃ τέ τινι, καὶ δτι οὒκ ἐξαρκεῖ
πρὸς τήν διάλυσιν τοῦ ἐγκλήματος. Τίνος οὖν ἕνεκεν
aii-vin προεόαλου, ἀλλ’ οὐκ εὐθὺς ἐπ’ ἐκείνους ἦλθες
τοὺς λόγους, οἳ καὶ τὸ ἀκριϐὲς εἶχον, καὶ ἐξαιρεῖσθιί
σε τῶν ἑγιλημάτων ἔμελλον ; Νῦν δὲ «ponebant μὶν
ὡς ἇσφιλὶς κριτήριον, διορθοῦται δὲ παλιν, ὥς obdit:
hys}: ἔχουσαν. Τοῦτο δὲ παντὶ γνώριμον, ὅτι, ὥσπερ
ἆγᾶίπρῴ πρὸς Muto! ἕλκοντι, τῷ hinc?) -φρονή-
D (95) Veteres aliquot libri αὖ»τῷ τοῦ λόγου,ὶιινθι“10
ordine. Illud, gul ὰὶιολῳθάσιιν, quod statim sequi-
t_u_r, videtur _Sic_ accipi debere ::_Rursus proponit
fidem, quarfacile cuin suis verbis consentiat.
(96) Editio utraque cum tribus mss. ἐφ’ ἆ προεί-
ρηςαι, ad ea quac dicta sunt, Reg. tertius et Colb.
ἐφ’ animum, adeo quae ei libent, optime. Reg.
quartus utramque lectionem praefert, “ primam fin
contextu, alteram in‘ ora libri} Haudprocul colli.
cum altero ms. προεϐάλω. Editi npos6'inou3ubin-
ᾁθ Reg. quartus κριτήριον, ἐπιδιορθοὺτιι. -ς Ἐφ’
ἃ προῄρητοίι. Totus hic locus sic videtur redden-
dus :fiPropom't Patrum fidem, qua, utpote verbis
indifferentqu constansmiltif quod ἐοιί illius
orationis constructioni νεριιριιειζεπὴέὁίιατσ erat,
eumque facile secutus-mai sermonem sub expc;
sitiam": specie ad ea, quo: intendit, transferret.
Hac autem vero esse sua sponte liquet. Manu.
δι’ οὗ τὰ πάντα · καὶ εἷς ἓν Πνεῦμα ἅγιον (89), τὸ
πιρείιιλητον.
ΒΑΣ. Εἶτα εὒθῖις ἓπισυνὰπτει.
ΕΥΝ. Ἦ μὲν οὑν (90) ἆτιλουπέρι πίστις αὶ κοι-
νὴ πάντων, ὅσοις τὸ δοιεῗν ἢ τὸ sint Χριστιανοτς
επιμελὲς, ὡς ἐν ἒπιδρομῇ κεφαλαιωδέστερον εἰπεῖν,
αντη .
ΒΑΣ, Περὶ μὲν οὖν της ὲν οἷς εἶπεν ἔνιντιὸτητος
καὶ τῆς ἀναισχύντου μὶχης τῶν εἰρημένων πρὸς ἱλ-
ιηλι μικρὸν ὕστερον ὲροὺμεν (91), Ἐκεῖνο δὲ «i196-
ειρον ἐξυτοὺς ὑπομνήσωμεν, ὅτι οὗτός ἐστιν δ ἒν 10!;
ἱνω λόγοις πάνυ σοϐαρῶς ἡμῖν ὶπιγγελλόμινοςγυ-
ινὴν παντὸς προκαλύμματος ἐκθήσεπθιι τὴι ἀλή-
lerxv. Ἐνταῦθα τοίνυν (99) που γέγριπιιι · munio-
μεν τὴν ἆγεννησίιν οὐσίαν εἶναι τοῦ Θεοῦ τῶν ὅλων,
ἢ, πιστεύομεν ἀνόμοιον κατὰ τὴν οὖα-(ειν tim τὸν
Μονογινῆ τῷ Πιτρί. Ταῦτι γὰρ ἕγγριψεν ἂν, εἴπερ,
ἧς ὑπέσχετο, μηδενὶ παραπετάσματι δολερῷ 10 ἑαυ-
τοῦ φρόνημα συνεσχίειζεν, Ἀλλ’, οἶμαι, uiam ὶπι-
ϐούλιος τοῖς λόγοις χρώμενος, τὰ, μὲν παρ’ ἰιυτοῦ
σιωπᾷ, ἵνα μὴ ἀγυμνάστοις ταῖς ὰκοκτς προσϐάλλων
ἀπίθινον ἑαυτὸν (93) καὶ δυσπαράδεκτον nuntiari; '
ιήν δὲ τῶν Πατέρων πίστιν προϐάλλετιι, ἢ διὰ τὴν
μεσότητι τῶν ἐν οὔτῇ ῥημάτων οῧτι τι ἰνειντίωο
μα (94) πρὸς την ὅλην τοῦ λόγου αὐτῷ (95) κιτι-
σκευὴν παρέξειν ἔμελλε, καὶ ἀκολουθήσειν ῥᾳδίως ὒν
ἐξηγήσεως εἴδει μετάγοντι τὸν λόγον ἔφ’ ἂ προῇρη-
ut (96). Ὠς δὲ ἄληθῆ ταῦτα, δῆλον αὖτοθεν, Ἐπιθέ-
μενος γὰρ αὐτὴν, εὐθὺς ἐπιπηδᾷ τῇ ἐξηγήσει, προσ
φάσει χρώμενος ἄλλῃ τέ τινι, καὶ δτι οὒκ ἐξαρκεῖ
πρὸς τήν διάλυσιν τοῦ ἐγκλήματος. Τίνος οὖν ἕνεκεν
aii-vin προεόαλου, ἀλλ’ οὐκ εὐθὺς ἐπ’ ἐκείνους ἦλθες
τοὺς λόγους, οἳ καὶ τὸ ἀκριϐὲς εἶχον, καὶ ἐξαιρεῖσθιί
σε τῶν ἑγιλημάτων ἔμελλον ; Νῦν δὲ «ponebant μὶν
ὡς ἇσφιλὶς κριτήριον, διορθοῦται δὲ παλιν, ὥς obdit:
hys}: ἔχουσαν. Τοῦτο δὲ παντὶ γνώριμον, ὅτι, ὥσπερ
ἆγᾶίπρῴ πρὸς Muto! ἕλκοντι, τῷ hinc?) -φρονή-
D (95) Veteres aliquot libri αὖ»τῷ τοῦ λόγου,ὶιινθι“10
ordine. Illud, gul ὰὶιολῳθάσιιν, quod statim sequi-
t_u_r, videtur _Sic_ accipi debere ::_Rursus proponit
fidem, quarfacile cuin suis verbis consentiat.
(96) Editio utraque cum tribus mss. ἐφ’ ἆ προεί-
ρηςαι, ad ea quac dicta sunt, Reg. tertius et Colb.
ἐφ’ animum, adeo quae ei libent, optime. Reg.
quartus utramque lectionem praefert, “ primam fin
contextu, alteram in‘ ora libri} Haudprocul colli.
cum altero ms. προεϐάλω. Editi npos6'inou3ubin-
ᾁθ Reg. quartus κριτήριον, ἐπιδιορθοὺτιι. -ς Ἐφ’
ἃ προῄρητοίι. Totus hic locus sic videtur redden-
dus :fiPropom't Patrum fidem, qua, utpote verbis
indifferentqu constansmiltif quod ἐοιί illius
orationis constructioni νεριιριιειζεπὴέὁίιατσ erat,
eumque facile secutus-mai sermonem sub expc;
sitiam": specie ad ea, quo: intendit, transferret.
Hac autem vero esse sua sponte liquet. Manu.