PG 30, col. 140
ἀξίαν. ἶ¹ἱοῦς ἐγέννησα καὶ ὕψωσα. Σύνθετος ὁ ἄν·
θρωπος ἐκ ψυχῆς καὶ σώματος· ἡ σὰρξ ἀπὸ τῆς γῆς
(90), ἡ ψυχὴ οὐρανία. Ἐπεὶ οὖν πρδς ἀμφότερα αὐ-
τῷ ἡ συγγένειά ἐστιν, ἐπὶ τῶν οἰκειοτάτων αὐτοῦ τήν
ἁμαρτίαν ἐλέγχει . Υἱοὺς ἐγέννησα καὶ ὕψωσα.
Γενὲσεως εἷ’δη δύο. Ἠ μὲν, ἡ κατᾶ Θεὸν μόρφωσις,
ἐξ ἔργων καὶ παραδοχῆς δογμάτων έπιτελουμένη”
ὡς γεννᾷ Παῦλος διὰ τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ τοὺς έκ-
πέσοντας ὠδίνει, καὶ διαμορφοῖ άναπλάσσων αὐτοὺς
είς εὐσέϐειαν· ἡ δέ τίς ἐστιν, ἠ εἷς τὸν βίον εἷ’σοδος,
ὡς τὸ, Αὕτη ἡ βίϐλος γενέσεως οὐρανοῦ καί γῆς.
Ἀμφοτέρας οὖν αὐτοῖς προφέρει (91), καὶ ὀνειδίζει,
ὅτι έκ τοῦ μὴ ὄντος εἷς γένεσιν ἀχθέντες, καὶ κατ’
εἷ’κόνα Θεοῦ γενόμενοι (τοῦτο γάρ ἐστι τὸ καὶ γεν-
νηθῆναι καὶ ὑψωθῆναι), οὕτε ὡς Κτίστῃ ηὐχαριστή-
σατε (92), οὔτε ὡς πατρὶ ἑαυτοὺς ὡμοιώσατε· ἀλλὰ
διὸ. τῆς πρὸς τὸ χεῖρον τροπῆς ἠθέτησαν μὶν τὸν
Θεὸν, πατέρα δὲ ἑαυτῶν ἐποίησαν (93) τὸν διάϐολον
Ilii: γὰρ ὁ ποιῶν τήν ἁμαρτίαν, ἐκ τοῦ διαϐόλου
γεγέννηται· καὶ ὁ Κύριος δὲ τοῖς πονηρευομένοις φη-
σιν ⁵ Ὑμεῖς έκ τοῦ πατρὸς ὑμῶν τοῦ διαϐόλου
ἐστέ. Μεγάλη μὶν οὖν κατηγορία, καὶ τὸν υἱὸν ὄντα
καὶ τῆς σωματικῆς γενέσεως τετυχηκότα, ἀγνώμονα
εἶναι περὶ τὸν γεννήσαντα· ἀφορήτου δὲ μίσους
ἄξιος ὁ καὶ ὑψωθεὶς τῷ (94) γενέσθαι τῶν οὐρανίων
μέτοχος, καὶ μηδὲ οὕτως ἐπιμένων τῇ πρὸς τὸν εὐ-
εργέτην ἀγάπῃ.
C 14. Ἐγνω βοῦς τὸν κτησάμενον, καὶ ὄνος τήν
φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ · Ἰσραήλ δέ με οὐκ
(95) ἔγνω, καὶ ὁ λαός με οὐ συνῆκε. Βοί καὶ ὄνῳ
συγκρίνεται ὁ ἀθετήσας Θεόν. Ἐπειδή γὰρ Ἐν τιμῇ
ὣν, οὐ συνῆκε, παρασυνεϐλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς
ἀνοήτοις, καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς. Τοιοῦτοι δέ
εἰσιν οἱ μὴ κατὰ λόγον, ἀλλά κατὰ πάθος ζῶντες, ἐκ
τῆς ἀλογίας πρὸς τὸν κτηνώδη βίον ὑποφερόμενοι.
Τὰ σύντροφα δὲ τοῖς ἀνθρώποις καὶ γνώριμα πρὸς
τὴν εἰκόνα παρέλαϐεν, ’ἱνα αἰσχυνώμεθα, καὶ τούτων
ὄντες ἀσυνετώτεροι, καὶ μηδὲ ἧς παρὰ τῶν ἀλόγων
εὐνοίας τυγχάνομεν, ταύτης αὐτοὶ τῶ κτίσαντι ἡμᾶς
μεταδιδόντες. Βοῦς μὲν γὰρ, ὁ συνεργὸς ἡμῖν είς
γεωργίαν παραδοθεὶς, καὶ φωνῆς τοῦ τρέφοντος
ἐπαισθάνεται, καί τὸν συνήθως αὐτῷ προσφέροντα
τὴν τροφὴν ἐπιγινώσκειο ὄνος δὶ αὐτομάτως ἐπὶ τοὺς
τῆς καταλύσεως συνήθεις τὸπσυς ὁρμᾷ. El οὖν τοῖς
ΞιΛόγοις τοσαύτη πρὸς τὸν ἐπιμελούμενον ἡ συν-
ήθεια, πόσον ἠ λογικὴ⁶φύσις τῆς πρὸν τὸν Θεὸν ἀγά-
8. ⁸⁵ Joan. vm, 44. ⁸⁷ Psal. xnvm, 13.
,ur verba, ¹ἠθέτησανᾮ. έῐπξίηισαν. H90 ipso in loco
[uirique mss., στροφῆς. τροπῇς.
negt γεγένηται.
(94) Ϊίὲι mss._quat_or. Editi, τοῦ.
(95) Editi, Ἰσραὴλ μή δὲ ἔγνω. Αι mss. ut in
contextu.
(96) Sic aliquot mss. At editi τοιοῦτο.
θρωπος ἐκ ψυχῆς καὶ σώματος· ἡ σὰρξ ἀπὸ τῆς γῆς
(90), ἡ ψυχὴ οὐρανία. Ἐπεὶ οὖν πρδς ἀμφότερα αὐ-
τῷ ἡ συγγένειά ἐστιν, ἐπὶ τῶν οἰκειοτάτων αὐτοῦ τήν
ἁμαρτίαν ἐλέγχει . Υἱοὺς ἐγέννησα καὶ ὕψωσα.
Γενὲσεως εἷ’δη δύο. Ἠ μὲν, ἡ κατᾶ Θεὸν μόρφωσις,
ἐξ ἔργων καὶ παραδοχῆς δογμάτων έπιτελουμένη”
ὡς γεννᾷ Παῦλος διὰ τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ τοὺς έκ-
πέσοντας ὠδίνει, καὶ διαμορφοῖ άναπλάσσων αὐτοὺς
είς εὐσέϐειαν· ἡ δέ τίς ἐστιν, ἠ εἷς τὸν βίον εἷ’σοδος,
ὡς τὸ, Αὕτη ἡ βίϐλος γενέσεως οὐρανοῦ καί γῆς.
Ἀμφοτέρας οὖν αὐτοῖς προφέρει (91), καὶ ὀνειδίζει,
ὅτι έκ τοῦ μὴ ὄντος εἷς γένεσιν ἀχθέντες, καὶ κατ’
εἷ’κόνα Θεοῦ γενόμενοι (τοῦτο γάρ ἐστι τὸ καὶ γεν-
νηθῆναι καὶ ὑψωθῆναι), οὕτε ὡς Κτίστῃ ηὐχαριστή-
σατε (92), οὔτε ὡς πατρὶ ἑαυτοὺς ὡμοιώσατε· ἀλλὰ
διὸ. τῆς πρὸς τὸ χεῖρον τροπῆς ἠθέτησαν μὶν τὸν
Θεὸν, πατέρα δὲ ἑαυτῶν ἐποίησαν (93) τὸν διάϐολον
Ilii: γὰρ ὁ ποιῶν τήν ἁμαρτίαν, ἐκ τοῦ διαϐόλου
γεγέννηται· καὶ ὁ Κύριος δὲ τοῖς πονηρευομένοις φη-
σιν ⁵ Ὑμεῖς έκ τοῦ πατρὸς ὑμῶν τοῦ διαϐόλου
ἐστέ. Μεγάλη μὶν οὖν κατηγορία, καὶ τὸν υἱὸν ὄντα
καὶ τῆς σωματικῆς γενέσεως τετυχηκότα, ἀγνώμονα
εἶναι περὶ τὸν γεννήσαντα· ἀφορήτου δὲ μίσους
ἄξιος ὁ καὶ ὑψωθεὶς τῷ (94) γενέσθαι τῶν οὐρανίων
μέτοχος, καὶ μηδὲ οὕτως ἐπιμένων τῇ πρὸς τὸν εὐ-
εργέτην ἀγάπῃ.
C 14. Ἐγνω βοῦς τὸν κτησάμενον, καὶ ὄνος τήν
φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ · Ἰσραήλ δέ με οὐκ
(95) ἔγνω, καὶ ὁ λαός με οὐ συνῆκε. Βοί καὶ ὄνῳ
συγκρίνεται ὁ ἀθετήσας Θεόν. Ἐπειδή γὰρ Ἐν τιμῇ
ὣν, οὐ συνῆκε, παρασυνεϐλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς
ἀνοήτοις, καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς. Τοιοῦτοι δέ
εἰσιν οἱ μὴ κατὰ λόγον, ἀλλά κατὰ πάθος ζῶντες, ἐκ
τῆς ἀλογίας πρὸς τὸν κτηνώδη βίον ὑποφερόμενοι.
Τὰ σύντροφα δὲ τοῖς ἀνθρώποις καὶ γνώριμα πρὸς
τὴν εἰκόνα παρέλαϐεν, ’ἱνα αἰσχυνώμεθα, καὶ τούτων
ὄντες ἀσυνετώτεροι, καὶ μηδὲ ἧς παρὰ τῶν ἀλόγων
εὐνοίας τυγχάνομεν, ταύτης αὐτοὶ τῶ κτίσαντι ἡμᾶς
μεταδιδόντες. Βοῦς μὲν γὰρ, ὁ συνεργὸς ἡμῖν είς
γεωργίαν παραδοθεὶς, καὶ φωνῆς τοῦ τρέφοντος
ἐπαισθάνεται, καί τὸν συνήθως αὐτῷ προσφέροντα
τὴν τροφὴν ἐπιγινώσκειο ὄνος δὶ αὐτομάτως ἐπὶ τοὺς
τῆς καταλύσεως συνήθεις τὸπσυς ὁρμᾷ. El οὖν τοῖς
ΞιΛόγοις τοσαύτη πρὸς τὸν ἐπιμελούμενον ἡ συν-
ήθεια, πόσον ἠ λογικὴ⁶φύσις τῆς πρὸν τὸν Θεὸν ἀγά-
8. ⁸⁵ Joan. vm, 44. ⁸⁷ Psal. xnvm, 13.
,ur verba, ¹ἠθέτησανᾮ. έῐπξίηισαν. H90 ipso in loco
[uirique mss., στροφῆς. τροπῇς.
negt γεγένηται.
(94) Ϊίὲι mss._quat_or. Editi, τοῦ.
(95) Editi, Ἰσραὴλ μή δὲ ἔγνω. Αι mss. ut in
contextu.
(96) Sic aliquot mss. At editi τοιοῦτο.