PG 30, col. 669
episcopos Letoa“. Sed tamen S. “Basilio haec elucubratio attribui non potest; idque Tillemontius non ut pro
Non solum enim huic scriptori summa est cum Basilio styli dissimilitudo, sed etiam multa pertractat
incaute, qua: cum virgineum pudorem imaginibus non decoris inquinare possint, nec semetipsum Basi-
lius, nec lectores in ejusmodi periculum conjecisset. Providit ipse scriptor (n. 65), se in offensionem
pluribus venturum, ac reprehensioni occurrit hoc rationis momento, quod virgo, si modo non sit impu-
bis, nihil eorum quae ad masculi naturam pertinent, ignoret.
Sed petita ex ctylo argumenta multis tanti esse non videntur, ut praajudicatas opiniones deponant.
Hic autem manifesta est temporum repugnantia, quod nullum prorsus litigandi locum relinquit. Nam
Letoius Melitinensis episcopus, cui nuncupatus est liber De vera virginitate, pluribus post Basilii mor-
tem annis ad hanc dignitatem pervenit. Ejus decessor Otreius interfuit secunda: synodo cecumenicaes
quae perhonorifieum de illius fide judicium fecit, eumque in Pontica dioecesi cum Helladio Cassariensi et
Gregorio Nysseno veluti quoddam centrum communionis constituit.
Sensit Dupinus hujus argumenti pondus, nee tamen cessit, sed aut Letoium nondum fuisse episco-
pum, cum haec ei nuncupata elucubratio, aut pro Letoio legendum esse Otreium existimat. Prima eru-
diti viri conjectura profligetur ex verbis modo citatis, unanimis mihi inter episcopos Letoi. Altera autem
ex eo genere est, quod ab omnibus prorsus explodi debeat, et a re critica penitus facessere.
Nihil moror Suidam, qui librum De virginitate scriptum a Basilio commemorat. Longe major Gre-
gorii Nazianzeni auctoritas, cujus testimonio Combefisius et Dupinus nituntur. Sed cum Gregorius
scripta Basilii laudat, quibus virginitatem vere colere docebat, Regula: indicat, quae nihil prorsus
habent, quod non ad optimam excolendis virginitatis rationem pertineat. Atque etiamsi constaret Basi-
lium singulari Opera De virginitate scripsisse; verum illud opus desiderandum esset, minime vero illud,
qugd in manibus habemus, affingi ei in tam manifesta styli dissimilitudine et temporum discrepantia
e erat.
eberet.
ΕΝ
LIBER
DE VEBA VIBGINITATIS INTEGBITATE,
4. Οἱ μὲν ποΑλοὶ τῶν τὸν νυμφίον ἡμῶν (31) πι- Α
ριεπόντων Χριστὸν, ὅσους ὁ οὐράνιος ἔρως πρὸς τὴν
τοῦ καλοῦ κατανόησιν ἔτρωσεν, ἄλλας παρ’ ἄλλοις (32)
τοῦ καλοῦ τὰς ἰδέας ἆσκουμένας ἐν τῇ Ἐκκλησία
ἰδόντες, οἰ μὲν τῆς παρθενίας ὕμνους, οἱ δὲ τῶν
νηστείαις τε καὶ χαμευνίαις ὑπωπιαζόντων τὸ σῶμα
ἐγκώμια, ἄλλοι δὲ τὸ μεγαλόψυχον τῶν πιπρασκόν-
των ὃιὰ τὸν Κύριον τὰ ὑπάρχοντα θαυμάζοντες, τοὺς
ἐπαίνους ἐν μακρῷ δϊεξὲρχονταιθ οὐχ ὅπως ἕκαστον
μετιέναι προσήκει τῶν εἰρημένων, ἀναγκαῖον εἴναι
διδάσκειν οἰόμενοι, ἀλλὰ τοὺς ἐπαίνους τῶν εἰρημέ-
νων είς τήν τοῦ καλοῦ προκοπὴν (33) μόνον ἀρκεῖν
(βωηΜεΛιτῌηνῇς... Sie_ reperimus in duobus Regiis
codicibus‘et: golrbertinpf‘iiabethintraque editio Ve-
neta_et Parisiensis, Μελίτης. Sic etiam unus ex
Regii‘scodic'ibus. Quo alii itidem Regii, Μελιτινῆς,
agnis conicinus. tguo alii itidemitegii, Μελιτινῆς.
(, 1) Νυξφίρξ ἡμων. Editlo Pa‘rlsiensis add1t,_*c_ov
ἀθάνατον. Βὸᾶ haee desunt in editione Veneta et in
quinque veteribus libris.
(32)- Παρ’ ἄλλοις. Tres codices mss., ἐπ’ ἄλλοις.
Non solum enim huic scriptori summa est cum Basilio styli dissimilitudo, sed etiam multa pertractat
incaute, qua: cum virgineum pudorem imaginibus non decoris inquinare possint, nec semetipsum Basi-
lius, nec lectores in ejusmodi periculum conjecisset. Providit ipse scriptor (n. 65), se in offensionem
pluribus venturum, ac reprehensioni occurrit hoc rationis momento, quod virgo, si modo non sit impu-
bis, nihil eorum quae ad masculi naturam pertinent, ignoret.
Sed petita ex ctylo argumenta multis tanti esse non videntur, ut praajudicatas opiniones deponant.
Hic autem manifesta est temporum repugnantia, quod nullum prorsus litigandi locum relinquit. Nam
Letoius Melitinensis episcopus, cui nuncupatus est liber De vera virginitate, pluribus post Basilii mor-
tem annis ad hanc dignitatem pervenit. Ejus decessor Otreius interfuit secunda: synodo cecumenicaes
quae perhonorifieum de illius fide judicium fecit, eumque in Pontica dioecesi cum Helladio Cassariensi et
Gregorio Nysseno veluti quoddam centrum communionis constituit.
Sensit Dupinus hujus argumenti pondus, nee tamen cessit, sed aut Letoium nondum fuisse episco-
pum, cum haec ei nuncupata elucubratio, aut pro Letoio legendum esse Otreium existimat. Prima eru-
diti viri conjectura profligetur ex verbis modo citatis, unanimis mihi inter episcopos Letoi. Altera autem
ex eo genere est, quod ab omnibus prorsus explodi debeat, et a re critica penitus facessere.
Nihil moror Suidam, qui librum De virginitate scriptum a Basilio commemorat. Longe major Gre-
gorii Nazianzeni auctoritas, cujus testimonio Combefisius et Dupinus nituntur. Sed cum Gregorius
scripta Basilii laudat, quibus virginitatem vere colere docebat, Regula: indicat, quae nihil prorsus
habent, quod non ad optimam excolendis virginitatis rationem pertineat. Atque etiamsi constaret Basi-
lium singulari Opera De virginitate scripsisse; verum illud opus desiderandum esset, minime vero illud,
qugd in manibus habemus, affingi ei in tam manifesta styli dissimilitudine et temporum discrepantia
e erat.
eberet.
ΕΝ
LIBER
DE VEBA VIBGINITATIS INTEGBITATE,
4. Οἱ μὲν ποΑλοὶ τῶν τὸν νυμφίον ἡμῶν (31) πι- Α
ριεπόντων Χριστὸν, ὅσους ὁ οὐράνιος ἔρως πρὸς τὴν
τοῦ καλοῦ κατανόησιν ἔτρωσεν, ἄλλας παρ’ ἄλλοις (32)
τοῦ καλοῦ τὰς ἰδέας ἆσκουμένας ἐν τῇ Ἐκκλησία
ἰδόντες, οἰ μὲν τῆς παρθενίας ὕμνους, οἱ δὲ τῶν
νηστείαις τε καὶ χαμευνίαις ὑπωπιαζόντων τὸ σῶμα
ἐγκώμια, ἄλλοι δὲ τὸ μεγαλόψυχον τῶν πιπρασκόν-
των ὃιὰ τὸν Κύριον τὰ ὑπάρχοντα θαυμάζοντες, τοὺς
ἐπαίνους ἐν μακρῷ δϊεξὲρχονταιθ οὐχ ὅπως ἕκαστον
μετιέναι προσήκει τῶν εἰρημένων, ἀναγκαῖον εἴναι
διδάσκειν οἰόμενοι, ἀλλὰ τοὺς ἐπαίνους τῶν εἰρημέ-
νων είς τήν τοῦ καλοῦ προκοπὴν (33) μόνον ἀρκεῖν
(βωηΜεΛιτῌηνῇς... Sie_ reperimus in duobus Regiis
codicibus‘et: golrbertinpf‘iiabethintraque editio Ve-
neta_et Parisiensis, Μελίτης. Sic etiam unus ex
Regii‘scodic'ibus. Quo alii itidem Regii, Μελιτινῆς,
agnis conicinus. tguo alii itidemitegii, Μελιτινῆς.
(, 1) Νυξφίρξ ἡμων. Editlo Pa‘rlsiensis add1t,_*c_ov
ἀθάνατον. Βὸᾶ haee desunt in editione Veneta et in
quinque veteribus libris.
(32)- Παρ’ ἄλλοις. Tres codices mss., ἐπ’ ἄλλοις.